cornelsen
ένθεν κι ένθεν, εκείθεν και εντεύθεν
Σύνδεσμοι


Δύο και σήμερα...
2305 αναγνώστες
Παρασκευή, 15 Ιουνίου 2012
09:01

Για δεύτερη φορά καλούμαστε να σχηματίσουμε κυβέρνηση μέσω τής ψήφου μας. Κι αυτό ενώ η κρίση χρέους και η κρίση τού ευρώ απλώνεται σε όλο και περισσότερες χώρες. Τα πολιτικά κόμματα παρουσιάζουν τις θέσεις τους προσαρμόζοντας τες τόσο στα εκλογικά αποτελέσματα τού Μαΐου όσο και στις τελευταίες ευρωπαϊκές εξελίξεις.

 

ΣΕΝΑΡΙΟ ΠΡΩΤΟ – ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ

 

Οι Έλληνες καπιταλιστές (κυρίως το ισχυρό τους κομμάτι) έκαναν την επιλογή τους πριν πολλά-πολλά χρόνια: συμμετοχή στον διεθνή καταμερισμό εργασίας μέσω ετεροβαρών (για την χώρα) συμβάσεων με διεθνείς συνεταίρους. Την επιλογή τους αυτή, αλλά και τον χαρακτήρα τους (ως επί το πλείστον αρπακολλητζήδες, αρπακτικοί, μεταπράτες, κρατικοδίαιτοι και υποφορολογούμενοι), την υπερασπίστηκαν με τον τύπο τού κράτους που έφτιαξαν οι πολιτικοί τους υπάλληλοι (από τον Ελληνικό Συναγερμό ως το ΠΑΣΟΚ): διεφθαρμένο, αναποτελεσματικό σε ελέγχους, κυρίως κατασταλτικό και ελάχιστα κοινωνικό. Στην λογική αυτή έφτιαξαν και τις συμμαχίες τους με τα μικροαστικά στρώματα παραχωρώντας τους προνόμια όπως το δικαίωμα στην φοροδιαφυγή και την ελπίδα των κερδών μέσα από την ένταξη τής χώρας στην ΟΝΕ και την ευρωζώνη.

Η κρίση τής νεοφιλελεύθερης ρύθμισης τού καπιταλισμού –όπως εκφράστηκε μέσα από την κρίση χρέους και την κρίση τού ευρώ- έπληξε, όπως ήταν λογικό, από τις πρώτες την ελληνική οικονομία. Και ήταν λογικό διότι το χρέος είχε φορτωθεί στο κράτος –δηλαδή στον τελικό αποδέκτη του- ήδη ΠΡΙΝ την κρίση. Το χρηματοπιστωτικό σύστημα τής ΕΕ αδυνατούσε πλέον να δανείζει τις περιφερειακές ευρωπαϊκές χώρες καθώς γινόταν αντιληπτό ότι η εποχή των παχιών αγελάδων είχε τελειώσει. Και μάλιστα βρισκόταν σε δυσχερέστατη θέση αφού το ενεργητικό των ευρωπαϊκών Τραπεζών έφτανε στο 350%(!) τού ευρωπαϊκού ΑΕΠ (στις ΗΠΑ και την Ιαπωνία έφτανε «μόνο» το 100%).   

Μπροστά στο φάσμα τής ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας τής Ελλάδας από την μια και τής διάλυσης τού ευρώ από την άλλη, οι δύο πλευρές (Έλληνες καπιταλιστές και Ευρωπαίοι δανειστές τους) τα «βρήκαν» χωρίς πολλές δυσκολίες αποδεικνύοντας για μια ακόμη φορά ότι η ΕΕ δεν είναι το «κοινό μας σπίτι» αλλά τα επιμέρους ταξικά συμφέροντα, οι συμμαχίες και οι ανταγωνισμοί τους. Δεν είναι μόνο οι δηλώσεις τού Βενιζέλου αλλά και η κυνική αναφορά τού Π. Τόμσεν που επιβεβαιώνει την συμφωνία:

«Το σημαντικότερο ήταν ότι δεν υπήρχε η εικόνα ενός δωματίου γεμάτου από καπνό, όπου εμείς λέγαμε θέλουμε αυτό και η κυβέρνηση έλεγε όχι, δεν το θέλουμε. Δεν υπήρχε τίποτα τέτοιο. Σκεφτόμασταν όλοι τα ίδια από την αρχή».

Η προταθείσα λύση δεν άφηνε καμία από τις δύο πλευρές παραπονεμένη. Ο πραγματικός τους στόχος:

  • προλεταριοποίηση των μικροαστικών στρωμάτων
  • κινεζοποίηση τής εργατικής τάξης
  • διάλυση τού –όποιου- κοινωνικού κράτους
  • ξεπούλημα τού δημόσιου πλούτου και πέρασμα του στα χέρια ξένων πολυεθνικών σε συνεργασία με Έλληνες επιχειρηματίες (μέχρι και ΜΚΟ έχουν φτιάξει γι’ αυτόν τον σκοπό τα «κοράκια»).  

Έτσι, όπως υπολογίζουν, και τα τοκοχρεολύσια θα εισπράττουν εσαεί οι δανειστές και φτηνό εργατικό δυναμικό θα βρουν και δημόσιες επιχειρήσεις θα αποκτήσουν κοψοχρονιά -και από κοινού- με τούς ντόπιους συνεταίρους τους. Το ευρωπαϊκό κεφάλαιο δεν δίστασε να μας αποκαλύψει πως αυτά τα μέτρα που θέλει να εφαρμόσει στην Ελλάδα (και είχε ήδη δοκιμάσει παλιότερα στις χώρες τής Ανατ. Ευρώπης) είναι τα ίδια που σχεδιάζει να εφαρμόσει και στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες. Έτσι από την μια μεριά θα ξεφουσκώσουν οι τραπεζικές φούσκες πάνω στην ευρωπαϊκή εργατική τάξη και από την άλλη θα κάνει ανταγωνιστικό το ευρωπαϊκό κεφάλαιο απέναντι σε ΗΠΑ, Ιαπωνία και Κίνα.

Για την Ελλάδα η λύση αυτή σημαίνει ότι οι δημόσιες δαπάνες θα πέσουν από το 45% τού ΑΕΠ (με μέσο όρο 47% στην ΕΕ) στο 35%. Σημαίνει επίσης ότι αμέσως μετά τις εκλογές πρέπει να βρεθούν άλλα 11-15δισ€, ότι θα πρέπει να κλείσουν νοσοκομεία και σχολεία, ότι θα πρέπει να φτάσουν οι μισθοί στα 300€ κλπ. Τέλος, ενώ μας λένε πως τα νέα δάνεια πληρώνουν μισθούς και συντάξεις, μας αποκρύπτουν ότι πρώτα θα πληρώνονται οι δανειστές και ότι περισσέψει (και αν περισσέψει) θα πηγαίνει σε μισθούς και συντάξεις. Πόσα χρόνια μπορεί να αντέξει ακόμη μια οικονομία και μια κοινωνία που ανήκει στον ανεπτυγμένο κόσμο; Και μάλιστα όταν έχει καταστραφεί ο παραγωγικός της ιστός; Η Αργεντινή πάντως, με τέτοιες πολιτικές, κατέρρευσε στην τετραετία.

 

Ερωτήματα:

1. Θα επαναδιαπραγματευτούν, λένε, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ το Μνημόνιο (οι ίδιοι που κατέστρεψαν την χώρα, οι ίδιοι που έχουν «καταλαδωθεί» από τούς ευρωπαίους φίλους «μας»). Και γιατί να αποδεχτεί την αναδιαπραγμάτευση η τρόικα; Ή μήπως θα πρέπει να είμαστε ευτυχείς με «μερεμέτια» στον βασικό κορμό τού Μνημονίου;

2. Μάς εγγυώνται ότι η νεοφιλελεύθερη συνταγή δεν θα καταλήξει στην ασύντακτη χρεοκοπία και στην δραχμή (όπως κατηγορούν το πρόγραμμα τού ΣΥΡΙΖΑ); Διότι αυτά που μάς απειλούν πως θα συμβούν αν δεν αποδεχτούμε το Μνημόνιο (παράταση τής ύφεση, πληρωμή σε κουπόνια, περιορισμούς στις αναλήψεις χρημάτων, ελλείψεις σε καύσιμα, φάρμακα κα τρόφιμα), αυτά ακριβώς, ήταν η τελευταία πράξη στην νεοφιλελεύθερη τραγωδία τής Αργεντινής.  

 

ΣΕΝΑΡΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ – ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

 

Στον αντίποδα βρίσκεται η άποψη τής παραδοσιακής Αριστεράς (ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, Αλαβάνος). Τα βασικά της σημεία:

  • διαγραφή τού δημόσιου χρέους
  • έξοδος από την Ευρωζώνη και εισαγωγή εθνικού νομίσματος
  • κρατικοποίηση των Τραπεζών και τής ΤτΕ (με εργατικό έλεγχο)
  • κρατικοποίηση βασικών τομέων τής οικονομίας (ενέργεια, τηλεπικοινωνίες, δρόμοι, λιμάνια)
  • τιμωρία των πολιτικών που ευθύνονται για την σημερινή κατάσταση
  • ανακατανομή δημόσιων δαπανών και εσόδων
  • ανασυγκρότηση τού κρατικού μηχανισμού και τής παραγωγής.

Τα παραπάνω βεβαίως προϋποθέτουν την ενεργό συμμετοχή των εργαζόμενων μέσα από τα πολιτικά τους κόμματα και τις συνδικαλιστικές ενώσεις. Και είτε μια τέτοια λύση παραπέμπεται στην… Δευτέρα Παρουσία (δλδ την «λαϊκή εξουσία» τού ΚΚΕ), είτε κατατίθεται ως άμεσο πρόγραμμα πάλης (ΑΝΤΑΡΣΥΑ, Αλαβάνος), φυσικά δεν είναι σοσιαλισμός.

 

Ερώτημα:

Βρήκαν την τέλεια και ανώδυνη λύση; Ας αφήσουμε κάποιους από αυτούς να μάς πουν την άποψή τους (οι υπογραμμίσεις δικές μου).

«Η αθέτηση πληρωμών με πρωτοβουλία τού οφειλέτη και η έξοδος από την ΟΝΕ είναι μια δύσκολη επιλογή για την Ελλάδα […] Η κατάλληλη σύγκριση [όμως] είναι με την πιθανή κατάσταση τής χώρας εάν συνεχίζονταν οι πολιτικές λιτότητας στο πλαίσιο τής ΟΝΕ

[…]

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η αθέτηση πληρωμών με πρωτοβουλία τού οφειλέτη και η έξοδος θα έχουν καλύτερα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα, τόσο για την ανάπτυξη όσο και για την απασχόληση. Το λιγότερο που θα προσφέρουν θα είναι να απελευθερώσουν την χώρα από το δόκανο τής λιτότητας όπως και από την κλειδωμένη και υψηλή συναλλαγματική ισοτιμία. Γενικότερα, μπορούν να ανοίξουν το δρόμο για δυναμική βελτίωση τής παραγωγικότητας, μακριά από τις αποτυχημένες πρακτικές τής απελευθέρωσης και τής ιδιωτικοποίησης.

[…] τα πραγματικά εισοδήματα είναι πιθανό να παρουσιάσουν διακυμάνσεις καθώς οι σχετικές τιμές θα αλλάξουν μετά την έξοδο. Είναι πιθανό, για παράδειγμα, ότι οι τιμές των τροφίμων θα μειωθούν, καθώς τα ελληνικά γεωργικά προϊόντα θα ανακαταλάβουν την εγχώρια αγορά. Αλλά οι τιμές των αυτοκινήτων, των ταξιδιών στο εξωτερικό, τού ρουχισμού και άλλων καταναλωτικών αγαθών είναι πιθανό να αυξηθούν. Όταν αρχίσει η ανοδική πορεία τής ανάκαμψης, η πρόσβαση σε πολλά από τα προϊόντα αυτά θα γίνει πιο εύκολη, ενώ το πραγματικό εισόδημα θα αυξηθεί. Ωστόσο, η προσαρμογή κατά το αρχικό χρονικό διάστημα θα παραμείνει δύσκολη».

Ρήξη; Διέξοδος από την κρίση τής Ευρωζώνης (Κ. Λαπαβίτσας κ.ά.)

   

ΣΕΝΑΡΙΟ ΤΡΙΤΟ – Ο ΤΡΙΤΟΣ, o ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΣ, ΔΡΟΜΟΣ

  

Η πρωτοφανής λαϊκή αντίσταση εναντίον των (πρωτοφανούς βιαιότητας) Μνημονίων έβαλε σε κίνηση μεγάλες λαϊκές μάζες που διαπίστωσαν απότομα ότι οι κοινωνικές συμφωνίες και οι ψεύτικες υποσχέσεις που τούς έδινε επί χρόνια ο ελληνικός καπιταλισμός κατέρρεαν απειλώντας να τούς γυρίσουν στις αρχές τού προηγούμενου αιώνα. Στράφηκαν λοιπόν σε εκείνον τον πολιτικό παράγοντα που τούς υποσχόταν την επιστροφή στο πρόσφατο παρελθόν, τον ΣΥΡΙΖΑ. Η στροφή αυτή εκτίναξε κυριολεκτικά τα εκλογικά του ποσοστά όταν αυτός «τόλμησε» να διατυπώσει την πρόθεσή του να διεκδικήσει την κυβερνητική εξουσία. Μέσα σε ελάχιστο χρόνο ο ΣΥΡΙΖΑ έπρεπε να φτιάξει ένα συγκεκριμένο κυβερνητικό πρόγραμμα πατώντας σε δύο βάρκες. Από την μια να ικανοποιήσει τις ανάγκες τής πλειοψηφίας (κατάργηση αντεργατικών νόμων, αύξηση μισθών, ανοικοδόμηση κοινωνικού κράτους, δίκαιη κατανομή φόρων) και από την άλλη να εγγυηθεί την παραμονή τής χώρας στην Ευρωζώνη –βασική επιδίωξη τού ελληνικού κεφαλαίου. Το πρόγραμμά του, δεν είναι επαναστατικό αλλά πρόγραμμα αριστερής σοσιαλδημοκρατίας έντονου «ευρωπαϊσμού» (ή, με μια άλλη θεώρηση, ευρωπαϊκών αυταπατών) που όμως έχει την στήριξη των πιο ενεργών τμημάτων τής ελληνικής κοινωνίας: τής νεολαίας και τής εργατικής τάξης.

Η εφαρμογή τού προγράμματος τού ΣΥΡΙΖΑ –σε περίπτωση που σχηματίσει κυβέρνηση- θα είναι σταθμός για την μεταπολεμική ευρωπαϊκή Ιστορία. Δεν ξέρω όμως αν αυτό θα τον εδραιώσει στην διακυβέρνηση τής χώρας για πολλά-πολλά χρόνια ή αν θα τον εξαφανίσει φορτώνοντας του την επίσημη χρεοκοπία τού ελληνικού λαού. Εναλλακτική διέξοδος για τον ΣΥΡΙΖΑ δεν θα υπάρχει. 

Ερωτήματα:

1. Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να προσαρμόσει τον χαρακτήρα τού ελληνικού καπιτάλισμού στον μέσο ευρωπαϊκό όρο;

2. Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να εκβιάσει, μέσω τής ελληνικής κρίσης χρέους, ευρωπαϊκή λύση στο ευρωπαϊκό πρόβλημα;

 

 

Δύο και σήμερα… Και δεν εννοώ τον χρόνο για την ημέρα των εκλογών και για την νέα κυβέρνηση. Όλα ξαναρχίζουν…

“Η Ελλάδα πρέπει να χρεοκοπήσει και μάλιστα πολύ” 

 

Σχετικά

1. Στον κοινό αγώνα, με την δική μας σημαία!

2. Δεκαπέντε σημειώσεις στο Πρόχειρο

3. Για ένα κυβερνητικό πρόγραμμα τής Αριστεράς

4. Δεν υπογράψαμε την εξαθλίωσή μας

5. Μόνο ένα σχέδιο Μάρσαλ μπορεί να σώσει το ευρώ

 

Τα «κλεμμένα»

 

Ας έρθουμε τώρα στις πρώτες μέρες τής σοβιετικής εξουσίας και στο Δεύτερο Συνέδριο των Σοβιέτ (26 Οκτωβρίου/8 Νοεμβρίου 1917) που ενέκρινε τα ιστορικά διατάγματα για την ειρήνη και τη γη με βάση τις εισηγήσεις τού Λένιν. […] Ακολούθησε τον Ιανουάριο τού 1918 η ακύρωση όλων των εξωτερικών και εσωτερικών δανείων που είχαν συνάψει η τσαρική και η Προσωρινή (αστική) κυβέρνηση (Ριζοσπάστης, 9/1/1918). Έτσι και σε συνδυασμό με την εθνικοποίηση των ιδιωτικών τραπεζών των μεταφορών και τού εξωτερικού εμπορίου απελευθερώθηκε η Ρωσία από την δημοσιονομική υποτέλεια.

[…]

Την ακύρωση των εσωτερικών και εξωτερικών δανείων που είχαν συνάψει η τσαρική και η Προσωρινή Κυβέρνηση συνόδευσαν μια σειρά οικονομικών μέτρων στον εξωτερικό τομέα ιδιαίτερα σημαντικά και επωφελή και για την χώρα μας και μάλιστα σε κρίσιμες στιγμές. Η σοβιετική κυβέρνηση παραιτήθηκε από τον Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο που είχαν επιβάλει στην Ελλάδα οι μεγάλες Δυνάμεις μετά την ήττα στον ελληνοτουρκικό πόλεμο τού 1897. Η νεαρή Σοβιετική Δημοκρατία «απάλλαξε την Ελλάδα από το χρέος που όφειλε στη Ρωσία και ανερχόταν τότε σε 100 εκατομμύρια χρυσά γαλλικά φράγκα». Ακόμη «παραιτήθηκε από τα δικαιώματά της στο Άγιον Όρος καθώς και από τις ιδιοκτησίες τού τσαρικού κράτους σε διάφορα ευαγή ιδρύματα στην Ελλάδα (ρωσικό νοσοκομείο Πειραιά, το σημερινό Τζάνειο) κλπ.»

 

1918: Όταν η νεαρή σοβιετική εξουσία ακύρωνε τα ληστρικά δάνεια στην Ελλάδα

Σχόλια

15/06 10:14  ΑΝΗΣΥΧΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ
Εξαιρετικος !
12/07 11:46  Μιχάλης Μαθιουλάκης
Για τα εκατομμύρια αντιφρονούντες που "εξαφάνισε" η νεαρή σοβιετική δημοκρατία δεν βλέπω καμιά αναφορά...

Τι έγινε; Αυτά δεν μας συμφέρουν και θέλουμε να τα ξεχάσουμε;

Αλλά ναι, ξέχασα... όλα αυτά είναι προπαγάνδα των κακών καπιταλιστών...

Θα είχε ενδιαφέρον να προσπαθήσεις να στείλεις αυτές τις "αναλύσεις" σε κανένα Πολωνό συνάδεφο, για να δούμε τι είδους σχόλια θα είχε να κάνει για την καλή νεαρή, σοβιετική "δημοκρατία"...
12/07 14:31  cornelsen
Εγώ διαχωρίζω την εργατική εξουσία των πρώτων χρόνων από τον (σταλινικό) κρατικό καπιταλισμό μετά το 1925:
"Το πρόσωπο ενός στραγγαλισμένου πτώματος μπορεί να μοιάζει μ’ αυτό τού ζωντανού ανθρώπου. Έτσι, οπτικά η Ρωσία τού 1927 έμοιαζε με τη Ρωσία τού 1917. Αλλά στην πραγματικότητα ήταν ριζικά διαφορετική.
Για ένα διάστημα οι νέοι ηγέτες τής Ρωσίας δεν είχαν πρόβλημα να αφήσουν τη γη και κάποιους τομείς τής βιομηχανίας και τού εμπορίου σε ιδιωτικά χέρια, επιδιώκοντας έτσι την υποστήριξη των προνομιούχων ιδιοκτητών […] Αλλά αυτή η πολιτική οδήγησε σε μια μεγάλη οικονομική κρίση το 1927-28, […] Οι νέοι κυβερνώντες έκαναν τότε μια μεγάλη στροφή 180 μοιρών και υιοθέτησαν τη δική τους εκδοχή τού στρατιωτικού καπιταλισμού. […]
Για τον Στάλιν [και την νέα αστική τάξη τής κομματικής και κρατικής γραφειοκρατίας που κατείχε τα μέσα παραγωγής και διηύθυνε τη χώρα σαν ΜΙΑ, τεράστια, ανώνυμη εταιρεία], ο τρόπος για να «φτάσει τη Δύση» ήταν να αντιγράψει στο εσωτερικό τής Ρωσίας όλες τις μεθόδους τής «πρωταρχικής συσσώρευσης» που χρησιμοποιήθηκαν αλλού. […] Ο Στάλιν τσάκισε τον αγροτικό έλεγχο τής γης μέσω τής «κολλεκτιβοποίησης», […] μάντρωσε εκατομμύρια ανθρώπους στα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας […] στέρησε από τα δικαιώματά τους τις μη ρωσικές δημοκρατίες τής ΕΣΣΔ, [κατάργησε] την ανεξαρτησία των συνδικάτων, τουφεκίζοντας απεργούς [μεταξύ αυτών και όσα ιστορικά στελέχη των μπολσεβίκων δεν… πρόλαβαν να πεθάνουν από φυσικό θάνατο] και κόβοντας τα πραγματικά ημερομίσθια κατά 50%.
Η μόνη σημαντική διαφορά μεταξύ των μεθόδων τού Στάλιν και αυτών τού δυτικού καπιταλισμού στην παιδική του ηλικία ήταν ότι, ενώ ο δυτικός καπιταλισμός χρειάστηκε εκατοντάδες χρόνια για να συμπληρώσει την πρωταρχική του συσσώρευση, ο Στάλιν προσπάθησε να το πετύχει σε μια-δυο δεκαετίες. Η βαρβαρότητα και η κτηνωδία ήταν λοιπόν πολύ πιό συγκεντρωμένες χρονικά. […]"
http://cornel.capitalblogs.gr/showArticle.
12/07 16:38  ΣΟΛΩΝ (όχι ο σοφός)
Ναι, γιατι συσσωρευσε σε μικρά ime frames...
12/07 22:31  Μιχάλης Μαθιουλάκης
Το ότι οι μπολσεβίκοι είχαν μόνο το 25% των ψήφων όταν με το ζόρι διέλυσαν το κοινοβούλιο και πήραν την εξουσία δεν σου λέει τίποτα;

Ακόμα, ποιά είναι η επιτυχία μιας επανάστασης η οποία μόλις 10 χρόνια μετά την επικράτηση της κατάφερε να γεννήσει ένα καθεστώς σαν αυτό το Στάλιν;

Η εργατική εξουσία στην οποία αναφέρεσαι είχε από την αρχή επικρατήσει με την βία στον λαό.

Η εργατική εξουσία δεν είναι απαραιτήτως και λαϊκή εξουσία και η πορεία και εξέλιξη της ρώσικης επανάστασης είναι η ποιό τρτανταχτή απόδειξη.

Ειλικρινά δεν βλέπω κανένα λογικό επιχείρημα για το ότι ο κομμουνισμός στην οποιαδήποτε πρακτική εφαρμογή του μπορεί να έχει κάποιο θετικό αποτέλεσμα στην κοινωνία και τους ανθρώπους.

Η θεωρία στη βάση της έχει τόσα δομικά λάθη που είναι καταδικασμένη να αποτυγχάνει ξανά και ξανά σε ότι version και να προσπαθεί κάποιος να την εφαρμόσει. Από τον Κάστρο έως τον Στάλιν και από την Παπαρήγα έως τον Τσίπρα, οι προσπάθειες αυτές καταλήγουν απλά σε αυταρχισμό, αντιδημοκρατικές διαδικασίες, και περιορισμό των ατομικών ελευθεριών.

Επιπρόσθετα, έχουν δώσει κατα καιρούς και την αφορμή σε επικίνδυνους όπως ο Ρηγκαν, ο Μπούς, το tea party κλπ στην Αμερική να τσουβαλιάζουν καθε προσπάθεια για κοινωνικό κράτος κάτω από την ομπρέλα της κομμουνιστικής ανεδαφικότητας.

Οι ιδέες της εργατικής εξουσίας των πρώτων χρόνων της ρωσικής επανάστασης μόνο ζημιά έχουν κάνει στους λαούς αυτού το κόσμου και στις ελπίδες τους για ένα πραγματικά ελεύθερο και δίκαιο δημοκρατικό κόσμο.
Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
8 ψήφοι

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
# Οταν οι ανθρωποι κανουν σχεδια ο Θεος γελαει.
# Για το παιχνίδι στα χρηματιστήρια: "Πρόκειται για μια δραστηριότητα που απαιτεί λίγο χρόνο και σου επιτρέπει, διατρέχοντας κάποιο μικρό κίνδυνο, να απαλλάξεις τον εχθρό σου από τα χρήματά του".


Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
6/10Το καμπανάκι δεν χτυπά μόνο για τις Τράπεζες