cornelsen
ένθεν κι ένθεν, εκείθεν και εντεύθεν
Σύνδεσμοι


Δεν θα σάς προδώσω ποτέ
1721 αναγνώστες
Σάββατο, 12 Σεπτεμβρίου 2015
15:06

Λίγο πριν τις εκλογές τού Ιανουαρίου στο ερώτημά μου «Ο ΣυΡιζΑ θέλει; Ο λαός μπορεί;» σημείωνα:

«Το βασικό ερώτημα –και κύριο προεκλογικό όπλο τής ΠΑΣΟΚΝΔκρατίας- είναι το προφανές και εύλογο: Τι θα κάνει ο ΣυΡιζΑ

α) αν οι πιστωτές αρνηθούν να συζητήσουν διαγραφή τού χρέους;

β) αν η ΕΚΤ "κλείσει την στρόφιγγα" «και αδειάσουν τα ΑΤΜ»;

Αν ο ΣυΡιζΑ δεν μπορέσει να απαντήσει επαρκώς στο ερώτημα αυτό τότε ο ψηφοφόρος θα βρεθεί –και βρίσκεται ήδη- στο δίλημμα: «αναλαμβάνουμε το ρίσκο με ισχυρή πιθανότητα να βρεθούμε εκτός ευρώ, με ένα διαρκώς υποτιμούμενο εθνικό νόμισμα και αποχαιρετώντας οριστικά το “ευρωπαϊκό κεκτημένο”»; Η προσωπική μου άποψη είναι πως στο ερώτημα αυτό η απάντηση του ΣυΡιζΑ δεν είναι πειστική. Μπορεί να δηλώνεται από πλευράς του η βεβαιότητα ότι και το πρόγραμμα του θα εφαρμοστεί και η αποβολή από την ευρωζώνη δεν θα πραγματοποιηθεί αλλά κανείς δεν μάς εξηγεί επαρκώς γιατί η ΕΚΤ και η ΕΕ δεν θα «κλείσουν την στρόφιγγα ρευστότητας» και τι θα γίνει στην περίπτωση αυτή -αφού δεν προβλέπεται ούτε καν σχέδιο Β (ουσιαστικά ελεγχόμενη επιστροφή σε εθνικό νόμισμα). Επειδή θεωρώ –και είμαι απολύτως βέβαιος για την θεώρησή μου αυτή- πως οι οικονομολόγοι του ΣυΡιζΑ γνωρίζουν πολύ καλά α) τις αιτίες τής κρίσης β) την κατάσταση τής ελληνικής Οικονομίας και γ) τις δυσκολίες (εσωτερικές και εξωτερικές) τού εγχειρήματος μού προκαλεί κατάπληξη η βεβαιότητά τους πως και ο σκύλος θα χορτάσει (το δημόσιο χρέος θα διαγραφεί κοινή συναινέσει) και η πίτα θα μείνει ολόκληρη (η Ελλάδα θα παραμείνει στο ευρώ)»

 

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΗΤΤΑΣ

Δεν χρειάστηκε πάνω από ένα 6μηνο για να αποδειχθεί ότι η απάντηση στο ερώτημα ήταν καθοριστική όχι μόνο για τον ΣυΡιζΑ αλλά για την συνολική πορεία τής χώρας. Η ηγετική ομάδα τού κόμματος (η “ομάδα Μαξίμου”) είχε στο μυαλό της μια στρατηγική που αυθαίρετα, -όπως αποδείχτηκε- ξεκινούσε με την παραδοχή πως τόσο το χρέος όσο και η λιτότητα μπορούν να ανατραπούν εντός τής Ευρωζώνης. Η λογική αυτή συνοψιζόταν στις δηλώσεις που έκανε ο Τσίπρας δυο, μόλις, μέρες πριν την Κυριακή των εκλογών:

«Την επόμενη των εκλογών είναι προφανές ότι δεν θα υπάρχουν μνημόνια, τρόικα… Είμαι βέβαιος ότι θα βρεθεί αξιόπιστη και αμοιβαία αποδεκτή λύση... Ο χρονικός ορίζοντας της διαπραγμάτευσης παραμένει σταθερός και ανοίγονται ορίζοντες, ώστε να είναι επιτυχής… Έχουμε σχεδιασμό και στρατηγική συμμαχιών μέσα στην Ευρώπη…»

Πώς ήταν βέβαιος ότι «θα βρεθεί αξιόπιστη και αμοιβαία αποδεκτή λύση» όταν την ίδια στιγμή, όπως σημείωναν και οι FT, «ο πρόεδρος τής ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι ετοιμάζεται για μια άγρια διαπραγμάτευση πάνω στη ρευστότητα των τραπεζών -μια παρόμοια τακτική με αυτή που χρησιμοποιήθηκε τον Μάρτη του 2013 στην Κύπρο»;

Μήνες ακόμη πριν φτάσουμε στις εκλογές ο ΣυΡιζΑ είχε διαγράψει από το πρόγραμμά του το «σκίσιμο των μνημονίων» και την συνεδριακή του θέση «καμία θυσία για το ευρώ» αντικαθιστώντας τα με το μετριοπαθέστερο “πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης”. Κι όμως, παρά αυτήν την προγραμματική υποχώρηση, παρά τις “καλές προθέσεις” που έδειξε ο Τσίπρας (Παυλόπουλος για ΠτΔ, Μάρδας, Χουλιαράκης, Σαγιάς κλπ) με την έναρξη των διαπραγματεύσεων, έγινε πασιφανές ότι οι “εταίροι” δεν δέχονταν καμία συζήτηση που θα αμφισβητούσε την πολιτική τής λιτότητας. Όπλο στα χέρια τους η χρηματοδότηση των (χρεοκοπημένων) Τραπεζών. Μόλις στις 4 Φεβρουαρίου (17 μέρες νωρίτερα από την λήξη τής δίμηνης παράτασης τού προγράμματος Σαμαρά) η ΕΚΤ έκοψε την ρευστότητα την οποία παρείχε πλέον μόνο μέσω τού ELA. Σύντομα η κυβέρνηση αναγκάστηκε να καθήσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων αποδεχόμενη το «70% των “μεταρρυθμίσεων”» και σταματώντας κάθε “μονομερή ενέργεια”. Από κει και πέρα, η διαπραγμάτευση εξελίχθηκε σε καθοδικό σπιράλ υποχωρήσεων. Κάθε υποχώρηση τής κυβέρνησης έφερνε μια νέα επίθεση των “θεσμών”. Κάθε κίνηση καλής θέλησης τής κυβέρνησης απαντιόταν με ένα νέο χτύπημα κάτω από τη μέση από τούς εταίρους.

Ταυτοχρόνως τόσο η εκλογική βάση όσο και το κόμμα κρατιόνταν εσκεμμένα σε παθητικοποίηση και αδράνεια (είναι χαρακτηριστικό ότι μέσα σε έξι μήνες η Κ.Ε. συνήλθε δυο μόνο φορές) μέχρι “να γίνουν καπνός” και τα τελευταία χρηματικά διαθέσιμα τού κράτους. Κατά την διάρκεια παρελκυστικών -εκ μέρους των “θεσμών”- διαπραγματεύσεων πληρώθηκαν στο ακέραιο όλες οι δόσεις που εκκρεμούσαν ακόμη και με “σκούπισμα” των αποθεματικών των ασφαλιστικών Ταμείων! Η πλευρά Βαρουφάκη, αντιλαμβανόμενη το μέγεθος τού προβλήματος, προσπάθησε να φτιάξει ένα σχέδιο έκτακτης ανάγκης με λίγα μέσα και κυρίως χωρίς να το πιστεύει η ίδια η κυβέρνηση που παρέμενε εγκλωβισμένη στον μονόδρομο τού “ευρωπαϊκού κεκτημένου”. Οι δηλώσεις τού πρώην υπουργού Οικονομικών είναι χαρακτηριστικές:

«Μπορούσαμε όμως να καταρτίσουμε ένα σχέδιο που θα έδινε μέσα στο ευρώ μία περίοδο 'ανάσας' ρευστότητας στην οικονομία όταν θα αποφάσιζαν οι Ευρωπαίοι να μας κλείσουν τις τράπεζες. Και αυτό κάναμε […] όπως ο υπ. Άμυνας καταρτίζει μελέτες και σχέδια αποτροπής μίας εισβολής, έτσι και εμείς έπρεπε να προετοιμαστούμε για τα χειρότερα. Όχι όμως ότι ευχόμασταν ή θέλαμε να έλθουν τα χειρότερα».

Την ύστατη ώρα, μερικές μέρες πριν δηλώσει αδυναμία πληρωμής στα ομόλογα που διακρατούσε η ΕΚΤ, η ομάδα Μαξίμου έρριξε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων το δημοψήφισμα. (Για να πω την αλήθεια δεν είμαι βέβαιος ότι το έκανε για να εκβιάσει τούς δανειστές και όχι τους Έλληνες ψηφοφόρους ώστε σε περίπτωση καταφατικής απάντησης να τής λυθούν τα χέρια και να υπογράψει το νέο μνημόνιο). Αλλά αυτή δεν ήταν παρά μια απέλπιδα προσπάθεια αφού οι πάντες γνώριζαν ότι η “κόκκινη γραμμή” της κυβέρνησης –κόκκινη γραμμή που δεν στήριζε την άμυνά της αλλά περιόριζε τον ορίζοντά τής επίθεσής της- ήταν η παραμονή τής χώρας στην ευρωζώνη. Όπως επίσης γινόταν καθαρό πως η κυβέρνηση δεν επρόκειτο να κάνει στάση πληρωμών ή να θέσει το τραπεζικό σύστημα υπό δημόσιο έλεγχο. Παρά το μεγαλειώδες δημοψηφισματικό ΟΧΙ η άμυνα τής κυβέρνησης κατέρρευσε χωρίς καν ντουφεκιά. Αν οι δηλώσεις Δραγασάκη:

«Πιστεύαμε πως αν απειλούσαμε με έξοδο, οι Ευρωπαίοι θα τρόμαζαν. Αποδείχτηκε λάθος εκτίμηση. Πριν από τρία χρόνια μπορεί αυτό να ίσχυε, αλλά στο μεταξύ κι εκείνοι πήραν τα μέτρα τους. Προς έκπληξή μας ο κ. Σόιμπλε πρότεινε αν θέλαμε να βγούμε από το ευρώ, να μας βοηθήσει κιόλας»

περιγράφουν τον πραγματικό σχεδιασμό τού Μαξίμου τότε έχουμε να κάνουμε με την πιο αφελή και κοντόφθαλμη κυβέρνηση που πέρασε ποτέ από την χώρα…  

 

ΝΕΑ ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ – ΝΕΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ – ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ Β του τσιπροΣΥΡΙΖΑ

Ευτυχώς ή δυστυχώς, η αλήθεια -όπως την κρίνω με βάση τις εξελίξεις, αφού, προφανώς, δεν ήμουν παρών στις διαπραγματεύσεις- είναι λίγο διαφορετική για την “κωλοτούμπα” τού τσιπρο-ΣυΡιζΑ από την επικρατούσα ερμηνεία του αφελούς νέου πολιτικού που πίστεψε ότι μπορεί να λυγίσει τούς εκπροσώπους τού ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού με «τα νταούλια και τους ζουρνάδες». Πρώτα-πρώτα επειδή ο Τσίπρας δεν αποφασίζει μόνος του αλλά έχει ένα επιτελείο συνεργατών (δραγασάκηδες, σταθάκηδες, παππάδες, φλαμπουράρηδες κλπ). Ύστερα, να μην ξεχνάμε τις επαφές που είχε με διάφορα κέντρα εξουσίας πριν ακόμη γίνει πρωθυπουργός (και στις συζητήσεις με τα “κέντρα” αυτά πολλά μαθαίνεις). Τις επαφές αυτές δεν τις έκανε τυχαία και σίγουρα είχε μια εικόνα για το τι θα αντιμετώπιζε από τον “διεθνή παράγοντα”. Η δική μου εκτίμηση είναι πως η “ομάδα Μαξίμου” είχε σχέδιο. Το πρώτο της βήμα ήταν η κατάληψη τού πρωθυπουργικού θώκου έστω και με κίνδυνο να αποτελέσει μια κυβερνητική "αριστερή παρένθεση". Έταξε στους ψηφοφόρους το ανέφικτο (και ευρώ και κατάργηση τής λιτότητας) και όταν είδε πως τα πράγματα δεν εξελίσσονταν κατά πως το είχε υποσχεθεί έβαλε σε λειτουργία το δικό της σχέδιο Β. Όμως αυτό δεν ήταν η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα και η κρατικοποίηση τού χρηματοπιστωτικού συστήματος αλλά η μετατροπή του ΣυΡιζΑ στον διεκπεραιωτή των ευρωπαϊκών πολιτικών στην Ελλάδα. Τα όρια της ρεφορμιστικής συριζαίικης λογικής (η αριστερή εκδοχή του «ανήκομεν εις την Δύσιν» και η λογική τής ανάθεσης) και η γλύκα τής εξουσίας (δεν την βρίσκεις συχνά την ευκαιρία όταν είσαι ένα κόμμα του 4%) μετάλλαξαν σε μηδενικό χρόνο την ηγετική ομάδα. Μπορεί για το ΠΑΣΟΚ τού Ανδρέα Παπανδρέου να χρειάστηκε μια τετραετία για να περάσει από τα «έξω από το ΝΑΤΟ» και «έξω από την ΕΟΚ των μονοπωλίων» στην δική του ευρωπαϊκή “προσαρμογή”, όμως ο ΣυΡιζΑ ήταν υποχρεωμένος να κάνει την  δική του “προσαρμογή” σε μηδενικό πολιτικό χρόνο. Εξ ου και οι μεγάλες αναταράξεις τόσο με την διάσπασή του όσο και με την απογοήτευση μεγάλου μέρους των ψηφοφόρων του.

Από δω και πέρα -εκτιμώ πως- ο τσιπρο-ΣυΡιζΑ, τοποθετημένος στον χώρο τής κεντροαριστεράς, θα “κάνει παιχνίδι” ως ένας συστημικός παίκτης προσδοκώντας να αποτελέσει –σε συνεργασίες με όμορα πολιτικά σχήματα- τον κύριο διαχειριστή τού επόμενου μνημονίου προβάλλοντας δυο διαφορές από την ΝΔ: ότι θα διαχειριστεί την νέα συμφωνία (την οποία δεν πιστεύει) με τις λιγότερες δυνατές απώλειες για τα φτωχότερα στρώματα (“παράλληλο πρόγραμμα”) και ότι θα συγκρουστεί με τους ολιγάρχες και την διαπλοκή. 

Για την 6μηνη “προσαρμογή” τού ΣυΡιζΑ ήδη το οικονομικό κόστος που πληρώθηκε είναι μεγάλο. Όχι βεβαίως ότι το “email Χαρδούβελη” δεν θα είχε κόστος αλλά, όπως σωστά αντιτείνει η ΝΔ, η οικονομία τής χώρας –σύμφωνα με διάφορους πρόδρομους δείκτες 1, 2- είχε δείξει σημάδια σταθεροποίησης (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η σταθεροποίηση ή η ενδεχόμενη ανάπτυξη θα έφτανε σε αυτούς που την έχουν ανάγκη: στα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα). Κι αν η οικονομία πλήρωσε με “μερικά” δισ. παραπάνω το παιχνίδι της ομάδας Μαξίμου, το πολιτικό αδιέξοδο για τα τμήματα τού λαού που αγωνίστηκαν για να πέσουν πέντε μνημονιακές κυβερνήσεις επιστρέφει στο 2010. Σήμερα όμως, εκτός από τις μειωμένες οικονομικές αντοχές -εξαιτίας της παρατεταμένης λιτότητας-, έχουν στις πλάτες τους την απογοήτευση από την προδοσία τής “πρώτης φοράς” Αριστεράς και απέναντί τους το σύνολο σχεδόν των κομμάτων που έχουν περάσει πλέον στο μνημονιακό μπλοκ. Το δράμα όμως γίνεται ακόμη μεγαλύτερο επειδή το μεγαλειώδες –για τις συνθήκες στις οποίες επιτεύχθηκε- ΟΧΙ τού δημοψηφίσματος θα αντικατασταθεί από ένα επώδυνο “ΝΑΙ στο μνημόνιο”: θα είναι η ΠΡΩΤΗ φορά που κυβέρνηση θα εκλεγεί έχοντας παρουσιάσει στους ψηφοφόρους της το πραγματικό της πρόγραμμα (το μνημόνιο με το ευρωπαϊκό χρηματιστικό κεφάλαιο) και θα έχει αποσπάσει γι’ αυτό την αποδοχή και την συναίνεση τού εκλογικού σώματος.

Ναι, οι Γερμανοί ξέρουν καλά με τι πολιτικό και οικονομικό σύστημα έχουν να κάνουν γι’ αυτό και η Frankfurter Allgemeine Zeitung έγραφε πριν λίγα χρόνια:

«Στην Ελλάδα υπάρχει μια περιορισμένη δημοκρατία. Ο ελληνικός λαός μπορεί να εκλέγει όποιον θέλει αλλά δεν μπορεί να αλλάξει οτιδήποτε…»       

Η λιτότητα θα κορυφωθεί, τα πειραματόζωα είναι υποχρεωμένα να αντιδράσουν και πάλι.   

---        

Κάρλος Μένεμ, ο περονιστής πρόεδρος τής Αργεντινής (1989-99) που εξαπατώντας τούς ψηφοφόρους του έκανε την βρώμικη δουλειά προς όφελος τού ΔΝΤ και των δανειστών 

 

 

Σχετικά:

1. Το πολιτικό σκηνικό μιας μελετημένης κρίσης

2. Πόσο ζουν τα τζιτζίκια;

3. Πρώτη φορά αριστερά (σαν να μην πέρασε μια μέρα)

4. Ο Τσίπρας, οι κόκκινες γραμμές και η μάχη τής Μπαλακλάβας

5. Η άγνοια τής Ιστορίας συνεπάγεται διευρυνση τής σούφρας

6. Ο ελληνικός λαός εξέλεξε έναν δούρειο ίππο

7. Το βατερλώ τού ΣυΡιζΑ

8. Ο βασιλιάς είναι γυμνός

 

 

Τα «κλεμμένα»

Καταλαβαίνει κανείς, λοιπόν, ότι στον οικονομικό τομέα η Κομμούνα παρέλειψε αρκετά πράγματα που, κατά τη σημερινή μας άποψη, έπρεπε να τα είχε κάνει. Δυσκολότερα, ωστόσο, από όλα μπορεί να κατανοηθεί ο ιερός σεβασμός με τον οποίο στάθηκε ευλαβικά μπροστά στις πόρτες της Τράπεζας της Γαλλίας. Αυτό ήταν επίσης ένα σοβαρό πολιτικό λάθος.

Η τράπεζα στα χέρια της Κομμούνας -αυτό θα άξιζε περισσότερο από δέκα χιλιάδες ομήρους. Θα σήμαινε την πίεση ολόκληρης της αστικής τάξης πάνω στην κυβέρνηση των Βερσαλλιών, για να κλείσει ειρήνη με την Κομμούνα. Αυτό που είναι πιο αξιοθαύμαστο όμως, είναι τα πολλά σωστά πράγματα που παρ’ όλα αυτά έκανε η αποτελούμενη από μπλανκιστές και προυντονιστές Κομμούνα. Αυτονόητα, οι προυντονιστές ήταν πρωτίστως υπεύθυνοι για τα οικονομικά διατάγματα της Κομμούνας, τόσο για τις αξιέπαινες, όσο και για τις μη αξιέπαινες πλευρές τους, όπως οι μπλανκιστές ήταν υπεύθυνοι για τις πολιτικές της πράξεις και παραλείψεις. Και στις δυο περιπτώσεις, η ειρωνεία της Ιστορίας θέλησε -όπως συνήθως όταν έρχονται στο τιμόνι οι δογματικοί- να κάνουν και οι μεν όπως και οι δε το αντίθετο απ’ ό,τι υπαγόρευε το δόγμα της σχολής τους.

Εισαγωγή του Ένγκελς στην έκδοση του “Ο Εμφύλιος Πόλεμος στη Γαλλία” Μαρξιστική Σκέψη, τόμος 2, σελ. 68-79 

 

Ο ρεφορμισμός υποτάσσει την πολιτική προοπτική του εργατικού κινήματος στη διαμεσολάβηση μιας κοινοβουλευτικής ανάδειξης της Αριστεράς στην κυβέρνηση. Όλη η δυναμική της σχέσης του κοινωνικού με το πολιτικό κατακερματίζεται στο βωμό μιας προσπάθειας διαχείρισης που μόνο σε αδιέξοδα οδηγεί.

Για να μιλήσουμε πιο συγκεκριμένα, η επαναστατική αντιμετώπιση του Λένιν […] ξέφευγε από τα αδιέξοδα μιας τέτοιας διαχείρισης προτείνοντας την υλοποίηση των πολιτικών στόχων με τις δυνάμεις του ίδιου του κοινωνικού κινήματος.

Στους φαντάρους που πάλευαν για τον τερματισμό του πολέμου δεν πρότεινε να ελπίζουν στις ειρηνευτικές πρωτοβουλίες μιας προοδευτικής κυβέρνησης, αλλά να παίρνουν τον έλεγχο των μονάδων στα χέρια τους με ανταρσίες κατά των στρατηγών. Στους αγρότες που ήθελαν την αγροτική μεταρρύθμιση δεν πρότεινε την αναμονή για να ψηφιστεί ο σχετικός νόμος από μια αριστερή πλειοψηφία, αλλά την κατάληψη των κτημάτων πετώντας έξω τους τσιφλικάδες. Στους εργάτες που διεκδικούσαν οκτάωρο και συναντούσαν τα λοκάουτ της εργοδοσίας δεν είχε να προτείνει την ανάδειξη ενός επαναστάτη στη θέση του υπουργού εργασίας, αλλά την επιβολή του εργατικού ελέγχου από τους ίδιους σε κάθε εργοστάσιο και στην οικονομία συνολικά.     

περ. Σοσιαλισμός από τα κάτω τχ. 112, “Γιατί απέτυχε ο Σύριζα”

 

Μπήκα στον σκοτεινό και γλιστερό διάδρομο που οδηγούσε στο διαμέρισμα. Στον χέρι κρατούσα την βαριά που έχω πάντα στο πορτμπαγκάζ τής Πόντιακ. Μπροστά στην πόρτα με τύλιξε μια δύσοσμη ατμόσφαιρα που δεν είχα αντιληφθεί το απόγευμα, και το προαίσθημα μετατράπηκε σε βεβαιότητα. Παρ' όλα αυτά, χτύπησα αρκετές φορές, φώναξα το όνομα τού Ιβάν και εκείνο τού Τρικ: μού απάντησε η σιωπή. Δεν περίμενα άλλο. Με ένα και μόνο χτύπημα τής βαριάς διέλυσα την κλειδαριά τής πόρτας, τόσο σαπισμένης που σχεδόν ξεκόλλησε από το κούφωμα. Αμέσως η δυσωδία έγινε πιο έντονη και αναζήτησα ψηλαφητά το διακόπτη, προσέχοντας να μην πέσω πάνω στα ξύλινα υποστυλώματα που στήριζαν την οροφή και τούς τοίχους. Όταν το διαμέρισμα φωτίστηκε, από το δωμάτιο που έπαιζε το ρόλο τού σαλονιού είδα αυτό που δεν θα είχα θελήσει ποτέ να δω: στο άλλο δωμάτιο βρισκόταν το κρεβάτι, βουλιαγμένο και με τα πόδια σπασμένα από το φορτίο που είχε επάνω του. Στο στρώμα, επίσης βουλιαγμένο από το βάρος, κατάφερα να διακρίνω, κάτω από τα κομμάτια τού ξύλου, τού μπετόν και τού σοβά, το σχήμα δυο ποδιών, ενός μπράτσου, ενός μέρους από ανθρώπινο κεφάλι, καθώς και λίγο από το κίτρινο τρίχωμα ενός σκύλου. Ύψωσα το βλέμμα και είδα από το ταβάνι να κρέμονται μερικές ατσάλινες βέργες, σκουριασμένες και διαβρωμένες, και, πιό κει, έναν ουρανό απογοητευμένο και ξένο, άδειο από αστέρια.        

Λεονάρδο Παδούρα, “Ο άνθρωπος που αγαπούσε τα σκυλιά” 

Σχόλια

12/09 16:54  cell
Ενδεικτικά

Με δραγασάκη, 26* χρόνια μετά..., συνομιλητή των ευαγών; εγχωρίως και εξωχωρίως;
με τον ανορθόγραφο να υπογράφει φεκ εγγυοδοσίας, ήδη εντός Φεβρουαρίου, κατά την -μέχρι πρότινος καταγγελλομένη από τον ίδιο, σε αρθρογραφία του περί κρυφού χρέους τραπεζών- πρακτική, βάσει του ν3723/9.12.2008 των αλογό-κκ;

* τόσα περίπου μεσολάβησαν και μεταξύ οριστικής αποδοχής και διευθέτησης του προπολεμικού χρέους(1964) και μετά-ζολώτα ... ανέλιξης του διευθετήσαντος.
Τι κι αν τσίνισε ο προηγειθείς οικουμενικώς πρωθυπουργεύων Ζολώτας στην 'δια τηλεφώνου' θεσμική του παράκαμψη εκ του 'διευθετήσαντος', υπέρ του υιού του ιατρού των ορέων;

Μερικές συναλλαγματικές είναι ανεπίδεκτες διαμαρτυρίας και επ' ουδενί πέτσινες...
12/09 17:11  cornelsen
Εννοείς την αφαίρεση 2015-1989=26;
και κάτι για "τον γιό τού Πέτρου";
12/09 21:01  cell
-Ναι
-Σε σχέση με το β' ερώτημα,
«κάτι» έχει συντάξει εν είδει 'χρονογραφήματος' ο Καρκαγιάννης, ~11 χρόνους μετά(2000)->
https://tinyurl.com/oju4yfk

Στο 2000 κάνει επίσης μια συναφώς ενδιαφέρουσα αναφορά-πολιτικό σχόλιο ο Μ.Χαραλαμπίδης, επ'αφορμή τοποθέτησης του Γερμανού vice*, Ζ.Γκάμπριελ:
«Η Ελλάδα δεν είναι θύμα της Γερμανίας, της Ευρωζώνης ή της τρόικας, αλλά των δικών της ελίτ»
http://polis-agora.blogspot.gr/2015/03/blog-post_23.html


* Δεν παραβλέπουμε την προεκλογική διαβεβαίωση του εγχώριου vice(κατά την προσφιλή προσφώνηση από μια Ψυχή) ενώπιον γερμανών βουλευτών:
«Προσεγγίζουμε το πρόβλημα όχι από μια σκοπιά, η οποία θεωρεί ότι 'μας φταίνε οι ξένοι για το πρόβλημά μας'...»,
περιφρονώντας το τάνγκο ως χορό των δύο!
(https://tinyurl.com/onh75bf)



Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
3 ψήφοι

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
# Οταν οι ανθρωποι κανουν σχεδια ο Θεος γελαει.
# Για το παιχνίδι στα χρηματιστήρια: "Πρόκειται για μια δραστηριότητα που απαιτεί λίγο χρόνο και σου επιτρέπει, διατρέχοντας κάποιο μικρό κίνδυνο, να απαλλάξεις τον εχθρό σου από τα χρήματά του".


Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
21/5Μια άνοδος που αποδείχτηκε... faux