cornelsen
ένθεν κι ένθεν, εκείθεν και εντεύθεν
Σύνδεσμοι


Πάρε τα λεφτά και τρέχα
2710 αναγνώστες
Τετάρτη, 3 Απριλίου 2013
10:06

Τρία χρόνια κουκούλωναν με τα ψέματά τους την πραγματική φύση τής κρίσης ΤΟΥΣ. Με τα ψέματα που παρήγαγε ο προπαγανδιστικός μηχανισμός τού κάθε Σόιμπλε, τα ίδια ψέματα που επαναλάμβανε η πολιτική και η οικονομική ελίτ τής χώρας μας και αναμασούσε με περισσό θράσος ο κάθε καλοπληρωμένος κοντυλοφόρος τους στην Ελλάδα.

Λέγαμε, μόλις στο προηγούμενο άρθρο, ότι η κρίση έχει επιθετικό προσδιορισμό. Δεν έρχεται σαν ξαφνική θεομηνία ή σαν μετεωρίτης που πέφτει απροειδοποίητα στο κεφάλι μας. Κομβικό χρονικό σημείο στην θεώρησή μας είναι τα μέσα της δεκαετίας του ’70 (η εποχή που χαρακτηρίστηκε ως «πρώτη πετρελαϊκή κρίση»). Μέχρι τότε όλος ο ανεπτυγμένος Δυτικός Κόσμος (και ο «υπαρκτός» σοσιαλισμός) ζούσε μια οικονομική «μπελ επόκ». Κρατική παρέμβαση με «θηριώδη» ανάπτυξη, χαμηλό πληθωρισμό και υψηλά ποσοστά κέρδους. Μέχρι τότε ο κεϋνσιανισμός ήταν η απόλυτη «ρύθμιση» τού (δυτικού) καπιταλισμού. Με βάση τα στοιχεία από το βιβλίο τού Ι. Μηλιού «Ο ελληνικός κοινωνικός σχηματισμός» (έκδ. 1988), έφτιαξα τα ακόλουθα διαγράμματα:

Από το 1958 έως το 1973 η ετήσια αύξηση του ΑΕΠ έπιανε «κινέζικες» τιμές. Η μέση τιμή μεγέθυνσης τής οικονομίας για το διάστημα αυτό ήταν 7,2% στην Ελλάδα (4,9% για Δανία και Γερμανία, 4,4% για την –τότε- ΕΟΚ). Και με πληθωρισμούς που έφταναν με το ζόρι το 5%. Με όλες τις κυβερνήσεις: τού κέντρου, τής κοινοβουλευτικής δεξιάς και τής (ακρο-δεξιάς) χούντας (για τους αφελείς που πιστεύουν πως η στρατιωτική δικτατορία έκανε κάποιο «οικονομικό θαύμα»).

Τι συμβαίνει ξαφνικά μετά τα μέσα τής δεκαετίας τού ’70; Κατακόρυφη πτώση τού ρυθμού ανάπτυξης τού ΑΕΠ, πτώση τού ποσοστού κέρδους και εκτίναξη τού πληθωρισμού. Με όλες τις κυβερνήσεις (χούντα, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ) και σε όλον τον κόσμο (για τους ηλίθιους που πιστεύουν ότι έφτανε το «άσωτο» ΠΑΣΟΚ για να δημιουργηθεί το πρόβλημα της οκταετίας 1981-89). Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ μπήκε σε στασιμότητα διαρκείας για να καταλήξει στην «κρίση τής Λήμαν».

Και η λύση τού προβλήματος; (1.) Δάνεια για όλους και (2.) μόχλευση (χρησιμοποιούν και ωραίες λέξεις οι αλήτες –άντε να καταλάβεις πως τα 500 € που έχεις καταθέσει στην Τράπεζα «μοχλεύονται» και γίνονται δάνεια 5000€) με «πολλή» από νεοφιλελεύθερη ρύθμιση.

1. Όχι μόνο το Δημόσιο χρέος ανεβαίνει κατακόρυφα (ακόμη και στην "νοικοκυρεμένη" Ιαπωνία και την υπερδύναμη ΗΠΑ) αλλά το ίδιο συμβαίνει με κάθε μορφή χρέους. Σύμφωνα με τα στοιχεία τής BIS κάνουμε ένα ακόμη συγκριτικό διάγραμμα:   

2. Μετά το 1975 η μόχλευση φτάνει σε επίπεδα εξωφρενικά. Όπως αναφέρει ο eparistera:

«Με τα χρήματα που διαχειρίζονταν οι διάφορες επενδυτικές εταιρείες και τράπεζες με μηχανισμό τη μόχλευση, και μέσω κυρίως των παραγώγων και της χειραγώγησης τα διαφόρων τύπων χρήματα αυξάνονταν με ένα ιλιγγιώδη ρυθμό από τη δεκαετία του 1970 και μετά. Στο διάγραμμα που ακολουθεί βλέπουμε τη χρονική μεταβολή στο χρήμα και στην αξία της παραγωγής. Παρατηρούμε πως από τη δεκαετία του 1970 μια μεγάλη μεταβολή συντελείται. Το χρήμα αποσυνδέεται τελείως από την παραγωγή και την αξία της και ακολουθεί πλέον το δικό του δρόμο της κερδοσκοπικής διόγκωσης»

---

Στην ΕΕ η άφρων αυτή οικονομική πολιτική -και με εργαλείο το ευρώ- ξεπέρασε κάθε όριο (είχαν όμως και άλλον τρόπο για να εξακολουθήσουν να βγάζουν οι καπιταλιστές τα κέρδη τους;). Οι υπεύθυνοι τού χρηματοπιστωτικού συστήματος πίστεψαν(;) ότι αρκούσε να «ευλογήσουν τα ψάρια» για να θρέψουν όλον τον πληθυσμό τού Ισραήλ! Το ενεργητικό τού τραπεζικού τομέα (ως ποσοστό του ΑΕΠ) το 2011 έφτασε στην… στρατόσφαιρα: Ελλάδα 220%, ΕΕ 350%, Γερμανία 320%, Δανία 470% (ΗΠΑ 80%, Ιαπωνία 175%) -Ναυτεμπορική 28.3.2013. Έτσι στην ΕΕ η (καπιταλιστική) κρίση υπερσυσσώρευσης πήρε την μορφή τής τραπεζικής κρίσης (οι Ιάπωνες σέρνονται επί 25 χρόνια τώρα και οι Αμερικανοί φουσκώνουν κι άλλο την φούσκα –μέχρι το 350%... έχουν καιρό). Οι ευρωπαϊκές Τράπεζες δεν μπορούν να εισπράξουν τα δάνεια που έχουν δώσει σε κράτη, επιχειρήσεις και νοικοκυριά κυρίως σε όσες χώρες κάνει την εμφάνισή της η ύφεση. Όσο μεγαλώνει η ύφεση τόσο θα ανοίγουν οι «τρύπες» στις Τράπεζες. Το ξέρουν και οι ίδιοι οι υπεύθυνοι πως το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα είναι –στην ουσία- χρεοκοπημένο (αν δεν ίσχυε αυτό δεν θα είχαν πέσει ο ευρωπαϊκός τραπεζικός δείκτης και η μετοχή τής Ντόυτσε Μπανκ κατά 75% από τα υψηλά τού 2007).

Σε πρώτη φάση οι Ευρωπαίοι καπιταλιστές προσπάθησαν να φορτώσουν τα χρέη στους λαούς τους. Τόσο στους λαούς των δανειζόμενων χωρών όσο και στους λαούς των δανειστριών χωρών. Σε δεύτερη φάση, επειδή το πρόβλημα είναι πολύ μεγάλο και τα Μνημόνια δεν οδηγούν σε λύσεις, προχώρησαν σε μια φαινομενικά απρόσμενη κίνηση: όταν οι Τράπεζες δεν θα μπορούν να εισπράξουν τα δάνεια που έχουν δώσει τότε κι αυτές θα πρέπει να "κόβουν" τις υποχρεώσεις τους προς τούς μετόχους, τούς ομολογιούχους και, τώρα πια, προς τούς ΚΑΤΑΘΕΤΕΣ τους. Τόσο απλό και καθόλου "κομμουνιστικό", όπως τρομαγμένοι χαρακτήρισαν το νέο σχέδιο τής ΕΚΤ και τού ευρωπαϊκού χρηματιστικού κεφαλαίου οι εξαπατημένοι οπαδοί/απολογητές του συστήματος. Οι άνθρωποι αυτοί θέλουν να ξεχνούν ότι «δεν υπάρχει χριστιανισμός χωρίς κόλαση και καπιταλισμός χωρίς χρεοκοπία». Ή, όπως έγραφε ο γερο-Κάρολος στον Ανένκοφ:

«Όλοι τους θέλουν το αδύνατο, δηλαδή τις αστικές συνθήκες ζωής, χωρίς τις απαραίτητες συνέπειες αυτών των συνθηκών…»      

Με άλλα λόγια οι τρομαγμένοι οπαδοί/απολογητές ξεχνούν, ή αγνοούν, ότι για να ξεπεραστεί η καπιταλιστική κρίση είναι απαραίτητη η καταστροφή ή/και η απαξίωση μεγάλων ποσοτήτων κεφαλαίου –πιθανώς και των δικών τους κεφαλαίων- ώστε ο κύκλος να ξεκινήσει από την αρχή. Τώρα πλέον ΚΑΙ το χρήμα –ως η πιο σίγουρη μορφή τού κεφαλαίου- κινδυνεύει και αυτό να καταστραφεί. Μάς το επιβεβαίωσε ξεκάθαρα και ο "αντ’ αυτού", ο… σοσιαλιστής κ. Ντιγκιμπλούμης με το λαδωμένο μαλλί.  

Εκείνο που μάλλον δεν μπορούν να προσδιορίσουν οι ιθύνοντες σήμερα είναι ούτε η ποσότητα κεφαλαίων που πρέπει να καταστραφούν ούτε και πότε θα ολοκληρωθεί η καταστροφή αυτή για να ξεκινήσει –αν ξεκινήσει- η ανάπτυξη. 

Στην Κύπρο έγινε απλώς η πρώτη εφαρμογή τού σχεδίου. Η μικρή συμμετοχή τής κυπριακής οικονομίας στο ευρωπαϊκό ΑΕΠ μετατρέπει την Κύπρο στο ιδανικό πρώτο θύμα. Επιπλέον η διαγραφή καταθέσεων βλάπτει μόνο τα κεφάλαια των Ρώσων "ολιγαρχών" και των Κυπρίων. Ο γερμανικός ιμπεριαλισμός, οι Βόρειοι σύμμαχοι του και οι "φρανσουάδες" (που τρία χρόνια τώρα κρύβονται πίσω από τις πλάτες της Μέρκελ) δεν πλήττονται άμεσα αφού δεν είναι εκτεθειμένοι με μεγάλες επενδύσεις στην Μεγαλόνησο. Επιπλέον στο μέλλον, χάρη στα Μνημόνια που θα ακολουθήσουν, ίσως οι ίδιοι βάλουν χέρι στα αποθέματα φυσικού αερίου, επιβάλλουν ένα νέο σχέδιο Ανάν και παίξουν ενεργό ρόλο στις γεωπολιτικές ισορροπίες που διαμορφώνονται στον χώρο της Μ. Ανατολής. Να μην ξεχνάμε επίσης ότι το μέτρο διαγραφής καταθέσεων πιθανώς να οδηγήσει σε μεταφορά κεφαλαίων προς τις –ουσιαστικά χρεοκοπημένες- Τράπεζες του «Βορρά». Μονά-ζυγά δικά τους με την βοήθεια των ευρωπαϊκών θεσμών.

Πόσοι πιστεύουν ότι οι καταθέσεις τους εξακολουθούν να είναι εξασφαλισμένες μέσα στην Ευρωζώνη; Πόσο τραγικά αποδεικνύονται σήμερα οι υποσχέσεις, τα μεγαλεπήβολα σχέδια και οι χίμαιρες τής ελίτ τού τόπου:

«Μόλις πριν από οχτώ χρόνια, το 1993, η Ελλάδα είχε το μεγαλύτερο δημοσιονομικό έλλειμμα στην Ε.Ε, το δεύτερο ταχύτερα αυξανόμενο δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ και πληθωρισμό τέσσερις φορές μεγαλύτερο από το μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ήταν μια χώρα που βρισκόταν στα πρόθυρα της οικονομικής κατάρρευσης.

Σήμερα, οκτώ χρόνια αργότερα, βλέπουμε πόσο έχει αλλάξει η Ελλάδα.  Όχι μόνο σταμάτησε τον κατήφορο και την οπισθοδρόμηση, αλλά πέτυχε να συμμετέχει ισότιμα στις ευρωπαϊκές διεργασίες, να συνδιαμορφώνει το ευρωπαϊκό αύριο. Συμπλήρωσε τον πρώτο χρόνο συμμετοχής στη ζώνη του ευρώ. Ξεπέρασε όλες τις διεθνείς κρίσεις που εκδηλώθηκαν το 2001 χωρίς το παραμικρό πρόβλημα.  Όλα αυτά μοιάζουν τώρα αυτονόητα.  Τόσο αυτονόητα, ώστε μερικοί, που δεν έχουν το θάρρος να αναγνωρίζουν επιτεύγματα φαντάζονται ότι υπάρχει κάποιος αυτόματος πιλότος.  Δεν υπάρχει αυτόματος πιλότος.  Είναι η δικιά μας πολιτική που τα εξασφαλίζει.  Εξασφαλίζει την πρόοδο.»

 

Σχετικά:

1. Κύπρος: Μια μικρογραφία τού καπιταλιστικού αδιέξοδου - "Να δεις τι σού 'χω για μετά"

2. Το παρασκήνιο τής κυπριακής τραγωδίας

3. Η Ολλανδία με το κεφάλι στην δίνη τής κρίσης

4. Οι Τράπεζες και ο ρόλος τους στην Ελλάδα

5. Πως δημιουργείται και πως καταστρέφεται μια χρηματοπιστωτική φούσκα 1 2

6. Για την κρίση στο τραπεζικό σύστημα

7. "Κούρεμα" ακόμη και σε καταθέσεις κάτω από 100.000 ευρώ

8. Τράπεζες: σε τροχιά "κουρέματος" καταθέσεων

 

 

Τα «κλεμμένα»

 

Καταστροφή χρηματικού κεφαλαίου στην αρχή τού μεταπολεμικού οικονομικού κύκλου.

Το 1948 η αμερικάνικη διοίκηση μετέφερε μυστικά στη Γερμανία 23.000 κουτιά που έγραφαν επάνω “πόμολα”. Τα κουτιά αυτά άνοιξαν στις 20 Ιούνη και είχαν μέσα τα νέα γερμανικά μάρκα (τα γνωστά και ως Deutsche Mark). Το καινούργιο νόμισμα αντικατέστησε το παλιό RM (Reich Mark) με τον εξής τρόπο: Για τις τιμές, τους μισθούς και τα ενοίκια ισχύει σχέση ανταλλαγής 1:1. Άρα 100 RM μισθό είχες, 100 DM μισθό θα έχεις. Για τις καταθέσεις και τα δάνεια όμως η σχέση ανταλλαγής ήταν 1:10 και από αυτά τα μισά πάγωσαν για ένα διάστημα. Άρα είχες 10.000 RM θα αποκτούσες 1000 DM. Στην ουσία οι πιο πολλές μετατροπές έγιναν σε ακόμα χειρότερη ισοτιμία (10 RM για 65 pfenig). Επιπλέον όλοι οι Γερμανοί πήραν 60 DM σε δύο δόσεις για το νέο ξεκίνημα. Με αυτόν τον τρόπο η Γερμανία πρακτικά υποδεκαπλασίασε όλες τις υποχρεώσεις της (σκεφτείτε τα 350 δις ευρώ που χρωστάμε ως κράτος να γίνουν 35 δις). Ταυτόχρονα τιμώρησε όσους είχαν συσσωρεύσει πλούτο στον πόλεμο, αλλά έκανε τα στραβά μάτια για τις επιχειρήσεις (που τελικά ωφελήθηκαν από μια πολύ καλύτερη σχέση ανταλλαγής). Διότι ας μην ξεχνάμε δεν υπήρχε πρόβλημα να είσαι ναζί, εάν ήσουν ταυτόχρονα καλός καπιταλιστής.

Ουκ αρνηθείς να αποπληρώσεις τις υποχρεώσεις σου

Το μεγάλο κεφάλαιο διακινδυνεύει να σπάσει την συμμαχία του με τα μεσοστρώματα και να τα σπρώξει σε αναζήτηση λύσεων μακριά από την ηγεμονία του. Η Κύπρος δεν έγινε Αργεντινή –ακόμη. Το πολιτικό προσωπικό τής χώρας αποδείχτηκε πολύ "ικανό" στην διαχείριση τής κρίσης. 

Στην πραγματικότητα, αυτό που έκανε ο Καβάγιο με το corralito ήταν να διακηρύξει ανοιχτά ότι ο αργεντίνικος καπιταλισμός δεν νοιαζόταν πια περισσότερο για τις αποκαλούμενες μεσαίες τάξεις απ’ ότι για τους εργάτες. Ήταν η απόλυτη πράξη προλεταριοποίησης. Οι εξαθλιωμένες μεσαίες τάξεις απάντησαν με το να ξεχυθούν μαζί με τους άνεργους στους δρόμους στις 19-20 Δεκέμβρη και να ανατρέψουν την κυβέρνηση.

Από την κρίση στην εξέγερση 

Η καταστροφή τού κεφαλαίου δεν είναι απαλλοτρίωση του. Η απαλλοτρίωση τού κεφαλαίου είναι η κοινωνική απάντηση στην καπιταλιστική κρίση.   

11. Από τη γενική ανάλυσή μας για την κρίση, πηγάζει το παρακάτω θεμελιώδες συμπέρασμα: Το πρόβλημα της σημερινής, μεγαλύτερης από κάθε άλλη φορά, κρίσης και υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου λύνεται:

Ή με τη βίαιη καταστροφή του υπερσυσσωρευμένου κεφαλαίου, που σε καπιταλιστικές συνθήκες σημαίνει μακρόχρονη ύφεση, μαζικές χρεοκοπίες επιχειρήσεων και κρατών, μόνιμη δομική ανεργία, κοινωνικές και οικολογικές καταστροφές, ακόμα και παγκόσμιες πολεμικές αναμετρήσεις, παράλληλα με καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις και εμπέδωση ενός ακόμη πιο εκμεταλλευτικού καθεστώτος συσσώρευσης με επέκταση των καπιταλιστικών και εμπορευματικών σχέσεων σε κάθε όψη της ζωής.

Ή με τη βίαιη απαλλοτρίωση του κεφαλαίου, την υπέρβαση του καπιταλισμού και την κατάργηση της κεφαλαιακής σχέσης, με την πορεία προς το σοσιαλισμό-κομμουνισμό της εποχής μας, τη μόνη ιστορική προοπτική που μπορεί να γλυτώσει τους λαούς από τη βαρβαρότητα. Συνειδητά ή ασυνείδητα, γύρω από αυτές τις δυο «ιστορικές διεξόδους» περιστρέφεται η ταξική πάλη σε παγκόσμιο, ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο. Η βαθιά δομική κρίση του καπιταλισμού και αυτές οι «δυο προοπτικές» της γεννούν μια νέα εποχή της ταξικής πάλης, τροφοδοτούν μια ανώτερη σύγκρουση μεταξύ εργασίας και κεφαλαίου και προετοιμάζουν ένα νέο γύρο επαναστάσεων προς το σοσιαλισμό και κομμουνισμό. Η σύγχρονη εργατική τάξη, ο συλλογικός εργαζόμενος της εποχής μας, δεν υφίσταται μόνο μεγαλύτερη εκμετάλλευση και επισφάλεια, παράλληλα έχει δείξει ότι έχει όλη την γνώση και την δυνατότητα για μια μη καπιταλιστική οργάνωση της παραγωγής, όπου αυτή θα έχει τον έλεγχο.

ΚΣΕ ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Θέσεις για τη Β' Συνδιάσκεψη

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, από τα 32 εκατομμύρια καταθετικών λογαριασμών στην Ελλάδα, το 81,5% αφορά καταθέσεις έως 2.000 ευρώ, ένα 11,8% από 2.001 έως 10.000 ευρώ, ποσοστό 5,9% μεταξύ 10.001 και 100.000 ευρώ, ενώ το 0,4% των λογαριασμών στις Τράπεζες είναι ποσού άνω των 100.000 ευρώ ο καθένας. Από την πλευρά της η Τράπεζα HSBC υπολογίζει (με βάση στοιχεία Απριλίου) τις ανασφάλιστες καταθέσεις στην Ελλάδα σε 63 δισ. ευρώ, ήτοι περίπου στο 40% τού συνόλου των καταθέσεων, υπολογίζοντας (προφανώς) και τις καταθέσεις σε καταστήματα ξένων Τραπεζών που λειτουργούν στην Ελλάδα.

Αναζητώντας τη χαμένη ρευστότητα - Εφημερίδα «Επενδυτής», 13-14/7/2013

 

Επικοινωνία (διαμαρτυρίες, βρίσιμο κλπ): iannis63@hotmail.com

Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
7 ψήφοι

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
# Οταν οι ανθρωποι κανουν σχεδια ο Θεος γελαει.
# Για το παιχνίδι στα χρηματιστήρια: "Πρόκειται για μια δραστηριότητα που απαιτεί λίγο χρόνο και σου επιτρέπει, διατρέχοντας κάποιο μικρό κίνδυνο, να απαλλάξεις τον εχθρό σου από τα χρήματά του".


Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις