cornelsen
ένθεν κι ένθεν, εκείθεν και εντεύθεν
Σύνδεσμοι


Η «κρίση τής Lehman», το ευρώ και η χρεοκοπημένη Ελλάδα
1618 αναγνώστες
Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2012
10:50

 

Από την ιστοσελίδα τού Σταύρου Μαυρουδέα (αναπλ. καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας). Οι υπογραμμίσεις και οι τίτλοι των παραγράφων δικοί μου.
 
1. ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ: ΕΝΩΣΗ ΛΑΩΝ;
 
Η ΕΕ αποτέλεσε ένα από τα πιο φιλόδοξα εγχειρήματα του 20ού αιώνα, καθώς οι ευρωπαϊκές αστικές τάξεις προσπάθησαν να φτιάξουν ένα ενιαίο ιμπεριαλιστικό μπλοκ. Και αυτό στην περιοχή του κόσμου όπου ο καπιταλισμός γεννήθηκε κατ’ εξοχήν με την μορφή του εθνικού κράτους και όπου οι συγκρούσεις μεταξύ εθνικών καπιταλισμών πήραν τις πιο άγριες μορφές τους. Πίσω από τα φληναφήματα περί κοινής ευρωπαϊκής ταυτότητας κλπ. βρίσκεται ένα πυραμιδοειδές ιμπεριαλιστικό οικοδόμημα. Στην κορυφή του βρίσκονται λίγοι ισχυροί ηγεμονικοί καπιταλισμοί (που μπορεί να συνδέονται περισσότερο μεταξύ τους και να είναι παρόμοιοι αλλά που ποτέ δεν χάνουν την ξεχωριστή εθνική ταυτότητα τους). Ακολουθεί μία ενδιάμεση βαθμίδα με λιγότερο ισχυρές και αναπτυγμένες καπιταλιστικές οικονομίες. Τέλος, η βάση τής πυραμίδας είναι οι χώρες τής λεγόμενης «ευρω-περιφέρειας» με πιο αδύνατες οικονομίες. Στο εσωτερικό τής πυραμίδας αυτής αναπτύσσονται ιμπεριαλιστικές σχέσεις δηλαδή υπάρχει μεταφορά πλούτου από τους πιο αδύναμους καπιταλισμούς στους πιο ισχυρούς.
Το εγχείρημα τής ευρωπαϊκής ιμπεριαλιστικής ενοποίησης πέρασε από αρκετές φάσεις και καμπές. Φαίνεται όμως ότι η σημερινή κρίση φέρνει στο προσκήνιο τις εγγενείς αντιφάσεις τής ευρωπαϊκής ιμπεριαλιστικής ενοποίησης με τρόπο που καμία φυγή προς τα εμπρός δεν μπορεί πλέον να αντιμετωπίσει.
 
2. ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΚΡΙΣΗ – ΚΑΘΕΣΤΩΤΙΚΕΣ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ
 
Το 2011 σημαδεύθηκε από την κρίση ενός από τους βασικούς πυλώνες του διεθνούς καπιταλιστικού συστήματος, τής ΕΕ. Η κρίση αυτή δεν είναι απλά κρίση τού ευρώ (δηλαδή τής Ευρωζώνης) αλλά κρίση όλου τού εγχειρήματος τής ευρωπαϊκής ιμπεριαλιστικής ενοποίησης όπου η ΟΝΕ αποτελεί την πιο προωθημένη αιχμή του.
 
α. Η «ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΚΗ» ΕΡΜΗΝΕΙΑ
Υπάρχουν δύο κύριες επίσημες ερμηνείες τής σημερινής κρίσης τής ΕΕ. Κατά την πρώτη –εκπορευόμενη από τον ηγεμονικό πυρήνα τής ΕΕ– τα προβλήματα προκύπτουν από λάθη πολιτικής (και όχι εγγενή δομικά προβλήματα). Αυτά τα λάθη πολιτικής αφορούν κυρίως τις χώρες των PIIGS (Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ιταλία -πλέον ξεκάθαρα εντάσσεται στην κατηγορία αυτή, μετά τούς αρχικούς δισταγμούς και ταλαντεύσεις-, Ελλάδα και Ισπανία) όπου η ασύνετη οικονομική διαχείριση οδήγησε σε υπερχρέωση. Αυτό σε αντίθεση με τον «προτεσταντικό» και εγκρατή Βορρά όπου δεν υπάρχει πρόβλημα. Όμως τα προβλήματα των PIIGS κινδυνεύουν να «επιμολύνουν» τον υγιή πυρήνα φορτώνοντας του τα βάρη τής σωτηρίας των σπάταλων εταίρων. Γι’ αυτό οι τελευταίοι πρέπει να μπουν υπό αυστηρή λιτότητα και σκληρή οικονομική κηδεμονία από τις υγιείς δυνάμεις τής ΕΕ.
 
β. Η «ΑΓΓΛΟΣΑΞΟΝΙΚΗ» ΕΡΜΗΝΕΙΑ
Η δεύτερη επίσημη ερμηνεία εκπορεύεται εν πολλοίς από την υπερατλαντική υπερδύναμη (και τους στενότερους Eυρωπαίους συμμάχους της, τής Αγγλίας προεξάρχουσας). Η ερμηνεία αυτή αναγνωρίζει δομικά προβλήματα στο ευρω-ενωσιακό οικοδόμημα και συγκεκριμένα το γεγονός ότι δεν αποτελεί μία βέλτιστη νομισματική περιοχή. Σε μαρξιστικούς όρους αυτό σημαίνει ότι η Ευρωζώνη αποτελείται από πολύ διαφορετικές οικονομίες (δηλαδή κυριαρχεί η ανισομετρία) ενώ έχει στριμωχτεί στο ενιαίο νομισματικό κοστούμι τού ευρώ που ταιριάζει σε κάποιες οικονομίες αλλά όχι σε άλλες. Συνεπώς, είτε η Ευρωζώνη πρέπει να εξελιχθεί σε μία πλήρη οικονομική ένωση (δηλαδή και με δημοσιονομική ενοποίηση και συνεπώς με μεταφορές πόρων από τούς πλουσιότερους στους φτωχότερους έτσι ώστε να εξισορροπηθούν οι ανισομετρίες) είτε να πάει σε μία ελεγχόμενη διάσπαση. Το τελευταίο γιατί οι ΗΠΑ θέλουν μεν να εξαλείψουν την απειλή από την ΕΕ ενάντια στην παγκόσμια ηγεμονία τους αλλά δεν θέλουν μία ανεξέλεγκτη κατάρρευση τής ΕΕ που θα δημιουργήσει ένα στρατηγικό κενό στην Ευρώπη και πιθανά θα ωθήσει σε αναδιάταξη των διεθνών συμμαχιών (π.χ. μία σύμπραξη τής γερμανικής και τής ρωσικής αστικής τάξης).
 
3. ΜΙΑ ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ
 
Και οι δύο αυτές ερμηνείες είναι χαρακτηριστικές τού πολιτικού βολονταρισμού και τής απολογητικής μυωπίας τής αστικής θεωρίας. Ιδιαίτερα και οι δύο ερμηνείες αγνοούν το ρόλο τής σημερινής οικονομικής κρίσης. Και αυτό γιατί όλες οι αστικές ερμηνείες, αφού απέτυχαν να προβλέψουν το ξέσπασμα της, την χαρακτήρισαν σαν χρηματοπιστωτική κρίση (όπως και οι ριζοσπάστες συγγενείς τους τής κρίσης χρηματιστικοποίησης) και επιπλέον έσπευσαν ήδη από πέρυσι να εξαγγείλουν το ξεπέρασμα της. Βέβαια, ήδη γνωρίζουν ότι το τελευταίο συνιστά πλέον διαψευσμένο ευσεβή πόθο τους καθώς η κρίση επιστρέφει το 2012 με τόση ένταση που μπορεί να κάνει την προηγούμενη φάση της απλό αστείο.
 
α. ΜΙΑ ΚΡΙΣΗ ΜΕ ΠΑΛΙΕΣ ΡΙΖΕΣ
Μία Μαρξιστική ερμηνεία τής σημερινής κρίσης τής ΕΕ πρέπει να ξεκινήσει ακριβώς από την οικονομική κρίση που ξέσπασε το 2007-8 (την πρώτη μεγάλη καπιταλιστική κρίση τού 21ου αιώνα). Η τρέχουσα οικονομική κρίση αποτελεί συνεπακόλουθο τής δομικής κρίσης τού 1973 –που απαιτούσε μία ριζική αναδιάρθρωση τής «εσωτερικής αρχιτεκτονικής» τού καπιταλιστικού συστήματος– και τής αποτυχίας των διαδοχικών κυμάτων καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων που ακολούθησαν να δημιουργήσουν μία νέα και λειτουργική τέτοια αρχιτεκτονική. Αυτά τα κύματα καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων κατόρθωσαν μόνο μερικώς να αναστρέψουν την πτωτική τάση τού ποσοστού κέρδους και να απαλύνουν την υπερσυσσώρευση τού κεφαλαίου. Ιδιαίτερα το τελευταίο κύμα, δηλαδή ο νεοφιλελευθερισμός, οδήγησε σε μία αλματώδη αύξηση τής διεθνοποίησης τού κεφαλαίου (τη λεγόμενη «παγκοσμιοποίηση») που όταν έφθασε στα όρια της κατέφυγε σε μία ανεξέλεγκτη φυγή προς τα εμπρός με την εκτεταμένη χρήση πλασματικού κεφαλαίου σε συνδυασμό με το πιστωτικό χρήμα (δηλαδή τη λεγόμενη «χρηματιστικοποίηση»). Η φυγή αυτή προς τα εμπρός επέτεινε εντέλει ακόμη περισσότερο το πρόβλημα τής υπερσυσσώρευσης τού κεφαλαίου καθώς η κερδοφορία τού παραγωγικού κεφαλαίου* αγκομαχούσε ολοένα και πιο πίσω από τις διογκούμενες αποτιμήσεις και προσδοκίες τού συνολικού κεφαλαίου (παραγωγικού και μη). Το ξέσπασμα τής κρίσης ανακάλεσε βίαια στην πραγματικότητα όλο αυτό το καπιταλιστικό «πάρτυ». Για να την αντιμετωπίσουν οι αστικές κυβερνήσεις εγκατέλειψαν άρον-άρον τις νεοφιλελεύθερες δοξασίες και προσέφυγαν μαζικά στην κρατική παρέμβαση για την στήριξη τής καπιταλιστικής κερδοφορίας. Αυτή η επιδότηση τής καπιταλιστικής συσσώρευσης και κερδοφορίας με δημόσιους πόρους εκτίναξε στα ύψη τα συνήθως προϋπάρχοντα δημοσιονομικά ελλείμματα. Οι περισσότερες χώρες για να καλύψουν τα ελλείμματα αυτά προσέφυγαν σε διεθνή δανεισμό με αποτέλεσμα το εξωτερικό χρέος να εκτιναχθεί στα ύψη και αυτό με την σειρά του. Καθώς οι φόβοι τής κατάρρευσης (με την «επιστροφή τής κρίσης» μετά τις στρουθοκαμηλικές διαβεβαιώσεις περί ξεπεράσματος της) αυξήθηκαν, αυτό οδήγησε στην περίπτωση αρκετών χωρών στη δραματική αύξηση τού κόστους αυτού τού δανεισμού με αποτέλεσμα πολλές χώρες να οδηγούνται στην χρεοκοπία.
 
β. ΚΕΫΝΣΙΑΝΗ ΛΥΣΗ(;) ΑΠΟ ΚΗΡΥΚΕΣ ΤΟΥ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ
Όμως εκτός από την αναταραχή στο εσωτερικό κάθε καπιταλιστικής οικονομίας η οικονομική κρίση όξυνε και τούς διεθνείς ανταγωνισμούς και ιδιαίτερα αυτούς μεταξύ των ισχυρών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Καθεμία από τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις προσπαθεί να περάσει τα βάρη τής κρίσης σε άλλες ιμπεριαλιστικές και μη χώρες και να είναι αυτή που στο τέλος τής κούρσας θα βγει νικητής. Εδώ η ΕΕ προσπάθησε να παίξει ένα πονηρό παιχνίδι. Με το ξέσπασμα τής οικονομικής κρίσης οι ΗΠΑ προχώρησαν σε μία επεκτατική δημοσιονομική πολιτική και μία πολύ χαλαρή νομισματική πολιτική (με περίπου μηδενικά επιτόκια αλλά και διαδοχικά προγράμματα Ποσοτικής Χαλάρωσης). Περίπου το ίδιο έκαναν και αρκετές οικονομίες τής Λεκάνης τού Ειρηνικού. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Κίνα όπου εφαρμόσθηκε μία επεκτατική δημοσιονομική πολιτική αλλά με μία όχι πολύ χαλαρή νομισματική πολιτική (καθώς η Κίνα δεν έχει πρόβλημα χρηματοδότησης καθώς διαθέτει άφθονα κεφάλαια).
 
γ. Η ΛΥΣΗ ΤΩΝ «ΠΟΝΗΡΩΝ» ΤΗΣ Ε.Ε.
Αντιθέτως, η ΕΕ ακολούθησε μία σφικτή δημοσιονομική πολιτική και ταυτόχρονα μία πιο σφικτή νομισματική πολιτική (καθώς οι μειώσεις επιτοκίων ήταν πιο αργές και μικρότερες από αυτές τής FED). Αυτό σήμαινε ότι οι ΗΠΑ και η Κίνα «φουσκώνουν» τις οικονομίες τους για να αντιμετωπίσουν τον άμεσο κίνδυνο τής κρίσης αλλά ταυτόχρονα διακινδυνεύουν το σκάσιμο τής «φούσκας» να τις κατακρημνίσει κυριολεκτικά. Από την άλλη η ΕΕ επιδιώκει να εκμεταλλευθεί τις «φούσκες» των ανταγωνιστών της (πουλώντας και στους μεν και στους δε) ενώ κρατά πιο νοικοκυρεμένη την δική της οικονομία και φυσικά μην παρέχοντας αντίστοιχες διευκολύνσεις στους τελευταίους. Ταυτόχρονα, ξεκίνησε μία «εσωτερική κινεζοποίηση» τής Ευρωλάνδης βάζοντας την ευρωπαϊκή περιφέρεια (τα PIIGS) στη μέγγενη τού χρέους. Δηλαδή οι ηγεμονικοί ευρωπαϊκοί καπιταλισμοί εν πολλοίς τεχνηέντως οδήγησαν σε έκρηξη τού εξωτερικού χρέους των PIIGS έτσι ώστε να μπουν –έμμεσα ή άμεσα– σε Μνημόνια, δηλαδή σε εκχώρηση τής οικονομικής κυριαρχίας τους και σε υποβάθμιση στον διεθνή καπιταλιστικό καταμερισμό εργασίας. Στόχος τής κίνησης αυτής δεν είναι μόνο η μετατροπή τους σε πισθάγκωνα δεμένους οφειλέτες και η απόκτηση περιουσιακών στοιχείων τους έναντι πινακίου φακής. Επιπλέον, είναι η μετατροπή τους σε «ευρωπαϊκές Κίνες» με μηδαμινούς μισθούς και άθλιες εργασιακές σχέσεις.
Όμως το σχέδιο αυτό είναι πολύ πονηρό για να βγει αληθινό. Οι άλλοι μεγάλοι παγκόσμιοι ιμπεριαλιστικοί πόλοι δεν αφήνουν φυσικά την ΕΕ να παίξει ανενόχλητα σε βάρος τους. Έτσι –ιδιαίτερα μέσω των υποτιθέμενα ανώνυμων «αγορών» και των οίκων αξιολόγησης (δύο βασικών εργαλείων που επηρεάζονται καθοριστικά από τις ΗΠΑ)– η κρίση χρέους τής ευρωπαϊκής περιφέρειας μετατράπηκε σε κρίση χρέους τής ΕΕ συνολικά και σε κρίση τού ευρώ. Αυτό που ξεκίνησε σαν μία ελεγχόμενη φωτιά εντός αντιπυρικών ζωνών εξελίχθηκε σε ανεξέλεγκτη πυρκαγιά. Έτσι οι άλλοι παγκόσμιοι ιμπεριαλιστικοί πόλοι πιέζουν την ΕΕ στο να «φουσκώσει» και αυτή την οικονομία της –τόσο μέσω δανεισμού (ευρω-ομόλογο κλπ.) όσο και κυρίως μέσω μίας ευρωπαϊκής Ποσοτικής Χαλάρωσης (ιδιαίτερα με το τύπωμα χρήματος). Φυσικά κάτι τέτοιο θα βάλει ταφόπλακα στα όνειρα για μία παγκόσμια ευρωπαϊκή ιμπεριαλιστική ηγεμονία και θα αφήσει τον ευρωπαϊκό ιμπεριαλιστικό πόλο πίσω από τούς βασικούς ανταγωνιστές του. Γι’ αυτό και η Γερμανία –έχοντας ήδη κάνει έγκαιρα την δική της «εσωτερική κινεζοποίηση» επί Σρέντερ με μείωση μισθολογικού κόστους και ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων– ανθίσταται με νύχια και με δόντια στην προοπτική αυτή. Όμως, όλα τα διαδοχικά σχέδια σωτηρίας τής ΕΕ (με τελευταίο αυτό τής 26ης Οκτωβρίου 2011) τινάχθηκαν στο αέρα από την «δυσπιστία των αγορών» ως προς την αποτελεσματικότητα τους.
Τα πρώτα σχέδια στόχευαν στο να δείξουν ότι η ΕΕ δεν θα αφήσει καμία οικονομία της να χρεοκοπήσει και ότι ο ηγεμονικός πυρήνας της θα βάλει κάποια λεφτά στο τραπέζι (αλλά όχι πολλά) ενώ η «κινεζοποίηση» τής ευρωπεριφέρειας θα τρέξει πιο γρήγορα. Αυτά ανατράπηκαν αμέσως καθώς οι άλλοι ιμπεριαλιστικοί πόλοι δεν σκόπευαν να αφήσουν την ΕΕ να ξεφύγει έτσι εύκολα και επιπλέον να «κινεζοποιήσει» μόνο για τον εαυτό της την ευρωπεριφέρεια.
Το επόμενο σχέδιο προέβλεπε κάποια περισσότερα χρήματα από τον ηγεμονικό πυρήνα (την επιτάχυνση τού EFSF και την αύξηση τού ESM) που όμως θα προέκυπταν πουλώντας –και μάλιστα σε εποχή αυξημένης παγκόσμιας «τοξικότητας»– «τοξικά» χρηματοπιστωτικά προϊόντα στους Ρώσους και στους Κινέζους. Και φυσικά οι τελευταίοι τα απέρριψαν σκαιά.
Η συμφωνία τής 26ης Οκτωβρίου 2011 δεν είχε καλύτερη τύχη και είναι και αυτή ήδη νεκρή. Ουσιαστικά, υπόσχεται μία πολύ μακροχρόνια λύση σε ένα πιεστικό βραχυχρόνιο πρόβλημα. Δηλαδή υπόσχεται ότι η Ευρωλάνδη θα «κινεζοποιηθεί» συνολικά και θα γίνει ένας εξαιρετικά νοικοκυρεμένος ενοποιημένος καπιταλισμός. Όμως παραγνωρίζεται ότι αυτό δεν είναι εύκολο καθώς:
α) θα σημάνει την περαιτέρω ενίσχυση τής γερμανικής ηγεμονίας (κάτι που ακόμη και η Γαλλία ολοένα και πιο δύσκολα ανέχεται),
β) οι άλλοι ιμπεριαλιστικοί πόλοι γνωρίζουν ότι αυτό θα στραφεί σε βάρος τους και
γ) είναι μία διαδικασία που απαιτεί αρκετό χρόνο για να εφαρμοσθεί (ακόμη και με συνταγματικά πραξικοπήματα σε ευρωπαϊκό αλλά και εθνικό επίπεδο, όπως εμμέσως πλην σαφώς δηλώθηκε). Ταυτόχρονα το πρόβλημα τού χρέους που χτυπά πλέον τον ευρωπαϊκό πυρήνα (από την στιγμή που έθιξε την Ιταλία και πλέον και την Γαλλία) απαιτεί άμεσες βραχυχρόνιες λύσεις. Γι’ αυτό και η ΕΕ ετοιμάζεται για νέα διάσκεψη και συμφωνία. Όμως ήδη η ΕΚΤ εξαναγκάσθηκε σε μία μορφή Ποσοτικής Χαλάρωσης (χωρίς όμως τύπωμα χρήματος) στις πρόσφατες δημοπρασίες ιταλικών ομολόγων.
 
4. ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ: ΤΟ ΒΑΤΡΑΧΙ ΣΤΗΝ ΛΙΜΝΗ ΜΕ ΤΑ ΒΟΥΒΑΛΙΑ
 
Μέσα στον κυκεώνα τής κρίσης τής ΕΕ η ελληνική αστική τάξη βρίσκεται σε μία από τις χειρότερες ιστορικά καταστάσεις της. Με την «Μεγάλη Ιδέα» τής ένταξης της στην ευρωπαϊκή ιμπεριαλιστική ενοποίηση προσπάθησε να αναβαθμισθεί στον διεθνή καπιταλιστικό καταμερισμό εργασίας και από ένας μεσαίου επιπέδου καπιταλισμός με μεσαίου βεληνεκούς ιμπεριαλιστικές δυνατότητες να γίνει ένας υποδεέστερος μεν αλλά εταίρος δε σε έναν από τούς πρώτης γραμμής παγκόσμιους ιμπεριαλιστικούς πόλους. Το ξέσπασμα τής παγκόσμιας οικονομικής κρίσης οδήγησε το εγχείρημα αυτό στην αποτυχία και ο ελληνικός καπιταλισμός είναι υπό υποβιβασμό. […] Η ελληνική αστική τάξη, παρόλα τα εξόφθαλμα πλέον αδιέξοδα της, είναι δεσμευμένη στην ΕΕ και, παρά και τις δικές της ζημιές, δεν τολμά να αντιπαρατεθεί στους ηγεμόνες τής ΕΕ θεωρώντας ότι το κόστος θα είναι ακόμη μεγαλύτερο.
 
5. ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ ΤΙ ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ; ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΥΣΗ ΣΥΜΦΕΡΟΥΣΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ;
 
Η σημερινή κρίση καταδεικνύει τα ιστορικά όρια τού καπιταλιστικού συστήματος. Η απάντηση σ’ αυτό δεν μπορεί να είναι η προσφυγή σε συμμαχίες με χειμαζόμενα τμήματα τού συστήματος για μια δήθεν φιλάνθρωπη μεταρρύθμιση τού συστήματος (με καρύκευμα λίγο φραστικό αντικαπιταλισμό). Οι αντινεοφιλελεύθερες συμμαχίες που στοιχίζονται πίσω από νεο-κεϋνσιανές προτάσεις και επικλήσεις μίας ουτοπικής φιλολαϊκής ΕΕ είναι είτε βαθύτατα υποκριτικές είτε εθελοτυφλούν. Η πρόταση τής Αριστεράς πρέπει να ξεκινά από την αναγκαιότητα τού σοσιαλισμού. […]
Η αποδέσμευση από την ΕΕ είναι προϋπόθεση για την εκκίνηση τής διαδικασίας σοσιαλιστικής μετάβασης καθώς στα πλαίσια τής ΕΕ όχι σοσιαλισμός αλλά ούτε η πιο απλή απάλυνση των λαϊκών δεινών δεν γίνεται. Η απλή έξοδος από την ΟΝΕ, αλλά όχι από την ΕΕ, είναι ανεπαρκής και ατελέσφορη. Πρώτον, η ΕΕ δεν θα το επιτρέψει στην παρούσα συγκυρία για ευνόητους λόγους. Όμως και από την σοσιαλιστική σκοπιά αυτό δεν είναι σημαντικό καθώς θα συντηρήσει ψευδαισθήσεις. Αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι για μία σχετικά μικρή ανοικτή οικονομία σαν την Ελλάδα η ανάκτηση τής συναλλαγματικής και εν μέρει τής νομισματικής πολιτικής ενώ συνεχίζει να δεσμεύεται από την κοινή αγορά δεν λύνει κανένα ουσιαστικό πρόβλημα. Από την άλλη, η προβολή ως κόμβου ενός μεταβατικού προγράμματος τής στάσης πληρωμών είναι ακόμη πιο αδιέξοδη γιατί το πρόβλημα τού χρέους είναι παράγωγο τής οικονομικής κρίσης και όχι η αιτία.
Η θέση για την αποδέσμευση πρέπει να συμπληρώνεται από:
(1) Στάση πληρωμών που θα απαλλάξει την χώρα από το εξωτερικό χρέος.
(2) Επιβολή ελέγχων στην κίνηση των κεφαλαίων για να αποφευχθεί η φυγή στο εξωτερικό.
(3) Κρατικοποίηση τού τραπεζικού συστήματος (που ούτως ή άλλως στηρίζεται σκανδαλωδώς από το δημόσιο) έτσι ώστε να αποφευχθεί η κατάρρευση του και να χρησιμοποιηθεί για την χρηματοδότηση τής οικονομίας.
(4) Σύστημα προοδευτικής φορολογίας έτσι ελαφρυνθεί το λαϊκό εισόδημα και να εξευρεθούν πόροι από την φορολόγηση τού μεγάλου κεφαλαίου.
(5) Ελεγχόμενη διολίσθηση τής ισοτιμίας τού νομίσματος, έτσι ώστε να διευκολυνθεί η διεθνής ανταγωνιστικότητα σε συνδυασμό με ένα σύστημα ελέγχου των τιμών έτσι ώστε να μην υπάρξουν αδικαιολόγητες πληθωριστικές αυξήσεις ιδιαίτερα στα είδη μαζικής κατανάλωσης. Η πολιτική αυτή θα διευκολύνει επίσης την παραγωγική αναγέννηση τής οικονομίας με την υποκατάσταση εισαγωγών.
 
Ολόκληρο το κείμενο εδώ.
 
 
*Παραγωγικό κεφάλαιο: το κεφάλαιο στον χώρο τού οποίου παράγεται υπεραξία (πχ το βιομηχανικό και το εφοπλιστικό). Στον χώρο δράσης τού μη παραγωγικού κεφαλαίου (πχ εμπορικό, τραπεζικό) δεν παράγεται υπεραξία αλλά οικειοποιείται ένα τμήμα από την υπεραξία που παράγεται στον χώρο δράσης του παραγωγικού κεφαλαίου. Αναλυτικότερα για την παραγωγική και μη παραγωγική εργασία εδώ 
 
Σχετικά

Τα "κλεμμένα"

Η δεύτερη διάσταση έχει να κάνει με τον ελληνικό λαό και τις ελίτ της Ελλάδας και της Ευρώπης. Η ελληνική ελίτ είναι ξεκάθαρο ότι ωφελήθηκε οικονομικά από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αντιθέτως, ο ελληνικός λαός είχε μια ανάμεικτη εμπειρία. Σίγουρα, τα 20 χρόνια ευημερίας από τη δεκαετία του 1990 ωφέλησαν πολλούς, όχι όμως όλους. Η οικονομική ενοποίηση άφησε την ελληνική οικονομία «ορθάνοιχτη» για να μπουν οι Ευρωπαίοι, θέτοντας ορισμένα κομμάτια της ελληνικής οικονομίας σε ιδιαίτερα μειονεκτική θέση. Οι Ευρωπαίοι ανταγωνιστές «έπνιξαν» τους εργαζομένους σε πολλούς κλάδους και ιδιαίτερα τους ιδιοκτήτες μικρών επιχειρήσεων.

Stratfor: Η πραγματική κρίση τής ΕΕ

 

Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
4 ψήφοι

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
# Οταν οι ανθρωποι κανουν σχεδια ο Θεος γελαει.
# Για το παιχνίδι στα χρηματιστήρια: "Πρόκειται για μια δραστηριότητα που απαιτεί λίγο χρόνο και σου επιτρέπει, διατρέχοντας κάποιο μικρό κίνδυνο, να απαλλάξεις τον εχθρό σου από τα χρήματά του".


Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις