cornelsen
ένθεν κι ένθεν, εκείθεν και εντεύθεν
Σύνδεσμοι


Το ντενεκεδάκι και το ακέφαλο κοτόπουλο
1660 αναγνώστες
Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2017
14:57

 

Για μια ακόμη φορά την τελευταία οκταετία κυβέρνηση και δανειστές φτάνουν τη σχέση τους σε προσωρινό αδιέξοδο. Μαζί με το αδιέξοδο δημιουργούν και ένα πέπλο σύγχυσης που καλύπτει τις εξελίξεις κάτω από δηλώσεις και σενάρια. Ας προσπαθήσουμε να βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά και να δούμε που βρισκόμαστε τώρα, που οδεύουμε και τι διαπραγματεύονται οι δυο πλευρές, δανειστές και δανειζόμενοι.

Εδώ και καιρό έχει γίνει κατανοητό ότι η πλευρά των δανειστών χωρίζεται σε δύο μέρη: την ευρωπαϊκή πλευρά (που μέσω της ΕΚΤ και του Γιούρογκρουπ εκφράζει τα συμφέροντα της ευρωπαϊκής ελίτ) από την μια και το ΔΝΤ από την άλλη.

Οι Ευρωπαίοι δανειστές από την αρχή της ιστορίας έχουν ξεκαθαρίσει πως δεν θέλουν να ακούν για μείωση του χρέους. Αν θα μπορούσε να γίνει μια ελάφρυνση του θα αφορούσε μόνο κάποιες παραμέτρους στο ύψος των επιτοκίων και στο χρόνο αποπληρωμής. Ιδίως από την στιγμή που οι Τράπεζές τους ξεφορτώθηκαν τα τοξικά ελληνικά ομόλογα και το χρέος μπήκε στο αγγλικό δίκαιο, στη θέση τους αυτή γίνονται ολοένα και πιο σκληροί. Προς υπεράσπιση της θέσης τους επικαλούνται αφενός ότι είναι άδικο οι Ευρωπαίοι πολίτες να φορτωθούν τα χρέη των “τεμπέληδων του Νότου” και αφετέρου πως διαγραφή χρέους στην ΕΕ απαγορεύεται από τη Συνθήκη της Λισσαβώνας (αν και, όπως έχει αποδειχτεί στην πράξη, οι διάφορες συνθήκες ισχύουν συνήθως ανάλογα με την ισχύ της κάθε χώρας). Σήμερα αυτή η γενική αρχή εκφράζεται με την εμμονή τους σε μακροχρόνια πλεονάσματα 3,5% επί του ΑΕΠ. Γιατί όμως επιμένουν σε αυτόν τον “μαγικό” αριθμό;

Ας δούμε τον Πίνακα με τις δανειακές υποχρεώσεις της Ελλάδας ως το 2030

ΕΤΟΣ

ΧΡΕΩΛΥΣΙΑ

ΤΟΚΟΙ

ΣΥΝΟΛΟ

2015

16,02

5,88

21,9

2016

7,08

6,03

13,11

2017

7,48

6,41

13,89

2018

4,67

6,59

11,26

2019

9,95

6,62

16,57

2020

7,05

6,36

13,41

2021

7,17

10,96

18,13

2022

8,87

24,49

33,36

2023

11,19

17,55

28,74

2024

10,86

13,64

24,5

2025

8,8

9,03

17,83

2026

8,57

8,64

17,21

2027

8,45

8,22

16,67

2028

8,06

7,78

15,84

2029

7,31

7,29

14,6

2030

7,33

6,85

14,18

Σύνολο

138,86

152,34

291,2

Με την προϋπόθεση πως η Ελλάδα δεν θα δημιουργεί ΝΕΑ ελλείμματα χάρη στα χαμηλά επιτόκια δανεισμού –άρα δεν θα αυξάνει από αυτήν την πλευρά το χρέος- οι δανειστές μάς έχουν εξασφαλίσει από την πλευρά τους ένα είδος παγώματος του χρέους. Από την άλλη, το πλεόνασμα του 3,5% δεν είναι τίποτε άλλο από το ύψος των τόκων που πρέπει να πληρώνει η χώρα κάθε χρόνο μέχρι και το 2020. Άρα με την πρότασή τους μας λένε: «σας δίνουμε μια ανάσα ώστε, σταδιακά, αφενός να αυξάνετε το ΑΕΠ σας [“ανάπτυξη”] και αφετέρου, σε συνδυασμό με τις [γνωστές] “μεταρρυθμίσεις” που θα κάνουν την ελληνική οικονομία πιο ελκυστική, θα γινόσαστε όλο και πιο φερέγγυοι ώστε να επιστρέψετε στις αγορές [δλδ στις Τράπεζές τους] και να αναχρηματοδοτείτε από εκεί το χρέος σας το οποίο, με όλα τα παραπάνω, θα έχει γίνει πλέον “βιώσιμο” χωρίς την ανάγκη κλασικού τύπου διαγραφής [αφήνοντας ταυτοχρόνως ένα παραθυράκι ανορθόδοξης διαγραφής στο απώτερο μέλλον]». Αυτή τη λογική εκφράζει και ο εκπρόσωπος των Ευρωπαίων δανειστών Β. Σόιμπλε όταν επαναλαμβάνει τα περί βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους.

(Με τα παραπάνω δεδομένα επίσης η ελληνική πλευρά δια στόματος Σταθάκη συμπέραινε περίπου πριν ένα χρόνο την βραχυπρόθεσμη βιωσιμότητα του χρέους: «Μέχρι το 2022 το χρέος είναι βιώσιμο. Ωστόσο μετά από αυτό θα χρειαστεί ένας νέος γύρος συζητήσεων» -χωρίς όμως εν τω μεταξύ να σταματά να ζητά μείωση των πλεονασμάτων στο 1,5%).     

Να σημειώσουμε ότι ειδικά στο θέμα “βιωσιμότητα χρέους” η ΕΚΤ, πέρα από κάποιες γενικόλογες και συμβατικού τύπου ανακοινώσεις («Δεν βλέπουμε κανένα κρατικό χρέος ως μη βιώσιμο. Στην περίπτωση της Ελλάδας υπάρχει ένα πρόγραμμα») θα βγάλει δικό ΤΗΣ πόρισμα για την βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους ΜΕΤΑ την κυοφορούμενη συμφωνία.

Ο έτερος των δανειστών, το ΔΝΤ, έχει την ευκολία να λέει τα πράγματα πιο καθαρά. Όντας ένα εργαλείο παγκόσμιου νομισματικού συστήματος έχει τη δυνατότητα, σύμφωνα με το καταστατικό του, να δανείζει μόνο βραχυπρόθεσμα τις διάφορες χρεοκοπημένες χώρες, να παίρνει γρήγορα πίσω τα δανεικά του και να πηγαίνει στον επόμενο “πελάτη”. Μπορεί να έκανε… γαργάρα το καταστατικό του για να μπορέσει να συμμετάσχει στο 1ο ελληνικό μνημόνιο την εποχή που κινδύνευε να καταρρεύσει το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα (2010) αλλά σήμερα μπορεί να διατυπώνει ξεκάθαρα τη θέση του ότι δηλαδή μακροπρόθεσμα το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο χωρίς μερική διαγραφή του από τους Ευρωπαίους δανειστές του (το καταστατικό του ΔΝΤ δεν του επιτρέπει να διαγράφει δάνεια που έχει δώσει ενώ το ελληνικό πρόβλημα είναι ευρωπαϊκό άρα, κατά το ΔΝΤ, μόνο η Ευρωζώνη έχει υποχρέωση να διαγράψει χρέος –εξάλλου το μεγαλύτερο μέρος του χρέους κατέχεται πλέον από τους θεσμούς της Ευρωζώνης εδώ). 

Συγκεκριμένα σύμφωνα με την πιο πρόσφατη Έκθεση του ΔΝΤ, όπως την παρουσιάζει ο Μ. Ιγνατίου:  

Το ΔΝΤ θεωρεί ότι το Δημόσιο Χρέος της Ελλάδος είναι εξαιρετικά μη διαχειρίσιμο (highly unsustainable) τόσο εξαιτίας του ύψους του (προβλέπεται ότι θα φθάσει το 170% του ΑΕΠ το 2020 για να μειωθεί ελαφρώς στο 164% το 2022 μέχρι να εκτιναχθεί στο 275% το 2060), όσο και των χρηματοδοτικών αναγκών που θα χρειαστεί η χώρα για την εξυπηρέτηση του.

Οι δαπάνες αυτές θα ξεπεράσουν το φράγμα του 15% του ΑΕΠ το 2024 και το 20% το 2031 για να φθάσουν το 33% το 2040.

Οι δε μακροπρόθεσμες λύσεις που το ίδιο το Ταμείο προτείνει απαιτούν ουσιαστική αναδιάρθρωση των όρων του δανείου:

Το ΔΝΤ εκτιμά ότι απαιτείται μία ουσιαστική αναδιάρθρωση των όρων των δανείων που έχουν χορηγήσει οι Ευρωπαίοι στην Ελλάδα προκειμένου να αποκατασταθεί η “βιωσιμότητα” του Χρέους. Στον πλαίσιο αυτό το ΔΝΤ προτείνει, λαμβάνοντας ως δεδομένο ότι τα πρωτογενή πλεονάσματα θα κυμαίνονται μεσοπρόθεσμα στο 1% με 1,5% του ΑΕΠ μεταξύ άλλων:

  • Να παραταθεί έως το 2040 η περίοδος χάριτος, το οποίο συνεπάγεται μία παράταση κατά 6 ετών των δανείων του ESM και κατά 17 έως 20 ετών για τα διακρατικά δάνεια και εκείνα που έχει χορηγήσει ο EFSF.
  • Παράταση του χρόνου λήξης των δανείων έως το 2070, το οποίο οδηγεί σε παράταση του χρόνου αποπληρωμής των διακρατικών δανείων κατά 30 χρόνια, και έως 14 χρόνια για τα δάνεια του EFSF, και 10 χρόνια για τα δάνεια του ESM,.
  • Αναβολή στην καταβολή τόκων έως το 2040 με κεφαλαιοποίηση τους. Η αποπληρωμή τους προτείνεται να επιμηκυνθεί έως το 2070 και να πραγματοποιηθεί με ισόποσες δόσεις.
  • “Κλείδωμα των επιτοκίων” όλων των δανείων που έχουν χορηγήσει ο ESM και ο ΕFSF (περίπου 200 δια. ευρώ ή 113% του ΑΕΠ), τουλάχιστον για 30 χρόνια. Το επιτόκιο των δανείων αυτών δεν θα πρέπει να υπερβεί το 1,5%.

Στην παρούσα συγκυρία, και με δεδομένη την επίσημα διατυπωμένη άποψη του ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο, το ΔΝΤ λέει στους Ευρωπαίους ότι επειδή η Ελλάδα δεν μπορεί να βγάλει υψηλά πλεονάσματα για να πληρώνει τόκους πρέπει να της δοθεί μια μείωση χρέους και οι απαιτήσεις για πλεόνασμα πρέπει να κατέβουν στο 1,5% επί σειρά ετών ώστε το χρέος να γίνει βιώσιμο –δλδ ουσιαστικά να πληρώνονται οι τόκοι. Αν δεν συμβεί αυτό αλλά επικρατήσει η άποψη των Ευρωπαίων ζητά εγγυήσεις από τους Ευρωπαίους πως η ελληνική κυβέρνηση θα βγάζει πλεόνασμα (το 3,5% που ζητούν οι Ευρωπαίοι) ώστε το ίδιο το ΔΝΤ να επιστρέψει και να συμμετάσχει και με χρήμα στη συνέχεια το προγράμματος (το πλεόνασμα 3,5% μεταφράζεται σε μείωση της προσωπικής διαφοράς των συντάξεων και στην μείωση του αφορολόγητου για μισθωτούς και συνταξιούχους).

Έτσι, για άλλη μια φορά, οι δανειστές, αντί να δώσουν μια οριστική λύση στο πρόβλημα, σαν τα μικρά παιδιά “κλωτσάνε το ντενεκεδάκι παρακάτω”.

Ο τρίτος της παρέας, η ελληνική κυβέρνηση, από κει που στο πλαίσιο της δεύτερης αξιολόγησης (το τελευταίο ανοικτό ζήτημα της πρώτης αξιολόγησης είχε κλείσει στις 21/10/2016) θα συζητούσε

α) το δημόσιο χρέος

β) τη συμμετοχή της χώρας στην ποσοτική χαλάρωση (QE) και

γ) το τέλος των μνημονίων

τελικά έχει φτάσει να συζητά νέα αντιλαϊκά μέτρα λιτότητας.

Στο προηγούμενο Γιούρογκρουπ (20/1), η κυβέρνηση δεν συμφώνησε να έρθουν τα Τεχνικά Κλιμάκια των δανειστών διότι προφανώς δεν ήταν διατεθειμένη να κάνει κάποιες υποχωρήσεις. Όμως στο Γιούρογκρουπ της 20/2 η κυβέρνηση αποδέχτηκε να μπουν στο τραπέζι τα θέματα που ζητούν οι δανειστές. Στο Γιούρογκρουπ της 20/3 είναι τώρα το νέο ραντεβού με τις εξελίξεις. Τώρα πια η κυβέρνηση διαπραγματεύεται με τον ελληνικό λαό για το πως θα περάσουν τα μέτρα εν όψει της deadline του Ιουλίου οπότε και θα πρέπει να πληρωθούν δόσεις €7,4 δισ. (€6,6 δισ. για την πληρωμή χρεολυσίων και €0,8 δισ. για την πληρωμή τόκων). Ήδη το σενάριο που αρχίζουν να προπαγανδίζουν είναι «[γ]ια κάθε ευρώ επιβάρυνσης που θα νομοθετείται θα υπάρξει και ένα ευρώ ελάφρυνσης που θα ψηφιστεί».

Η κυβέρνηση και ο Συριζα “παίζουν καθυστερήσεις” και ανίκανοι να δώσουν λύση περιμένουν μια ευνοϊκότερη διεθνή συγκυρία (αμερικάνικη βοήθεια; κυβέρνηση τού SPD στη Γερμανία από το φθινόπωρο;) κάνουν τη χώρα να μοιάζει με ακέφαλο κοτόπουλο που τρέχει ακατάπαυστα χωρίς προσανατολισμό.

Από την Τρίτη λοιπόν τα Τεχνικά Κλιμάκια της Τρόικας επιστρέφουν για να συζητήσουν

α) τα “μέτρα” (τουλάχιστον: μείωση αφορολόγητου, κούρεμα συντάξεων με μείωση ή εξάλειψη της προσωπικής διαφοράς -πιθανώς και νέες μειώσεις-, εργασιακά/ομαδικές απολύσεις, ιδιωτικοποιήσεις στην ενέργεια, πώληση “κόκκινων δανείων” και ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί κ.ά.)

β) το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα

γ) το πλεόνασμα μετά το 2018

 

Σημ.: Για να μη νομίζουμε όμως πως τα μαρτύρια μας και τα σούρτα φέρτα των δανειστών τελειώνουν τον Αύγουστο του 2018 -οπότε λήγει και το “αριστερό” μνημόνιο-, να υπενθυμίσουμε ότι, όπως λέει και το ΔΝΤ, μετά τη λήξη του μνημονίου θα υπάρξει χρηματοδοτικό κενό το οποίο από τώρα θα πρέπει να καλύψουμε με συγκεκριμένα μέτρα.

Σχετικά:
1. Λαγκάρντ – Μέρκελ: Παίρνοντας από τις δύο τα χειρότερα

2. Τι συνάγεται μετά τη συνεδρίαση του Eurogroup (20.02.2017)
3. Δημόσιο χρέος: παρηγοριά στον άρρωστο ώσπου να βγει η ψυχή του

4. Μέτρα και αντίμετρα με μηδενικό αποτέλεσμα!
5. 4o μνημόνιο; Χρεοκοπία; Ή κάτι άλλο;
6. Ημέρες και νύχτες τής μαρμότας στις Βρυξέλες
7. Τι γίνεται με τη διαπραγμάτευση;
8. Το ευρωπαϊκό εγχείρημα τής ελληνικής αστικής τάξης είναι νεκρό
9. Ο καραγκιόζ-μπερντές τής δεύτερης αξιολόγησης
 

 

Τα «κλεμμένα»

 

Η ημερομηνία είναι 10 Σεπτεμβρίου του 1945. Στην κωμόπολη Fruita (Φρούτα!) της πολιτείας Κολοράντο των Η.Π.Α. ο αγρότης Lloyd Olsen (Λόυντ Όλσεν) έχοντας επισκέψεις στο σπίτι του, την πεθερά του(!), ετοιμάζεται να αποκεφαλίσει το πεντέμιση μηνών κοκκοράκι Μάικ για να ετοιμάσουν το δείπνο.

Ούτε που του περνούσε από το μυαλό εκείνη τη στιγμή ότι ο Μάικ θα έμενε στην ιστορία. Το χτύπημα του τσεκουριού λοιπόν βρήκε το κεφάλι του Μάικ αρκετά ψηλά αφήνοντας άθικτα ζωτικά αιμοφόρα αγγεία και ένα μέρος του εγκεφάλου.

Ο Μάικ, παρότι τεχνικώς αποκεφαλισμένος, έμεινε στη ζωή και άρχισε να περπατάει προσπαθώντας να κάνει κινήσεις... ρουτίνας, όπως να καθαρίσει τα φτερά του με το ράμφος του, να τσιμπήσει κάτι από το χώμα ή να λαλήσει!!!

Εννοείται ότι δε μπορούσε να κάνει τίποτα από αυτά αφού δεν είχε πλέον κεφάλι!

Ο Λόυντ Όλσεν παραξενεύτηκε για το αποτέλεσμα του αποτυχημένου αποκεφαλισμού και τελικά αποφάσισε να δώσει στον πλέον ακέφαλο Μάικ την δέυτερη ευκαιρία για ζωή και να συνεχίσει να τον φροντίζει.

Τον τάιζε με σταγονόμετρο απευθείας στην ανοιχτή τραχεία με νερό, γάλα και σπόρους καλαμποκιού!

Ο Μάικ ο ακέφαλος κόκκορας, στην αρχή περπατούσε λίγο ατσούμπαλα αλλά μόλις συνήθισε το νέο του... κέντρο βάρους μπορούσε πλέον να κινηθεί αρκετά επιδέξια ώστε να πηδάει και να ισορροπεί επάνω σε φράχτες. Επίσης προσπαθούσε επίμονα να λαλήσει βγάζοντας περίεργους ήχους από το λαιμό του!

Φοβερό, φανταστείτε το απλά!!

Κάποια στιγμή ο Λόυντ Όλσεν άρχισε να κάνει περιοδείες επιδεικνύοντας τον μοναδικό Μάικ με πληρωμή σε διάφορα σώου, κερδίζοντας αρκετά χρήματα από αυτό.

Ο διάσημος Μάικ είχε επιτυχία και ως «φωτομοντέλο» ποζάροντας σε εφημερίδες και περιοδικά, ανάμεσα στα οποία ήταν και τα περιοδικά Time και Life!

[…]
Το Μάρτιο του 1947, κατά την επιστροφή από μια περιοδεία, σε ένα μοτέλ ο διάσημος ακέφαλος κόκκορας άφησε τα ...εγκόσμια. Ο άτυχος Μάικ δεν μπορούσε να αναπνεύσει και πνίγηκε κατά τη διάρκεια της νύχτας σε ηλικία σχεδόν 2 ετών.

Έτσι τελείωσε η ένδοξη ιστορία του «θαύματος του ακέφαλου κοτόπουλου»!

Η εντυπωσιακή πραγματική ιστορία με το ακέφαλο κοτόπουλο! [1, 2]

 

 

 

 

Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
8 ψήφοι

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
# Οταν οι ανθρωποι κανουν σχεδια ο Θεος γελαει.
# Για το παιχνίδι στα χρηματιστήρια: "Πρόκειται για μια δραστηριότητα που απαιτεί λίγο χρόνο και σου επιτρέπει, διατρέχοντας κάποιο μικρό κίνδυνο, να απαλλάξεις τον εχθρό σου από τα χρήματά του".


Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
19/6Τι πήραμε, τι δώσαμε στις 15 Ιουνίου