cornelsen
ένθεν κι ένθεν, εκείθεν και εντεύθεν
Σύνδεσμοι


Τα οικονομικά Μαθηματικά τού βαρώνου Μυνχάουζεν
4473 αναγνώστες
Πέμπτη, 8 Αυγούστου 2013
10:26

Απάντηση σε μια αφήγηση (άρθρο τού Τ.Α.) γεμάτη μυθεύματα, λάθη, κλισέ και αυθαίρετες λογικές συνεπαγωγές. Σε μια αφήγηση που, κοντά στις τόσες άλλες τού είδους της, σκοπεύει να δημιουργήσει «Εβραίους» χρήσιμους για να τούς φορτωθεί η χρεοκοπία τού ελληνικού καπιταλισμού.

---

«Αν όμως σκεφτούμε τι τελικά κόστισαν και κοστίζουν οι ρουσφετολογικοί διορισμοί στη χώρα θα συνειδητοποιήσουμε ότι οι μίζες τής Siemens, των προμηθευτών όπλων και δεκάδων άλλων προμηθευτών τού Δημοσίου ήταν σταγόνα μπροστά στον ωκεανό τής δημόσιας σπατάλης.»

Οι ρουσφετολογικοί διορισμοί δεν ήταν εφεύρημα τής σύγχρονης ελληνικής δημοκρατίας. Το ρουσφέτι ήταν ο αποκλειστικός τρόπος διορισμού μέχρι ο Ελ. Βενιζέλος να θεσπίσει την μονιμότητα των ΔΥ. Ακόμη και μετά από αυτήν πάντα οι πολιτικοί διαχειριστές τού συστήματος έβρισκαν τρόπο να διορίζουν από το παράθυρο.

Όμως εκείνο που πρέπει να γνωρίζει κανείς είναι πως οι διορισμοί αυτοί, ως επί το πλείστον, γίνονταν σε ΚΕΝΕΣ οργανικές θέσεις (σήμερα το ποσοστό των ρουσφετολογικά διορισθέντων ΔΥ δεν ξεπερνά το 15% στο σύνολο των υπηρετούντων). Αυτό σημαίνει –πέρα από το άδικο τής διαδικασίας (αφού αντί να διοριστεί αξιοκρατικά ως οδηγός στα τραμ ο Τ.Α. J , για παράδειγμα, διοριζόταν από το “παράθυρο” ο Ε.Μ.)- ότι οι ρουσφετολογικοί διορισμοί δεν είχαν επιπλέον δημοσιονομικό κόστος.

---

«Το 2013 η δαπάνη μισθοδοσίας των επισήμως απασχολουμένων στο Δημόσιο (στοιχεία γενικής κυβέρνησης) ανέρχεται σε 24 δισ. ευρώ (το 2009 ανήλθε σε 31 δισ. ευρώ).»

«Ο υπολογισμός εξυπακούεται ότι αναφέρεται σε ακαθάριστους μισθούς (χωρίς να συνυπολογίζονται οι υπερωρίες).»

 

α)

Προϋπολογισμός 2011 (Αθήνα, 18 Νοεμβρίου 2010), σελ. 72

Η μισθολογική δαπάνη (μισθολογικό κόστος) πλην επιχειρήσεων Δημοσίου (ΔΕΚΟ, ΝΠΙΔ) το 2009 ήταν 24,136 δις€ (=22.293+1.843). Ομοίως, το 2012 ήταν 20,5 δις€ (βλέπε “Εισηγητική Έκθεση Προϋπολογισμού 2012”, σελ. 57). Να διευκρινιστεί ότι το μισθολογικό κόστος περιλαμβάνει μισθούς και συντάξεις όχι μόνο των ΔΥ (πλην ΔΕΚΟ, ΝΠΙΔ) αλλά και διάφορων άλλων αμειβόμενων από το Δημόσιο όπως ιερείς και αιρετοί. Αναλυτικά δε στις σελίδες 64-65 αναφέρεται:

«Δαπάνες

Ανάλυση δαπανών κατά μείζονα κατηγορία

Το σύνολο των δαπανών τού τακτικού προϋπολογισμού προβλέπεται να διαμορφωθεί σε 64.858 εκατ. ευρώ το 2012, μειωμένο κατά 5.884 εκατ. ευρώ ή 8,3% σε σχέση με τις αντίστοιχες εκτιμήσεις πραγματοποιήσεων τού 2011 και κατά 1.929 εκατ. ευρώ σε σχέση με το 2010.[…]

Αποδοχές και συντάξεις

Οι δαπάνες αποδοχών και συντάξεων θα ανέλθουν σε 19.415 εκατ. ευρώ, παρουσιάζοντας μείωση κατά 672 εκατ. ευρώ ή 3,3% σε σχέση με την εκτίμηση πραγματοποίησης τού 2011.

Πρόσθετες και παρεπόμενες παροχές

Οι δαπάνες αυτής τής κατηγορίας προβλέπεται να εμφανίσουν σημαντική μείωση και να περιοριστούν σε 882 εκατ. ευρώ, μειωμένες κατά 538 εκατ. ευρώ ή 37,9% έναντι τού 2011. Επισημαίνεται ότι οι σχετικές δαπάνες εμφανίζουν μείωση, παρά το γεγονός ότι καλύπτουν και αμοιβές ωρομίσθιων εκπαιδευτικών, εφημερίες γιατρών κ.λπ., κυρίως ως αποτέλεσμα τής εφαρμογής των πολιτικών μείωσης των δαπανών για καταβολή πρόσθετων παροχών και αποζημιώσεων.»

β) Προφανώς το μισθολογικό κόστος περιλαμβάνει όχι μόνο τα (όποια) επιδόματα αλλά και τις υπερωρίες (ως “Πρόσθετες και παρεπόμενες παροχές”). Σημειωτέον πως υπερωρίες δίνονται κυρίως σε Υπαλλήλους που εργάζονται στα πολιτικά Γραφεία.

---

«Ο αριθμός τους σήμερα ανέρχεται περίπου σε 900.000, υπολογίζοντας και τούς εργαζομένους στα υπό κρατικό έλεγχο νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου, που συμμετέχουν στο δημόσιο έλλειμμα.»

Για να συνεννοούμαστε: οι μισθωτοί με εργοδότη το κράτος είναι

(α1) Οι ένστολοι ΔΥ (μόνιμοι στρατιωτικοί και σώματα ασφαλείας) και οι δικαστές. Δηλαδή το “βαθύ κράτος” -που τόσο αγαπούν οι δήθεν “αντικρατιστές” οπαδοί τού νεοφιλελευθερισμού.

(α2) Οι ΔΥ που εργάζονται σε Υπουργεία, Παιδεία, Υγεία, ΟΤΑ, Ασφαλιστικά Ταμεία.

Όλοι αυτοί (και επιπλέον 20 χιλ. ιερείς και αιρετοί που όμως δεν είναι ΔΥ) έχουν απογραφεί από την Ενιαία Αρχή Πληρωμών (ΕΑΠ). Η απογραφή (2012) δείχνει 160 χιλ. ΔΥ τής κατηγορίας (α1) με κόστος (μισθοί + συντάξεις) 6,5 δις€ και 510 χιλ. της κατηγορίας (α2) με κόστος (μισθοί + συντάξεις) 12,8 δις€. (Στους 510 χιλ περιλαμβάνονται και γύρω στους 50 χιλ με σύμβαση εργασίας ορισμένου χρόνου-ΙΔΟΧ).     

(β) Επί πλέον υπάρχουν και αυτοί που εργάζονται σε διάφορες επιχειρήσεις τού Δημοσίου (ΝΠΙΔ, ΔΕΚΟ).

Στην μελέτη με τίτλο «THE SIZE AND PERFORMANCE OF PUBLIC SECTOR ACTIVITIES IN EUROPE» που εκπόνησαν επιστήμονες (κι όχι “παπαγαλάκια” τής πλάκας) από το Austrian Institute of Economic Research (WIFO), το University of Strasbourg και το University of Magdeburg υπάρχει και το σχετικό διάγραμμα (1980-2002), σελ. 5:

Στην συγκεκριμένη μελέτη υπολογίζεται το ποσοστό των ΔΥ (συμπεριλαμβανομένων των ΔΕΚΟ και των άλλων επιχειρήσεων τού κράτους) ως προς τον πληθυσμό ηλικίας 15-64 ετών. Και συμπληρώνουν οι ερευνητές:

«While the Scandinavian countries and France have the largest public sectors, with a share of public sector employment in the total labour force of more than 20% in 2002, public employment in Greece, Ireland, the Netherlands, and Germany was about half that share» (σελ. 4)

Να προσθέσουμε πως μέσα στο χαμηλό share of public sector employment in the total labour force τής Ελλάδας περιλαμβάνεται και ο μεγαλύτερος κατασταλτικός μηχανισμός (στρατός και σώματα ασφαλείας) τής ΕΕ (οι ένστολοι στην Ελλάδα είναι 70% πάνω από τον ευρωπαϊκό μ.ο.).

 

---

«Κανονικά, για να είναι ακριβέστερος προς τα πάνω ο υπολογισμός τού αληθινού κόστους κάθε υπαλλήλου για τον προϋπολογισμό θα έπρεπε στα παραπάνω ποσά να προστεθούν και τα λειτουργικά κόστη που επιμερίζονται σε κάθε δημόσιο υπάλληλο (fully loaded cost).»

!!!!!

 

---

«Οι υπάλληλοι τού κράτους και τού ευρύτερου δημόσιου τομέα την τελευταία τριακονταετία εργάστηκαν πριν συνταξιοδοτηθούν κατά μέσο όρο λιγότερο από 25 χρόνια έκαστος.»

Είναι πραγματικά φοβερή αυτή η ανακάλυψη. Κι εγώ που νόμιζα πως μέχρι τώρα η συνταξιοδότηση γινόταν σε ηλικία 58 ετών και με 35 χρόνια υπηρεσίας

(για το θέμα τής συνταξιοδότησης θα δούμε και στην συνέχεια)

 

---

«συνυπολογίσθηκε πλασματικώς, με την άμεση συνέργεια τού πολιτικού συστήματος, και ο απολεσθείς χρόνος των απεργιών τού Δημοσίου που έχει υπολογισθεί ότι για τις τέσσερις τελευταίες δεκαετίες ξεπερνά τις 1.500 ημέρες ή περίπου 6 εργάσιμα χρόνια (αφαιρουμένων των μη εργασίμων ημερών).»

Έξι εργάσιμα χρόνια απήργησε ο κάθε ΔΥ τα τελευταία σαράντα χρόνια; Λίγο δυσνόητο –και ελπίζω να μην εννοεί ότι κάθε ΔΥ απήργησε 6(!) από τα (δήθεν) 25(!) χρόνια τού εργάσιμου βίου του γιατί σε αυτήν την περίπτωση χάνω κάθε ιδέα για το επίπεδο τής σκέψης των αναγνωστών του.

Εκτός αυτού θα έπρεπε να γνωρίζει ο κ. Τ.Α. πως το ημερομίσθιο τής απεργίας κατακρατείται από τον μισθό τού απεργού. Επιπλέον αφού το κόστος των ΔΥ είναι ανησυχητικά υψηλό και αυτοί οι τεμπέληδες (κηφήνες, κοπρίτες κλπ) δεν προσφέρουν τίποτε, είναι ευτύχημα για τις δημόσιες δαπάνες και όχι δυστύχημα η απεργία. 

 

---

«Εάν λοιπόν κάποιος προσλήφθηκε στο Δημόσιο σε ηλικία 24 ετών και συνταξιοδοτήθηκε στα 49 του έτη, θα λαμβάνει σύνταξη για τριάντα τουλάχιστον χρόνια.»

!!!!! (για δεύτερη φορά)

Όπως αναφέρει ο ΟΟΣΑ (Government at a Glance 2009, σελ. 73):

Percentage of workers 50 years or older in central government (2005): Ελλάδα 38%.

Τώρα, πως γίνεται οι ΔΥ να συνταξιοδοτούνται στα 49 τους και ταυτοχρόνως οι άνω των 50 ετών ΔΥ να είναι το 38% τού συνόλου των ΔΥ μόνο ένα τέρας εξυπνάδας (νεοφιλελεύθερο κατά προτίμηση) θα μπορούσε να το ερμηνεύσει.

---

«Η συνταξιοδοτική δαπάνη τού προϋπολογισμού για 440 χιλ. περίπου συνταξιούχους δημοσίους υπαλλήλους ήταν 6,58 δισ. ευρώ το 2012»

Η αλήθεια είναι “λίγο” διαφορετική. Στις 440 χιλ συνταξιούχους του Δημοσίου περιλαμβάνονται και 45 χιλ ανάπηροι πολέμου, εθνικής αντίστασης και κληρικοί.

Για τον προσδιορισμό της μέσης σύνταξης θα καταφύγω τούς Πίνακες 3.15 και 3.16 τού Π/Υ 2012 όπου εκτός του αριθμού των συνταξιούχων υπάρχει και η αντίστοιχη δαπάνη. Για το 2011, οι συνταξιούχοι πολιτικοί ΔΥ (συμπεριλαμβανομένων των δικαστών και Δημοτικών Υπαλλήλων) ήταν 261.582 και εισέπραξαν 3,82 δις€, ήτοι 14.600 € ο καθένας τον χρόνο μικτά (κατά μέσο όρο).

Οι ένστολοι ήταν 118.419 και εισέπραξαν 2,29 δις€, ήτοι 19.340 € ο καθένας τον χρόνο μικτά (κατά μέσο όρο).

---

«κατά τη συνταξιοδότησή του έλαβε εφάπαξ που κατά μέσο όρο κυμαινόταν στις 75.000 ευρώ»

Λυπάμαι, αλλά σε κάθε έτος εργασίας αντιστοιχούσε εφάπαξ 1.100€ κατά μέσο όρο –για τούς ένστολους ήταν μεγαλύτερο. Σύμφωνα μάλιστα με την εφημερίδα “Επενδυτής” (φύλλο 3-4/8/2013) «Στο πρώτο τρίμηνο τού έτους έχουν δοθεί 8.866 εφάπαξ που κόστισαν συνολικά στο ΤΠΔΥ 326.171.222 ευρώ» που με απλή αριθμητική δίνει μέσο όρο εφάπαξ 36,8 χιλ ευρώ. Επιπλέον το ποσόν αυτό είχε κρατηθεί από τον μισθό τού Υπαλλήλου. Ο αρθρογράφος μας όχι μόνο (παρα)φουσκώνει το εφάπαξ (το τριπλασιάζει: 75.000€ : 25 χρόνια = 3.300€) αλλά και υπολογίζει δυο φορές το κόστος του: μια στην μισθοδοσία και μια στην πληρωμή του κατά την συνταξιοδότηση. Τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι…

 

---

«Συνολικά δηλαδή έλαβε τουλάχιστον 1.275.000 ευρώ.»

«(α) Κατά τον εργάσιμο βίο του (25x30.000=) 750.000 ευρώ,

(β) κατά τη συνταξιοδότησή του έλαβε εφάπαξ που κατά μέσο όρο κυμαινόταν στις 75.000 ευρώ και

(γ) κατά το διάστημα του συντάξιμου βίου του εισέπραξε κατ’ ελάχιστον (30x15.000=) 450.000 ευρώ.»

Έχουμε και λέμε λοιπόν: κατά τον Τ.Α. ένας ΔΥ παίρνει ετησίως 30 χιλ€ (αυτά βεβαίως περιλαμβάνουν “καθαρή” αμοιβή, εισφορά εργαζόμενου, εισφορά εργοδότη, ΦΜΥ και κρατήσεις για επικουρικό και εφάπαξ που το άθροισμά τους αποτελεί το [πραγματικό] μισθολογικό κόστος).

Αντί να σταματήσει τον υπολογισμό του ετήσιου μισθολογικού κόστους σε αυτό το σημείο προσθέτει για δεύτερη φορά το εφάπαξ κατά την πληρωμή του. Επί πλέον προσθέτει και τις συντάξεις που θα εισπράξει, ως συνταξιούχος πλέον, ο ΔΥ ξεχνώντας (ή αγνοώντας) πως η σύνταξη δεν είναι τίποτε άλλο από τις ασφαλιστικές εισφορές (εργαζόμενου και εργοδότη) που έχουν ήδη παρακρατηθεί για να αποδοθούν στον εργαζόμενο όταν αυτός συνταξιοδοτηθεί. Σαν να λέμε δηλαδή ότι μια ιδιωτική επιχείρηση συμπεριλαμβάνει στο μισθολογικό της κόστος πέρα από καθαρό μισθό, ΦΜΥ και ασφαλιστικές κρατήσεις και τις συντάξεις που εισπράττουν οι νυν συνταξιούχοι της και πρώην εργαζόμενοι της!

 

Η αλήθεια είναι “λίγο” διαφορετική.

- Το 2012 οι 510 χιλ. ΔΥ που είχαν απογραφεί από την ΕΠΑ (δεν περιλαμβάνω ένστολους και δικαστές) είχαν μισθολογικό κόστος περίπου 9 δις€ (σε αυτό το ποσόν δεν περιλαμβάνεται η εισφορά του εργοδότη καθώς το Δημόσιο δεν έχει ασφαλιστικό Ταμείο όπως πχ το ΙΚΑ). Μέσος όρος 17.650€ μικτά τον χρόνο. (Από αυτά τα χρήματα το 45% επιστρέφει στα κρατικά Ταμεία με την μορφή φόρων και εισφορών. Τελικά στην τσέπη μένουν 9.700€ και αυτά όχι για πολύ: πληρώνουν τρόφιμα, συγκοινωνίες, δάνεια κλπ έξοδα, επιστρέφουν δηλαδή εξ ολοκλήρου στην αγορά “συντηρώντας” θέσεις εργασίας στον ΙΤ.) 

Έτσι από μισθούς  ο μέσος ΔΥ (πλην ενστόλων και δικαστών) θα λάβει: 35 χρόνια x 17.650€ = 617.750€ (μικτά)

Όταν ο ίδιος ΔΥ συνταξιοδοτηθεί  θα λάβει: 17 χρόνια x 14.600€ = 248.200€ (μικτά)

Σύνολο κόστους 865.950€ για 35 χρόνια εργασίας και όχι 1.275.000€ για 25 χρόνια εργασίας. (Ή με άλλα λόγια, “καθαρά”, περίπου, 550 χιλ€ για 35 χρόνια εργασίας ή 52 χρόνια εργάσιμου και συντάξιμου βίου).

- Ας το ξαναδούμε με μια άλλη τεχνική. Για να μην καταφεύγουμε σε αλχημείες και ταχυδακτυλουργίες (όπως ο αρθρογράφος που “διπλογράφει” στο μισθολογικό κόστος το εφάπαξ και τις εργοδοτικές εισφορές) ο πιο απλός τρόπος για να υπολογιστεί το ετήσιο [πραγματικό] μισθολογικό κόστος είναι να διαιρέσουμε το άθροισμα μισθών και συντάξεων με τον αριθμό των εν ενεργεία εργαζομένων.

 

Μισθοί+συντάξεις(€)

Αριθμός ΔΥ

Ετήσιο κόστος(€)

Ένστολοι

6.000.000.000

155.000

38.710

α2

12.820.000.000

510.000

25.137

Όπως φαίνεται ένας ένστολος (με 30 χρόνια υπηρεσίας) στοιχίζει συνολικά 1,16 εκατ€ και ένας ΔΥ(α2) (με 35 χρόνια υπηρεσίας) στοιχίζει συνολικά 880 χιλ€. Φυσικά εγώ δεν υπολογίζω δεύτερη φορά το εφάπαξ και την δαπάνη σύνταξης –όπως κάνει ο κ. Τ.Α. 

Και, τέλος, για να είμαστε σοβαροί: Το μέσο μισθολογικό κόστος των ΔΥ (πλην κατασταλτικού μηχανισμού) την τελευταία 15ετία ήταν για μεν την Ελλάδα τής τάξης τού 7,3% τού ΑΕΠ ενώ ο μ.ο. στην ΕΕ ήταν 8,8%. 

 

---

«Έτσι το ποσοστό τού Δημοσίου στο ΑΕΠ από 38,4% το 1975 έφθασε να αγγίζει το 70% το 1988»

Μια μικρή σύγχυση τόσο στις έννοιες όσο και στους αριθμούς. Ας δούμε τα στοιχεία ενός τυχαίου Π/Υ:

 

Σύνθεση συνολικών δαπανών τακτικού Π/Υ 2011 (σελ .77)

Αποδοχές και συντάξεις ΔΥ 17,7%

Μεταβιβαστικές πληρωμές 15,5%

Καταναλωτικές δαπάνες 2,3%

Αντικρυζόμενες πληρωμές 7,4%

Δαπάνες για τόκους και χρέη 51,5%

Δηλαδή, οι μισές δαπάνες τού τακτικού Προϋπολογισμού τού κράτους πήγαιναν/πηγαίνουν στις τσέπες των τραπεζιτών (ντόπιων και ξένων) πλουτίζοντας τους επί χρόνια με τις εργώδεις προσπάθειες τόσο τής ΝΔ όσο και τού ΠΑΣΟΚ. Φυσικά τα χρέη δεν τα δημιουργήσαμε όλοι μαζί αλλά η σκανδαλώδης επιδότηση των κερδών τού κεφαλαίου (μικρού, μεσαίου και μεγάλου, ντόπιου και ξένου) που είχε τον χαμηλότερο (πραγματικό) συντελεστή φορολόγησης (Implicit Tax Rate, ITR) στην ΕΕ.

Όπως φαίνεται στην εικόνα

στην Ελλάδα τα φορολογικά έσοδα (αριστερή στήλη[1]) ήταν γύρω στα 20% του ΑΕΠ, δλδ από τα χαμηλότερα στην ΕΕ –χαμηλότερα και από την Βουλγαρία!- όταν ο ευρωπαϊκός μ.ο. ήταν γύρω στο 27% του ΑΕΠ. Ο ITR στην μισθωτή εργασία[2] ήταν μονίμως γύρω από τον ευρωπαϊκό μ.ο. ενώ ο ITR στο κεφάλαιο[3] ήταν μονίμως κάτω από το 20% όταν ο μ.ο. στην ΕΕ ήταν γύρω στο 33%.

Στην Ελλάδα το κεφάλαιο (ντόπιο και ξένο) παίρνει το μεγαλύτερο κομμάτι τής παραγόμενης «πίτας»[4] αλλά πληρώνει τούς λιγότερους φόρους και εισφορές στην ΕΕ. Το αποτέλεσμα είναι η χώρα να έχει

α) χαμηλότατα δημόσια έσοδα (κάτω του 34% τού ΑΕΠ όταν ο ευρωπαϊκός μ.ο. είναι 40%)[5]

β) χαμηλές κοινωνικές δαπάνες (και γι’ αυτό άθλιες κοινωνικές υπηρεσίες) αλλά

γ) από τις υψηλότερες δαπάνες στις χώρες τής ΕΕ για εξοπλισμούς, κρατική καταστολή και τοκοχρεολύσια –σε αυτά είμαστε… ανοιχτοχέρηδες.

Αυτή είναι η αλήθεια για την αιτία του δημόσιου χρέους και όχι οι ρουσφετολογικοί (και μη) διορισμοί. Μάλιστα, μιας και ο Τ.Α. επικαλείται τον Βαρβαρέσο, καλό θα ήταν να διαβάσει και αυτό το απόσπασμα από το βιβλίο του.

 

---

«Η πενταετία Καραμανλή πρόσθεσε επιπλέον 120.000 δημοσίους υπαλλήλους, για να φθάσει η χώρα το 2011 να αριθμεί πλέον τού ενός εκατομμυρίου απασχολούμενων στον δημόσιο τομέα.
Επιστρέφοντας στους υπολογισμούς μας: το κράτος το 1981 λειτουργούσε με λιγότερους από 400.000 υπαλλήλους και το 2011 με περισσότερους από 1.000.000.»

 

Από την “Μελέτη για τις μισθολογικές εξελίξεις στο Δημόσιο” τής ICAP, Πίνακας 5.1

Στο τέλος τού έτους 2006 υπηρετούσαν στο Δημόσιο (δεν συμπεριλαμβάνονται οι εργαζόμενοι στην κατηγορία (β))

Μόνιμοι ΔΥ                    498.514

Έκτακτο προσωπικό      117.718

Ένστολοι                       135.728……Σύνολο 751.960

Στο τέλος τού (εκλογικού) έτους 2009 υπηρετούσαν στο Δημόσιο

Μόνιμοι ΔΥ                    544.964

Έκτακτο προσωπικό       77.773

Ένστολοι                       149.217……Σύνολο 771.954

 Όπως φαίνεται, το μεγαλύτερο μέρος τής αύξησης των 20 –και όχι των 120- χιλ είναι 15 χιλ ένστολοι.

---

«Εάν από το 2010 είχαν απολυθεί 200.000 δημόσιοι υπάλληλοι θα είχαν εξοικονομηθεί περισσότερα από 20 δισ. ευρώ»

Αν λοιπόν από τούς 510 χιλ ΔΥ (μόνιμους, ΙΔΑΧ και ΙΔΟΧ) είχαν απομείνει 310 χιλ να μάς πει ο κ. Τ.Α. πως θα λειτουργούσε ο κρατικός μηχανισμός (μόνο οι εκπαιδευτικοί όλων των βαθμίδων σήμερα είναι 180 χιλ). Ή να μάς πει σε ποια χώρα τής ΕΕ για κάθε 100 κατοίκους αντιστοιχούν 2,9 ΔΥ (συμπεριλαμβανομένων εκπαιδευτικών και νοσηλευτικού προσωπικού).

Και κάτι ακόμη: αν απολύονταν 200 χιλ ΔΥ, με 9.700 € καθαρές απολαβές τον χρόνο, το “όφελος” είναι 2 δις€ ετησίως και σε τρία χρόνια όλα μαζί 6 δις€. Τα υπόλοιπα 14 δις€ θα τα βάλει από την τσέπη του ο αρθρογράφος;

---

«Σκεφτείτε ότι το μέσο κόστος τού απασχολουμένου στο Δημόσιο ανέρχεται σε 180% τού μέσου κόστους τού εργαζόμενου στον ιδιωτικό τομέα.»

Ας αφήσουμε τις αυθαιρεσίες και ας δούμε τούς ίδιους τους αριθμούς:

Αμοιβές Δημοσίου για το 2009 (πλην συντάξεων): 17,529 δις€

Αμειβόμενοι από το Δημόσιο (κατηγορίες α1 και α2, ιερείς και αιρετοί) στις 31/12/2009: 804.040

Μέση ετήσια αμοιβή αμειβόμενων από το Δημόσιο (πλην ασφ/κών εισφορών): 19.000

Σύμφωνα με στοιχεία της ΓΓΠΣ:  

«Από το σύνολο των φορολογουμένων του [οικον. έτους] 2010, οι 644.870 είναι εισοδηματίες με εισοδήματα 3 δις. φόρους 521,27 εκατ., 680.270 επιχειρηματίες με εισοδήματα 14,2 δις. και φόρους 1,3 δις., 394.632 αγρότες με εισοδήματα 4,57 δις. και φόρους 292,68 εκατ., 2.005.328 μισθωτοί με εισοδήματα 39,76 δις.»

Που σημαίνει ότι η μέση ετήσια αμοιβή μισθωτών (σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα) για το έτος 2009 ήταν 19.800€.

Τα συμπεράσματα σε όσους μπορούν να διαβάσουν ελληνικά. Το 180% είναι στην πραγματικότητα 100% (σωστότερα, η αναλογία μισθών στον ΙΤ και στον ΔΤ είναι 1:1).

(Σημ.: οι αριθμοί είναι φυσικά ενδεικτικοί. Πάντως το ίδιο συμπέρασμα βγαίνει και από τα στοιχεία τής ILO: "Ο μέσος μισθός στην Ελλάδα το 2009 ήταν 1723€". Η ουσία είναι πως (μέχρι το 2009) οι μισθοί των ΔΥ ήταν στον μ.ο. των μισθών τού ΙΤ. Απλώς στον ΔΤ η “ψαλίδα” μεταξύ των υψηλότερων και των χαμηλότερων μισθών είναι μικρότερη απ’ ότι στον ΙΤ.) 

---

«Ο μέσος συντελεστής φορολογίας εισοδήματος των υπαλλήλων δημόσιου και ιδιωτικού τομέα είναι περίπου 20%. Μετά την επιστροφή στο κράτος του φόρου του δικού του υπαλλήλου το καθαρό κόστος αυτού ανέρχεται σε 152% του κόστους του εργαζομένου στον ιδιωτικό τομέα (180% -20% x 180%). Συνεπώς για να πληρωθεί ένας δημόσιος υπάλληλος πληρώνουν φόρο 7,5 ιδιωτικοί υπάλληλοι (152% : 20%) άρα για τους 900.000 χιλιάδες χρειαζόμαστε 6.750.000 ιδιωτικούς υπαλλήλους που βεβαίως δεν υπάρχουν.»

Για να πω την αλήθεια δεν πολυκατάλαβα αυτές τις λεκτικές αλχημείες (άσε που δεν κάνει σωστά και τις πράξεις ο άνθρωπος: 180% -20% x 180% κάνει 144% και όχι 152%). Με την δική του λογική θα ξανακάνω τον υπολογισμό του: 100% - 20% χ100% = 80%. Άρα 80% : 20% = 4, δλδ για να πληρωθεί ένας δημόσιος υπάλληλος πρέπει να πληρώνουν φόρο 4 φορολογούμενοι (και όχι μόνο οι ιδιωτικοί υπάλληλοι). Άρα για τούς -ας το δεχτούμε- 900.000(*) ΔΥ χρειαζόμαστε 3.600.000 φορολογούμενους.

Για να αφήσουμε κατά μέρος τις αηδίες. Ο μόνος παραγωγός πλούτου είναι η ανθρώπινη εργασία. Είτε αυτή παράγεται από μισθωτούς τού ΙΤ, είτε από μισθωτούς τού ΔΤ, είτε από αυτοαπασχολούμενους. Απλώς ένα κομμάτι των εργαζομένων (πχ ο ανθρακωρύχος, ο μεταλλεργάτης, ο οικοδόμος, ο ναυτεργάτης, ο αγρότης, ο αυτοαπασχολούμενος τεχνίτης, ο εργατοτεχνίτης της ΔΕΗ, ο οδηγός των κρατικών ή των ιδιωτικών ΜΜΜ) παράγουν με άμεσο τρόπο τον πλούτο. Ένα δεύτερο κομμάτι (πχ ο λογιστής, ο διοικητικός ΔΥ, ο υπάλληλος γραφείου τού ΙΤ, ο τραπεζοϋπάλληλος, ο πλασιέ, ο εμποροϋπάλληλος, ο σεκιουριτάς) “βοηθά” το προηγούμενο κομμάτι να παράγει περισσότερο πλούτο. Δεν υπάρχει εργαζόμενος που “στηρίζει” και εργαζόμενος που “στηρίζεται”.

Είναι ηλίθιο να λες ότι ο γιατρός τού ΙΤ, ο καθηγητής τού φροντιστηρίου ή ο ασφαλιστής τής ιδιωτικής εταιρείας “παράγουν” και από την άλλη μεριά ο γιατρός τού ΔΤ, ο καθηγητής τού δημόσιου σχολείου ή ο υπάλληλος τού ΙΚΑ, που κάνουν την ίδια ακριβώς εργασία, “δεν παράγουν”. Είναι ηλίθιο να λες ότι οι υπάλληλοι τού δημόσιου ΟΤΕ και ΟΠΑΠ “δεν παράγουν” πλούτο και οι ίδιοι υπάλληλοι των ιδιωτικοποιημένων ΟΤΕ και ΟΠΑΠ –με έναν μυστηριώδη τρόπο- “παράγουν” πλούτο.   

Το ότι η λογική Τ.Α. δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα δεν το διαπιστώνουμε μόνο με τον υπολογισμό που έκανα παραπάνω αλλά και από τα επίσημα στοιχεία. Στην Ελλάδα, σε αντίθεση με τα παραμύθια που μας πλασάρουν, έχουμε την μικρότερη αναλογία ΔΥ (σε σχέση με τον πληθυσμό) στους τομείς Διοίκηση-Παιδεία-Υγεία. Και ο Πίνακας  

που αναφέρεται στην μελέτη «Public administration employment in 17 OECD nations from 1995 to 2005» τού RECWOWE Publication, Dissemination and Dialogue Centre, Edinburgh  είναι αποκαλυπτικός σε αυτό το σημείο: οι φορολογούμενοι της Δανίας “μπορούν” να πληρώνουν ΔΥ που ανέρχονται στο 23,6% του ενεργού πληθυσμού (και μάλιστα με δημόσιο χρέος κοντά στο 40% του ΑΕΠ) αλλά στην Ελλάδα οι φορολογούμενοι “δεν μπορούν” να πληρώσουν ΔΥ που ανέρχονται στο 10,1% του ενεργού πληθυσμού! Όσο για το μέσο μισθολογικό κόστος των ΔΥ (πλην κατασταλτικού μηχανισμού), στην ΕΕ είναι 23% ακριβότερο σε σχέση με το αντίστοιχο στην Ελλάδα (7,3% του ΑΕΠ στην Ελλάδα, 8,8% του ΑΕΠ στην ΕΕ για την περίοδο 1995-2009).

[1] Tax revenue in the European Union, eurostat Statistics in focus - 43/2009, (σελ. 6)

[2] Taxation trends in the European Union - edition 2010, (σελ. 33)

[3] Taxation trends in the European Union - edition 2010, (σελ. 34)

[4] European economic statistics - edition 2010, ISSN 1831-4759, (σελ. 153)

[5] Taxation trends in the European Union, Main results ISSN 1831-8797, (σελ. 28)

(*) Ας συνεννοηθείτε τουλάχιστον μεταξύ σας να λέτε το ίδιο παραμύθι. Όχι άλλος 1,5 εκατ. («το υπέρογκο κράτος του 1,5 εκατομμυρίου δημοσίων υπαλλήλων»), άλλος 1,25 εκατ. («υπάρχουν 1.250.000 απόψεις, όσοι και οι κρατικοί υπάλληλοι») και άλλος 900 χιλ ΔΥ.

 

Σχετικά:

1. Γκαιμπελισμός, ανώτατο στάδιο τής δημοσιογραφίας

2. Δεν είναι μυστήριο αλλά θέμα απλής αριθμητικής –και λογικής 

 

 

Τα «κλεμμένα»

 

«Στην απελπισία μου [που άθελά μου είχα πετάξει το μπαλταδάκι τού Σουλτάνου στο φεγγάρι] πήρα το κουκί και το φύτεψα σε μια γωνιά τού περιβολιού, […]

Δεν το είχα ακόμη καλά-καλά σκεπάσει με το χώμα και πέταξε ευθύς βλαστάρια που στη στιγμή άρχισαν να μεγαλώνουν με καταπληκτική γρηγοράδα. Σε λίγη ώρα έχασα την κορφή τής κουκιάς από τα μάτια μου. Δεν πέρασαν τρείς-τέσσερες ώρες και να που έγινε το θαύμα. Η κουκιά είχε κιόλας φτάσει στο φεγγάρι. Τα τελευταία κλαδιά της τυλίχτηκαν στέρεα γύρω από τις άκρες του. Έτσι δεν είχα παρά να σκαρφαλώσω. […]

Σκέφτηκα ευθύς να ξαναγυρίσω στη γη –μα ώ δυστυχία μου! Ώσπου να ανέβω και να ψάξω, είχε πια βγή ο ήλιος, που στο φεγγάρι καίει πολύ, και μού είχε ξεράνει την κουκιά μου. Την είχε κάνει άχυρο! Τι θα γίνω τώρα, σκέφτηκα, αιχμάλωτος απάνω στο φεγγάρι δίχως κανένα μέσο για να κατεβώ στη γη; […]

Μια και δεν είχα άλλο μέσο, τράβηξα επάνω στο φεγγάρι ολόκληρη την ξεραμένη κουκιά και με το άχυρό της έπλεξα ένα γερό σκοινί. Το έκανα όσο μακρύτερο μπορούσα, αλλά και πάλι δε θα μ’ έφτανε για να κατέβω ίσαμε κάτω στη γη. Στερέωσα το σκοινί αυτό στη μια άκρη του φεγγαριού –γιατί για καλή μου τύχη το φεγγάρι εκείνο το βράδυ ήταν μισοφέγγαρο και είχε δυό άκρες- και ύστερα κρεμάστηκα κι άρχισα να κατεβαίνω. Με το αριστερό μου χέρι κρατούσα το σκοινί και με το δεξιό το μπαλταδάκι μου. Κατέβηκα έτσι ως την άκρη τού σκοινιού και τότε με το μπαλταδάκι μου έκοψα το απάνω μέρος που περίσσευε και δε μού χρειαζόταν πια και το έδεσα από κάτω. Ύστερα το ξανάκοψα πάλι από πάνω, το ξανάδεσα από κάτω και με τον τρόπο αυτό κατόρθωσα να κατέβω τόσο χαμηλά ώστε να διακρίνω από κάτω μου το περιβόλι τού Σουλτάνου.

Ωστόσο με το κόψε-δέσε, το σχοινί τρωγόταν και καταστρεφόταν. Και θα βρισκόμουν ως δύο μίλλια πάνω από τη γη ψηλά στα σύννεφα όταν το σκοινί κόπηκε ξαφνικά. Έπεσα τότε κάτω με μεγάλη ορμή, κι έχασα τις αισθήσεις μου. Όταν μετά από κάμποση ώρα συνήλθα, είδα πως το σώμα μου πέφτοντας στη γη είχε ανοίξει μια τρύπα σαν πηγάδι, ως εννέα οργυιές βαθειά.»

 

Ε.Δ. Μουνδ, Οι περιπέτειες τού βαρώνου Μυνχάουζεν  

 

Σχόλια

09/08 09:21  Nantia42
Μπράβο Γιάννη!
10/08 11:22  Πατριάρχης
Πολύ ενδιαφέρων άρθρο φίλε cornelsen.Πιστεύω πως με τους αριθμούς εξαφάνισες κάθε είδος taboo και απόδειξες το πού πάνε δεκαετίες τώρα,τα χρήματα του ελληνικού λαού.
10/08 15:49  Nantia42
http://crisisobs.gr/wp-content/uploads/2013/03/11.-Expenditure-general-government-GDP.pdf

http://crisisobs.gr/wp-content/uploads/2013/03/9.-REVENUE-GENERAL-GOVERNMENT.pdf

Οι αριθμοι ..., ναι, λενε την αληθεια.

Οι δαπανες επι του ΑΕΠ μειωθηκαν τοσο ωστε να φτασουν τον μεσο ορο των 27 και κατω
απο τον μεσο ορο της ΟΝΕ .

Τα εσοδα ομως συνεχιζουν να ειναι κατω απο τον μεσο ορο των 27 και της ΟΝΕ.

Αν λαβουμε υποψιν μας οτι εχουμε παραοικονομια (που δεν προσμετραται στο ΑΕΠ -ή κανω λαθος ?) πολυ πανω απο τον
μεσο Ευρωπαικο ορο καταλαβαινουμε τι υστερηση εσοδων υπαρχει (το απο ποιους το ξερουμε) και ποσο κατω ,μα πολυ κατω ειναι
οι δαπανες πια.
Κατα τ αλλα, ημασταν Σοβιετια...
11/08 12:43  cornelsen
@Πατριάρχη, έγραψα το κείμενο για έναν κυρίως λόγο. Ο Τ.Α. -όντας πολιτικός- θέλει να διοικήσει και να μάς λύσει και το πρόβλημα. Που φαίνεται ότι ή δεν το γνωρίζει ή θέλει να δημιουργήσει εύκολα θύματα για κρύψει πραγματικές αιτίες. Στο παρελθόν έκαιγαν μάγισσες, εκτελούσαν "εχθρούς τού λαού" στα γκουλάγκ ή έκαιγαν Εβραίους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Το ότι δηλώνει (νεο)φιλελεύθερος δεν τον διαφοροποιεί από μεθόδους "ρετουσαρίσματος" που χρησιμοποίησησε η σταλινική γραφειοκρατία: εικόνες στο http://www.antinews.gr/2012/05/14/161231/

@Νάντια, προσπαθώ να αναδεικνύω όχι μόνο ότι οι δαπάνες τού κράτους είναι μικρότερες από τον ευρωπαϊκό μ.ο. αλλά επιπλέον πως σε αυτές τις δαπάνες υπερβολικά μεγάλες είναι οι "μη παραγωγικές" δαπάνες για κατασττολή και τόκους.
11/08 18:17  ΣΟΛΩΝ (όχι ο σοφός)
Γιάννη, σε παρακαλώ για μια διευκρίνηση: Οι δυνάμεις καταστολής ή μάλλον ο κατασταλτικός μηχνισμός στον οποίο συνεχώς αναφέρεσαι ισούται με τον αριθμό των ενστόλων στους "λογαριασμούς" σου?
11/08 21:21  cornelsen
Καλησπέρα Σόλων.
Οι στρατιωτικοί είναι γύρω στις 80 χιλ., οι αστυνομικοί γύρω στις 55 χιλ., οι λιμενικοί 6,5 χιλ και οι πυροσβέστες 8 χιλ. (συν εποχικοί δασοπυροσβέστες). Η "μελέτη για τις μισθολογικές εξελίξεις στο δημόσιο" για το 2010 τους ανέβαζε σε 155 χιλ. Τόσοι εμφανίζονται και στο apografi.gov.gr σήμερα στα δύο υπουργεία: άμυνας και προ.πο.

Για να είμαι πιό ακριβής βγάλε από την κατηγορία "κατασταλτικός μηχανισμός" τους πυροσβέστες.

ΥΓ.: πάντως με αδικείς. Τις περισσότερες φορές τούς αποκαλώ ένστολους. Χρησιμοποιώ τον χαρακτηρισμό κατασταλτικός μηχανισμός για να αντιδιαστείλω αυτήν την λειτουργία τού κράτους από την κοινωνική του.
13/08 10:32  ΣΟΛΩΝ (όχι ο σοφός)
Γιάννη μου με συγχωρείς αλλά θα επιμείνω. Η εμμονή σου στον όρο αυτό προδίδει μια ιδεοληψία που είναι χαρακτηριστικό κάποιων κολημένων, στην κατηγορία των οποίων ουδέποτε διανοήθηκα να σε εντάξω...Εγώ προσωπικά διαφωνώ με την χρήση του όρου και για το σύνολο αστυνομικού και λιμενικού προσωπικού. Πολλώ δε μάλλον για τους υπόλοιπους ένστολους.
13/08 15:26  cornelsen
Σόλων προσπαθώ να μιλώ αντικειμενικά, με στοιχεία και χωρίς ιδεοληψίες. Δεν θεωρώ ούτε μειωτικό ούτε προσβλητικό να εντάσσω την αστυνομία στον «καταστατικό μηχανισμό» του κράτους.
«κατασταλτικός -ή -ό [katastaltikós] Ε1 : για κτ. του οποίου η χρησιμοποίηση ή η εφαρμογή έχει σκοπό την καταστολή. ANT διεγερτικός: Kατασταλτικά φάρμακα, ψυχοφάρμακα που καταστέλλουν τη διέγερση. H διάδοση των ναρκωτικών δεν αντιμετωπίζεται μόνο με κατασταλτικά μέτρα, αλλά και με τη σωστή διαπαιδαγώγηση των νέων. Έδρασαν οι κατασταλτικοί μηχανισμοί του κράτους. κατασταλτικά ΕΠIΡΡ: H αστυνομία δρα ~, όχι προληπτικά.»
http://www.greek-language.gr/greekLang/modern_greek/tools/lexica/triantafyllides/search.html?lq=%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%BB%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82&dq=
Αλλά δεν υπάρχει κανένας λόγος να τσακωθούμε για ορολογίες :)
13/08 15:34  ΣΟΛΩΝ (όχι ο σοφός)
Όχι βρε Γιάννη και να τσακωθούμε!
Ξέρεις πολύ καλά τι εννοώ πιστεύω κι εγώ τρώγομαι γιατί στα γραπτά σου δεν θυμάμαι να έχω ξαναδεί κάτι που να μου έκατσε τόσο άσχημα. Αν μου ήσουν αδιάφορος θα σε ξεπερνούσα όπως τόσους και τόσους που καταχρώνται αυτού του χώρου, θέλοντας μάλιστα να το μονοπωλούν. Γι αυτούς μάλιστα σκέφτομαι να κάνω μετά από τόσο καιρό μια ειδική ανάρτηση, αν τελικά κρίνω ότι αξίζουν κάτι παραπάνω από την αδιαφορία μου...
Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
11 ψήφοι

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
# Οταν οι ανθρωποι κανουν σχεδια ο Θεος γελαει.
# Για το παιχνίδι στα χρηματιστήρια: "Πρόκειται για μια δραστηριότητα που απαιτεί λίγο χρόνο και σου επιτρέπει, διατρέχοντας κάποιο μικρό κίνδυνο, να απαλλάξεις τον εχθρό σου από τα χρήματά του".


Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις