cornelsen
ένθεν κι ένθεν, εκείθεν και εντεύθεν
Σύνδεσμοι


Ο ΣυΡιζΑ θέλει; Ο λαός μπορεί;
1929 αναγνώστες
Τρίτη, 6 Ιανουαρίου 2015
15:32

Ήταν το 1958 όταν η ΕΔΑ αναδεικνυόταν σε αξιωματική αντιπολίτευση με ποσοστό 24% για πρώτη φορά μετά την ήττα τής Αριστεράς στον εμφύλιο πόλεμο. Από τότε χρειάστηκε να περάσουν 54 χρόνια -και ενώ ενδιάμεσα ένα κόμμα (το ΠΑΣΟΚ), που δήλωνε σοσιαλιστικό, διέψευσε τα οράματα και τις υποσχέσεις που είχε δώσει– μέχρις ότου ένα νέο κόμμα τής Αριστεράς, ο ΣυΡιζΑ, να αναδειχτεί σε αξιωματική αντιπολίτευση και πάλι.

Οι δυο περιπτώσεις έχουν πολλές διαφορές μεταξύ τους. Η σημαντικότερη είναι πως αυτήν την φορά ένα –κατά δήλωσή του- αριστερό κόμμα αναλαμβάνει την ευθύνη να βγάλει την κοινωνία από μια βαθιά οικονομική κρίση και να αναπροσανατολίσει την κοινωνία μεταρρυθμίζοντας την πραγματικά. Σε αυτό το σημείο η συγκυρία μοιάζει περισσότερο με την κατοχική περίοδο όπου το ΕΑΜ –ένα μέτωπο αριστερών κομμάτων με “λαϊκοδημοκρατικό” πρόγραμμα- αναλάμβανε την πρωτοβουλία να καθοδηγήσει το έθνος και να δημιουργήσει «μια Νέα Ελλάδα, ελεύθερη και ανεξάρτητη, κτήμα του λαού της...».

Βεβαίως (μέχρι) τώρα δεν υπάρχει σε εξέλιξη ένας “θερμός” πόλεμος στα ευρωπαϊκά εδάφη, οι γεωπολιτικές ισορροπίες είναι διαφορετικές, η θέση της Ελλάδας στον ευρωπαϊκό οικονομικό χάρτη έχει αλλάξει. Όμως η έκβαση του οικονομικού πολέμου –πιο συγκεκριμένα, της ανοιχτής και ανηλεούς ταξικής σύγκρουσης- ο οποίος διεξάγεται ως αποτέλεσμα της κρίσης που ξέσπασε με αφορμή την κατάρρευση της Λήμαν, θα είναι επίσης καθοριστική για το μέλλον τής χώρας αλλά και για το μέλλον τής ίδιας τής Ευρώπης. Ίσως το ίδιο καθοριστική με την διάλυση τού μπλοκ τού “υπαρκτού σοσιαλισμού” ή, αν και γίνομαι κάπως υπερβολικός, με την έκβαση τού Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου.

---

Στα πέντε τελευταία χρόνια η Ελλάδα, o “αδύναμος κρίκος” τής Ευρωζώνης, αποτελεί ένα εργαστήριο εφαρμογής μέτρων μακροχρόνιας λιτότητας που σκοπό έχουν την διάσωση ενός συγκεκριμένου μοντέλου συσσώρευσης κεφαλαίου –τού μοντέλου που έλκει την καταγωγή του από την συνθήκη τού Μάαστριχτ και την ΟΝΕ. Οι ανάγκες των δανειστών ήταν/είναι τόσο πιεστικές και η ντόπια οικονομική ελίτ βρέθηκε σε τόσο δύσκολη θέση –"παίζεται" τόσο η θέση της στην Ευρωζώνη όσο και η επιβίωση τού μοντέλου τού ελληνικού καπιταλισμού- που η “χρεοκοπία διαρκείας” δεν ήταν παρά η μόνη διέξοδος (τους). Μια χρεοκοπία που, σε κοινωνικό επίπεδο, με τα δεινά της έφερε και την διάρρηξη της συμμαχίας μεταξύ του ελληνικού κεφαλαίου από την μια και μέρους των μεσοστρωμάτων (αυτοαπασχολούμενοι, αγρότες, μικροί καπιταλιστές, εισοδηματίες) αλλά και τού κόσμου τής μισθωτής εργασίας που είχε πιστέψει –και επενδύσει- στην σύγχρονη “Μεγάλη Ιδέα”.

Από την μεταπολίτευση και έπειτα η ΠΑΣΟΚΝΔκρατία –κυρίως το ΠΑΣΟΚ- αποδείχτηκε ικανός διαχειριστής συγκολλώντας και συμβιβάζοντας επιδέξια τα διαφορετικά ταξικά συμφέροντα και “εξαγοράζοντας” τα πολυάριθμα μικροαστικά στρώματα εξασφαλίζοντάς τους δυο βασικά ανταλλάγματα για την ανοχή και την συνεργασία τους με το μεγάλο κεφάλαιο: το “δικαίωμα” τους στην φοροδιαφυγή και την συμμετοχή τους στο “ευρωπαϊκό κεκτημένο” (όπως ο καθένας το εννοεί) σε ένα ασφαλές γεωπολιτικό περιβάλλον. Με την έκρηξη τής κρίσης το ίδιο αυτό πολιτικό σύστημα προσπάθησε να διαχειριστεί επικοινωνιακά την διάψευση των υπεσχημένων με δυο βασικά εργαλεία:

α) η κρίση ήρθε ως μια, σχεδόν θεόσταλτη, τιμωρία για τις οικονομικές “εξαλλοσύνες” που ΟΛΟΙ μαζί κάναμε τονίζοντας όμως ότι «μαζί τα φάγαμε σε μισθούς και συντάξεις»

β) η κρίση θα ξεπεραστεί αν κάνουμε τις αναγκαίες “μεταρρυθμίσεις” (όπου “μεταρρυθμίσεις” είναι η μετατροπή τής χώρας σε μια αποικία χρέους τού χρηματιστικού κεφαλαίου, η προλεταριοποίηση μεγάλου μέρους των μεσοστρωμάτων, η “πακιστανοποίηση” τής εργατικής τάξης και η ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας).

Η ύφεση στην οποία εισήλθε η ελληνική Οικονομία από το 2009, και εκτοξεύτηκε εξαιτίας των μνημονιακών πολιτικών στο πρωτοφανές -25%, οδήγησε σε διάσπαση όλων αυτών των κοινωνικών συμμαχιών που είχαν χτιστεί μεθοδικά όλη την μεταπολεμική περίοδο. Η κατάρρευση, οικονομική και πολιτική, εξαφάνισε τον βασικό πυλώνα του δικομματισμού, το ΠΑΣΟΚ, αποδυνάμωσε τον δεύτερο πόλο, την ΝΔ, και μέσα από τις συγκρούσεις τής διετίας 2010-12 ανέδειξε ως βασικό πολιτικό παράγοντα ένα αριστερό κόμμα, τον ΣυΡιζΑ, που έχει βάλει πλώρη ακόμη και για την ανάληψη τής κυβερνητικής εξουσίας.

Το κόμμα διαμαρτυρίας τού 4% αναγκάστηκε μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα να προσαρμοστεί στο νέο του ρόλο και έτσι διαμόρφωσε ένα πρόγραμμα διάσωσης και ανάταξης της Οικονομίας το οποίο, όπως προσωπικά το αντιλαμβάνομαι –η επιφύλαξή μου οφείλεται στις διαφορετικές απόψεις που ακούγονται στο εσωτερικό τού κόμματος-, αποκρυσταλλώνεται στα εξής σημεία:    

- Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης άμεσης εφαρμογής που θα «αντικαταστήσει το Μνημόνιο από τις πρώτες κιόλας μέρες τής νέας διακυβέρνησης» και το οποίο σκοπεύει στην ανακούφιση τού βαρύτατα πληττόμενου από την κρίση τμήμα τού πληθυσμού (το Σχέδιο αυτό δεν είναι το κυβερνητικό πρόγραμμα τού ΣυΡιζΑ).

- Για το καυτό θέμα τού χρέους συνοπτικά η λύση που προτείνεται:  

«Η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για την αντιμετώπιση του χρέους είναι:

α) Η διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους της ονομαστικής αξίας του χρέους, ώστε να γίνει βιώσιμο. Έγινε για τη Γερμανία το 1953 γιατί όχι και για την Ελλάδα.

β) «Ρήτρα ανάπτυξης» στην αποπληρωμή του υπόλοιπου, έτσι ώστε να εξυπηρετείται από την ανάπτυξη και όχι από το πλεόνασμα του προϋπολογισμού.

γ) Περίοδο χάριτος, δηλαδή «moratorium», στην εξυπηρέτησή του, για την άμεση εξοικονόμηση πόρων για την ανάπτυξη.

δ) Εξαίρεση του προγράμματος δημόσιων επενδύσεων από τους περιορισμούς του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης.

ε) Συμφωνία για «Ευρωπαϊκό New Deal», με δημόσιες επενδύσεις για την ανάπτυξη και χρηματοδότηση από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων.

στ) Ποσοτική χαλάρωση από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, με απευθείας αγορά κρατικών ομολόγων.

ζ) Τέλος το θέμα του κατοχικού δανείου για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι ανοικτό. Αυτό το γνωρίζουν πλέον οι εταίροι μας και θα γίνει επίσημη ελληνική θέση από τη πρώτη μέρα που θα βρεθούμε στην Κυβέρνηση.

η) Πάγια θέση του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι η Ελλάδα δεν αποτελεί ειδική περίπτωση και η κρίση χρέους δεν είναι ελληνική αλλά ευρωπαϊκή.

Για αυτό και ζητάμε τη σύγκληση «Ευρωπαϊκής Διάσκεψης Χρέους» για τη διαχείριση της υπερχρέωσης της Ευρωζώνης. Στόχος μας μια λύση ανάλογη με αυτήν που έδωσε η Διεθνής Διάσκεψη του Λονδίνου για την ίδια τη Γερμανία. Λύση που θα δοθεί από τους επίσημους ευρωπαϊκούς θεσμούς και όχι από την κυρία Μέρκελ

- Στο ερώτημα αν ο ΣυΡιζΑ θα προβεί σε μονομερείς ενέργειες η επικρατούσα θέση είναι:

«Σχετικά με το χρέος και τη δανειακή σύμβαση που θα επαναδιαπραγματευθούμε, δεν είναι στις προθέσεις μας να προβούμε σε μονομερείς ενέργειες, εκτός αν μας εξαναγκάσουν, παρόλο που πιστεύω ότι κανένας δεν θα μας εξαναγκάσει σε μονομερείς ενέργειες, γιατί κανείς δεν θα ωφεληθεί από μια τέτοια εξέλιξη στην καρδιά της Ευρώπης».

Το βασικό ερώτημα –και κύριο προεκλογικό όπλο τής ΠΑΣΟΚΝΔκρατίας- είναι το προφανές και εύλογο: Τι θα κάνει ο ΣυΡιζΑ

α) αν οι πιστωτές αρνηθούν να συζητήσουν διαγραφή τού χρέους;

β) αν η ΕΚΤ "κλείσει την στρόφιγγα" «και αδειάσουν τα ΑΤΜ»;

Αν ο ΣυΡιζΑ δεν μπορέσει να απαντήσει επαρκώς στο ερώτημα αυτό τότε ο ψηφοφόρος θα βρεθεί –και βρίσκεται ήδη- στο δίλημμα: «αναλαμβάνουμε το ρίσκο με ισχυρή πιθανότητα να βρεθούμε εκτός ευρώ, με ένα διαρκώς υποτιμούμενο εθνικό νόμισμα και αποχαιρετώντας οριστικά το “ευρωπαϊκό κεκτημένο”»; Η προσωπική μου άποψη είναι πως στο ερώτημα αυτό η απάντηση του ΣυΡιζΑ δεν είναι πειστική. Μπορεί να δηλώνεται από πλευράς του η βεβαιότητα ότι και το πρόγραμμα του θα εφαρμοστεί και η αποβολή από την ευρωζώνη δεν θα πραγματοποιηθεί αλλά κανείς δεν μάς εξηγεί επαρκώς γιατί η ΕΚΤ και η ΕΕ δεν θα «κλείσουν την στρόφιγγα ρευστότητας» και τι θα γίνει στην περίπτωση αυτή -αφού δεν προβλέπεται ούτε καν σχέδιο Β (ουσιαστικά ελεγχόμενη επιστροφή σε εθνικό νόμισμα). Επειδή θεωρώ –και είμαι απολύτως βέβαιος για την θεώρησή μου αυτή- πως οι οικονομολόγοι του ΣυΡιζΑ γνωρίζουν πολύ καλά α) τις αιτίες τής κρίσης β) την κατάσταση τής ελληνικής Οικονομίας και γ) τις δυσκολίες (εσωτερικές και εξωτερικές) τού εγχειρήματος μού προκαλεί κατάπληξη η βεβαιότητά τους πως και ο σκύλος θα χορτάσει (το δημόσιο χρέος θα διαγραφεί κοινή συναινέσει) και η πίτα θα μείνει ολόκληρη (η Ελλάδα θα παραμείνει στο ευρώ).

- Απλώς ρισκάρουν, με ενδεχόμενο να ηττηθούν κατά κράτος (και να αποχωρήσουν με… ελικόπτερο επιτρέποντας στην τρόικα και στην ΠΑΣΟΚΝΔκρατία να εφαρμόσουν ένα ακόμη πιο βάρβαρο μνημόνιο);

- Γνωρίζουν πόσο αδύναμη είναι η ευρωπαϊκή Οικονομία να προκαλέσει ένα grexit;

- Έχουν “πλάτες” ισχυρών εξωτερικών συμμάχων (πχ ΗΠΑ) ώστε να στριμωχτεί η Γερμανία και να αποδεχτεί αλλαγή οικονομικής πολιτικής;

--- 

Αν τα παραπάνω είναι απλώς αναπάντητα ερωτήματα υπάρχουν κάποια δεδομένα που είναι αναμφισβήτητα:

Η εκλογική βάση τού ΣυΡιζΑ έχει χαλαρούς δεσμούς με το κόμμα. Οι δεσμοί κόμματος-εκλογέων δεν έχουν καμία σχέση με το δέσιμο του ΠΑΣΟΚ (το 1981) ή του ΕΑΜ με την κοινωνική βάση. Είναι χαρακτηριστικά τα μέτρια αποτελέσματα τού ΣυΡιζΑ στις τελευταίες αυτοδιοικητικές εκλογές αλλά και στις εκλογές στα σωματεία και τους μαζικούς φορείς.

Συμπληρωματικό στο προηγούμενο είναι και η έλλειψη πολιτικών συμμαχιών: ο μόνος ενδεχόμενος κυβρνητικός παρτεναίρ είναι οι ΑΝΕΛ. Η πιθανή αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης θα μπορούσε να οδηγήσει σε ανάγκη συνεργασίας με ψευδομεταρρυθμιστικά, θολά και συστημικά “ποτάμια” (που έφτασαν να συμπεριλαμβάνουν στα ψηφοδέλτια τους ακόμη και το πιο στυγνό νεοφιλελεύθερο γκρουπούσκουλο) ή ακόμη και με την ΠΑΣΟΚΝΔκρατία(!) τινάζοντας στον αέρα το σχέδιο τού ΣυΡιζΑ.

Το σημαντικότερο όμως είναι η αδυναμία τού εργατικού και λαϊκού κινήματος να συγκροτηθούν αποτελεσματικά και αποφασισμένα. Στην διετία 2010-12 οι απεργίες (παρά τα ανοιχτά ξεπουλήματα ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ), οι πολυπληθείς συγκεντρώσεις και συλλαλητήρια, οι “αγανακτισμένοι” και η συγκρότηση νέων συλλογικοτήτων όχι μόνο καθυστέρησαν την εφαρμογή πολλών “μεταρρυθμίσεων” αλλά έρριξαν τις κυβερνήσεις ΓΑΠ και Παπαδήμου συντρίβοντας ταυτοχρόνως τις παραδοσιακές σχέσεις πολιτικής εκπροσώπησης (το διαχρονικό 85% της ΠΑΣΟΚΝΔκρατίας έπεσε στο 30%). Στα δυόμιση τελευταία χρόνια το κίνημα αυτό είναι απλώς παρατηρητής των εξελίξεων. Θεωρώ πως η επιτυχία ή όχι του συριζαίικου εγχειρήματος βρίσκεται στα χέρια αυτού ακριβώς του κινήματος:

Θα αποστασιοποιηθεί από την λογική της πολιτικής ανάθεσης;

Έχει την διάθεση να υπερασπίσει ενεργητικά την κυβέρνησή του ή θα παρακολουθεί τις εξελίξεις από τον καναπέ;

Είναι σε θέση να αντέξει μια μακρόχρονη “πολιορκία” τής χώρας από την τρόικα και τις ντόπιες ελίτ; Να ζήσει ακόμη και με δελτίο σε τρόφιμα και καύσιμα –αν χρειαστεί;

Μπορεί να αντέξει ακόμη και την έξοδο από την ευρωζώνη;

Έχει ξεκαθαρίσει ότι το “βαθύ κράτος” (κατασταλτικός μηχανισμός, “Δικαιοσύνη”, νομικό πλαίσιο) και το χρηματοπιστωτικό σύστημα είναι εχθροί του και ότι πρέπει να συντριβούν για να μην μετατραπεί ο Τσίπρας στον Αλλιέντε της εποχής μας;

(και καλά να γίνεις Αλλιέντε· φαντάσου να γίνεις ντε λα Ρούα!)

 

Σχετικά

1. Οι πιστωτές όρισαν ήδη την μετεκλογική ατζέντα

2. Σπασμωδική κίνηση η επίσπευση της προεδρικής εκλογής

3. Η ερώτηση που ΠΡΕΠΕΙ να απαντήσει ο ΣΥΡΙΖΑ

4. Προς το παγόβουνο

5. Συμφέρει τον ΣΥΡΙΖΑ να γίνουν αργότερα εκλογές

6. Το γατάκι με τη σκιά της τίγρης

7. Το δημόσιο χρέος στον σύγχρονο καπιταλισμό: το πλαίσιο μιας προοδευτικής πρότασης για τη ζώνη του ευρώ

8. Τσίπρας: Ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί, όχι εξωπραγματικά πλεονάσματα

9. Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να μεταμορφώσει την ΕΕ, αν τον αφήσει η Ευρώπη

 

Τα «κλεμμένα»

«Υπάρχουν δύο στρατόπεδα στην Ευρώπη. Το ένα θέλει να προχωρήσει με τη λιτότητα και το άλλο λέει: Χρησιμοποιήστε την ποσοτική χαλάρωση και τη δημοσιονομική επέκταση για να χρηματοδοτήσετε την ανάπτυξη. Ο ΣΥΡΙΖΑ ανήκει στο δεύτερο στρατόπεδο» εξηγεί ο κ. Σταθάκης.

Σημειώνει πως ο ΣΥΡΙΖΑ ζητά διαγραφή του 50% του ελληνικού χρέους και τονίζει πως με τον τρόπο αυτό «το κόστος εξυπηρέτησης του χρέους θα υποχωρήσει από 5% του ΑΕΠ στο 2% του ΑΕΠ». Ως προς το πώς θα προωθηθεί αυτό το αίτημα, ο κ. Σταθάκης δηλώνει πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα προσπαθήσει να τοποθετηθεί μαζί με το Podemos της Ισπανίας και το Αριστερό Κόμμα της Γερμανίας στο πλαίσιο του ευρύτερου κινήματος που υπάρχει στην Ευρώπη ενάντια στη λιτότητα.

«Τι θα γίνει εάν οι Ευρωπαίοι πουν όχι;» είναι η ερώτηση του δημοσιογράφου Paul Mason. «Η Ευρώπη διοικείται από καταστατικά και κανονισμούς. Δεν νομίζω πως η ΕΚΤ θα σταματήσει να χρηματοδοτεί τις ελληνικές τράπεζες για λόγους πολιτικής ευνοιοκρατίας» απαντά ο κ. Σταθάκης.

Σε ποιο στρατόπεδο ανήκει ο ΣυΡιζΑ;

«Ο κόσμος μας έλεγε τρελούς. Ημείς, αν δεν είμεθα τρελοί δεν εκάναμε την επανάσταση, διότι ηθέλαμεν συλλογισθεί δια πολεμοφόδια, καβαλαρία και πυροβολικό».

«Όταν αποφασίσαμε να κάμωμε την επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα ούτε πως δεν έχουμε άρματα ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις αλλά ως μία βροχή έπεσε σε όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας και όλοι και ο κλήρος και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι πεπαιδευμένοι και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτόν το σκοπό και εκάναμε την επανάσταση»

Κολοκοτρώνης, «Απομνημονεύματα»

Καθένας όμως που έχει μελετήσει μια επαναστατική εξέγερση, γνωρίζει πόσες εσωτερικές δυσκολίες μια μάζα συναντά για να εξεγερθεί. Μόνο στην ανάγκη ρίχνεται ο άνθρωπος στο άγνωστο. Η μεγαλόπρεπη φράση «το προλεταριάτο δεν έχει να χάσει παρά τις αλυσίδες του» ισχύει σαν ιστορική προοπτική και για ολόκληρη την εργατική τάξη συνολικά. Όμως, η εσωτερική ιστορία μιας επανάστασης δεν βρίσκεται τάχα ακριβώς στο ότι το προλεταριάτο -οι προλετάριοι δηλαδή- αποφασίζουν να δράσουν σαν τάξη; Στη διαδικασία αυτή πολλά έχουν να χάσουν και πολλά να ριψοκινδυνέψουν. Αξιοπρόσεκτο είναι πως εδώ η ίδια η ζωή θεωρείται το πιο τελευταίο, το λιγότερο σημαντικό από όλα. Συχνά τη βάζουν σε κίνδυνο πολύ πιο εύκολα, παρά ένα φτωχικό σπιτάκι.

Μπέρτολντ Μπρεχτ, «Τρία κόκκινα γράμματα»

====================================

Μηνιαίο διάγραμμα ΓΔ (19/1/2015)

Εικονίδιο

 

 

====================================

Jean Jullien Je Suis Charlie illustration

Εις μνήμην των θυμάτων τού (ισλαμικού;) ναζισμού

 

 

Σχόλια

06/01 22:02  favlos
εξαιρετική ανάλυση με βάση την ματιά που την κάνεις,με την διαφορά ότι εσύ προσωπικά απέχεις πολύ πνευματικά από τις σκέψεις αυτών που αναλύεις και δίνεις τις δικές σου διαστάσεις σε ασήμαντους παίκτες που σε μια χρονική στιγμή βρέθηκαν στο παιχνίδι με πολύ καλό φύλλο και τίποτα παραπάνω
06/01 22:45  cornelsen
Στον ΣυΡιζΑ υπάρχουν έντιμοι και ικανοί άνθρωποι αλλά και άλλοι αριβίστες που εκμεταλλεύονται το ρεύμα. Δεν προεξοφλώ ποιοί θα επικρατήσουν.
Βρέθηκαν με καλό φύλλο λες. Δεν είμαι βέβαιος ότι το φύλλο που κρατούν στα χέρια τους είναι "καλό" -θα το δείξει πολύ σύντομα η πραγματικότητα.
Η τραγική ειρωνεία τής Ιστορίας για την ΠΑΣΟΚΝΔκρατία -η οποία διαχειρίστηκε το σύστημα επί 40 χρόνια- είναι να αποδείξει ο ΣυΡιζΑ πως μπορεί να δώσει λύση στο πρόβλημα. Σε αυτήν την περίπτωση όχι μόνο θα εξαφανιστεί η ΠΑΣΟΚΝΔκρατία από το πολιτικό προσκήνιο αλλά στελέχη της μπορεί να καταλήξουν στην στενή.
29/01 23:26  atan
Φίλε Γιάννη καλησπέρα μετά από καιρό
1.Δεν υπάρχει απόλυτη σύγκριση μεταξύ ΕΑΜ & σήμερα. Τότε ο Αγώνας ήταν Εθνικο Απελευθερωτικός, τώρα είναι καθαρά Ταξικός (γνώμη μου). Βέβαια με την ευρεία έννοια, πάντα είναι Ταξικός.Τότε δεν υπήρχαν spreads & CDS και οι Αγωνιζόμενοι, δεν σκεφτόντουσαν την τσέπη τους , καθώς τους έτρωγαν οι ψείρες & ήταν πολλές μέρες νηστικοί. Δεν σκεφτόντουσαν τα ATM μήπως αδειάσουν. Οι Εποχές δεν συγκρίνονται.
2. ΄Οσον αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ , όχι μόνον δεν είναι Αριστερό κόμμα αλλά πατρονάρεται από τους Υπερατλαντικούς Εταίρους μας ( Εγώ βέβαια, μόνο τις Εταίρες τις Αρχαιότητας γνωρίζω. Δεν ήξερα πως υπάρχουν &"Εταίροι")
3. Το διάγραμμα δείχνει περίπου 600 μον ;
4. Μέσα στο Σ/Κ πίνουμε καφέ στο Μοναστήριον ;
Αθάνας

30/01 08:40  cornelsen
1. Παραλλήλισα με το ΕΑΜ ακριβώς επειδή σήμερα ο ΣυΡιζΑ δεν θέτει το ζήτημα σε ταξική βάση αλλά σε εθνική. Κατά τα άλλα οι δυο περίοδοι έχουν πολύ μεγάλες διαφορές.
2. Δεν το ξέρω.
3. Είμαστε σε πτωτικό κανάλι και μάλιστα οι πολιτικές εξελίξεις δεν δείχνουν ότι μπορεί να ξεπεραστεί. Μάλλον ο επόμενος ΣΤΑΘΜΟΣ -όχι οριστικός πυθμένας- είναι πέριξ των 650 μον.
4. Σού έστειλα μήνυμα στο mail σου.
30/01 17:51  atan
Γιαννάκο δεν πήρα τίποτα : atan@in.gr
Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
6 ψήφοι

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
# Οταν οι ανθρωποι κανουν σχεδια ο Θεος γελαει.
# Για το παιχνίδι στα χρηματιστήρια: "Πρόκειται για μια δραστηριότητα που απαιτεί λίγο χρόνο και σου επιτρέπει, διατρέχοντας κάποιο μικρό κίνδυνο, να απαλλάξεις τον εχθρό σου από τα χρήματά του".


Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
6/10Το καμπανάκι δεν χτυπά μόνο για τις Τράπεζες