cornelsen
ένθεν κι ένθεν, εκείθεν και εντεύθεν
Σύνδεσμοι


20/12/2001 Από την κρίση στην εξέγερση
1695 αναγνώστες
Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 2011
11:07

Συνέχεια από το προηγούμενο


[Η ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ]

 Η νίκη τού Ριζοσπαστικού Kόμματος τού Αλφονσίν στις προεδρικές εκλογές τού 1983 άνοιξε το δρόμο […]Οι εργάτες άρχισαν να πιέζουν για να αποκαταστήσουν το χαμένο τους βιοτικό επίπεδο [αλλά ο] αργεντίνικος καπιταλισμός δεν ήταν αρκετά ισχυρός για να δώσει τέτοιες παροχές και έτσι αύξησε τις τιμές για να διατηρήσει τα κέρδη του. […]Ο πληθωρισμός έφτασε το […]20.226% το δωδεκάμηνο πριν το Μάρτη 1990, ενώ η οικονομία βυθιζόταν σε μια βαθειά ύφεση.

[…]

Το 1989 έγιναν ταραχές και στο Μπουένος Άυρες ο κόσμος εισέβαλε στα σούπερ μάρκετ και τα λεηλάτησε. Αλλά σε μια τέτοια κατάσταση, η παλιά μέθοδος των πραξικοπημάτων δεν μπορούσε πια να δουλέψει. Τρία πραξικοπήματα επιχειρήθηκαν το 1987-88 και όλα κατέρρευσαν μπροστά στη μαζική λαϊκή αντίσταση […]Αυτό που ακολούθησε ήταν μια εκλογική αλλαγή, όπου το Ριζοσπαστικό Κόμμα τού Αλφονσίν έδωσε τη θέση του στον περονιστή Μενέμ στις προεδρικές εκλογές τού 1989.    

 

[Η ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ «ΛΥΣΗ»]

 Η κρίση τής κυβέρνησης Αλφονσίν έδειξε στους αργεντίνους καπιταλιστές το πόσο επιτακτική ήταν η ανάγκη να βρουν μια νέα οικονομική στρατηγική.

[…]

Η επέκταση τής συσσώρευσης χρειαζόταν να προχωρήσει από την ανάπτυξη τής προστατευμένης εσωτερικής αγοράς […]στην άγρια σύγκρουση με στόχο να δημιουργήσει τον δικό της χώρο ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις τής παγκόσμιας αγοράς. […]Η μείωση των τελωνειακών δασμών και η ψηλή συναλλαγματική ισοτιμία τού εθνικού νομίσματος οδήγησε σε μια εισβολή εισαγωγών που έκοψαν τα πόδια στις παλιές μεσαίες και μικρές επιχειρήσεις.

[…]

Ο Μενέμ βγήκε στην κυβέρνηση υποσχόμενος ότι θα πρόσφερε εναλλακτική λύση. Είχε τεράστια υποστήριξη από την συνδικαλιστική γραφειοκρατία και τούς περισσότερους εργάτες. Αλλά επίσης είχε διασυνδέσεις με μερίδες των μεγάλων επιχειρήσεων […]Ο Μενέμ ζήτησε από τον πρώην διοικητή τής Κεντρικής Τράπεζας από την εποχή τής δικτατορίας […]οικονομολόγο Ντομίνγκο Καβάγιο, να δώσει τη λύση. Ο Καβάγιο πίστευε ότι ο νεοφιλελευθερισμός αποτελούσε τη μεσσιανική λύση στα προβλήματα τού αργεντίνικου καπιταλισμού.

[…]

Οι «μεταρρυθμίσεις» αφορούσαν την μαζική εφαρμογή των μέτρων που διατυπώθηκαν στο «Σύμφωνο τής Ουάσιγκτον» και χαράχτηκαν από το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα:

- την ιδιωτικοποίηση όλων κυριολεκτικά των κρατικών επιχειρήσεων και υπηρεσιών,

- την αντικατάσταση τής κρατικής ασφάλισης συντάξεων και υγείας με την ιδιωτική ασφάλιση,

- την κατάργηση όποιων δασμών υπήρχαν ακόμα

- την ενθάρρυνση τής εισροής των ξένων κεφαλαίων και,

- καπάκι σε όλα αυτά, την πρόσδεση τής αξίας τού πέσο στην αξία τού δολαρίου σε αναλογία ένα προς ένα το 1992.

Σε αντάλλαγμα γι’ αυτά τα μέτρα, το ΔΝΤ συμφώνησε να βοηθήσει την κυβέρνηση τής Αργεντινής να επαναδιαπραγματευτεί την πληρωμή των χρεών σαν μέρος τού Σχεδίου Μπρέιντυ που αφορούσε όλη την Λατινική Αμερική.

Η βασική ιδέα αυτού τού πακέτου μέτρων ήταν ότι θα προχωρούσαν ακόμα περισσότερο την αναδιάρθρωση τής βιομηχανίας, «διώχνοντας» κόσμο από τον δημόσιο τομέα και τις αναποτελεσματικές ιδιωτικές επιχειρήσεις, ενώ ταυτόχρονα θα ενθάρρυναν την εισροή ξένων κεφαλαίων […]Το πακέτο αντιμετωπίστηκε με ενθουσιασμό, όπως ήταν φυσικό, από τούς διεθνείς χρηματιστικούς κύκλους που όρμησαν να εκμεταλλευτούν την ευκαιρία, αγοράζοντας φθηνά τις επιχειρήσεις τής Αργεντινής. Τον ερχομό τους τον καλωσόρισαν βασικά τμήματα τής άρχουσας τάξης, που είδαν ότι με αυτόν τον τρόπο θα μεταπηδούσαν σε άλλη κατηγορία…

[…]

Οι «μεταρρυθμίσεις» αρχικά συνοδεύτηκαν από μια περιορισμένη βελτίωση των συνθηκών για πολύ κόσμο, καθώς η οικονομία αναπτυσσόταν όλο το 1994. Οι μέσοι πραγματικοί μισθοί σταμάτησαν να κατρακυλούν και ανέβηκαν πάνω από το κατώτατο επίπεδο που είχαν φτάσει το 1993. Για δυο χρόνια υπήρξε αύξηση τής απασχόλησης στους περισσότερους τομείς […]Η αίσθηση, τουλάχιστον σε κάποιους ανθρώπους, ότι τα πράγματα θ’ αρχίσουν να πηγαίνουν προς το καλύτερο, βοήθησε τον Μενέμ να κερδίσει τις προεδρικές εκλογές τού 1994.

[…]

Οι Financial Times, ενώ εγκωμίαζαν τις συνέπειες τής μεταρρύθμισης το 1997, ήταν υποχρεωμένοι να σημειώσουν:

Η μεγαλύτερη ανάπτυξη δεν μπόρεσε να μεταφραστεί σε σημαντική πτώση τής ανεργίας, παρά τα σημάδια ότι υπάρχει αύξηση των νέων θέσεων εργασίας. Η ψηλή ανεργία ήταν ένας από τούς παράγοντες τής αύξησης των κοινωνικών εντάσεων στη διάρκεια τού χρόνου.

[…]

Αλλά το «θαύμα» δεν έκανε πραγματικότητα ούτε τις ελπίδες τής αργεντίνικης αστικής τάξης. Το ΑΕΠ αυξήθηκε περίπου 25%. [Όμως] οι βιομηχανίες, που ο αργεντίνικος καπιταλισμός τόσο πολύ προσπαθούσε να φτιάξει για μισό αιώνα, δεν φάνηκαν ικανές να χτυπήσουν τις διεθνείς αγορές –ή έστω και την περιφερειακή αγορά που δημιούργησε η Mercosur. Αντίθετα, όπως την εποχή τής χούντας, τα ξένα προϊόντα πλημμύρισαν τη χώρα, ενώ οι εξαγωγές παρέμεναν χαμηλά. Το αποτέλεσμα ήταν μεγάλο έλλειμμα στο ισοζύγιο πληρωμών.

[…]

Αυτό που συνειδητά «ξεχνούσε» να πει [ο Καβάγιο στην αστική τάξη] ήταν ότι το ξένο κεφάλαιο που τόσο γρήγορα έτρεξε να μπει στη χώρα, μπορούσε να φύγει ακόμα πιο γρήγορα, τη στιγμή που κάθε γεγονός θα αμφισβητούσε την κερδοφορία του. Στο μεταξύ, το επίπεδο τού εξωτερικού χρέους ανέβαινε στα ύψη.

 

[Η ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ «ΛΥΣΗ» ΣΤΗ ΔΙΝΗ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΚΡΙΣΗΣ – Η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ]

 Η στιγμή τής αλήθειας έφτασε στη Λατινική Αμερική, μαζί με τις συνέπειες τής κρίσης στη Νοτιοανατολική Ασία το 1997. Ξαφνικά, οι χρηματιστές και οι επιχειρηματικοί κύκλοι σε όλο τον κόσμο […]άρχισαν να αποσύρουν τα λεφτά τους. Η Αργεντινή ξαναμπήκε σε ύφεση, μόλις δυο χρόνια μετά την ανάκαμψη που είχε από την προηγούμενη ύφεση τής μεξικάνικης κρίσης τού 1994.

[…]

Οι αργεντίνικες εταιρίες, μην έχοντας πρόσβαση σε εύκολα δάνεια, προσπάθησαν να περισώσουν τα κέρδη τους μειώνοντας την παραγωγή και τούς μισθούς. […] Και το τελειωτικό χτύπημα ήλθε όταν πέρυσι [το 2001], η οικονομική κρίση που ξεκίνησε στα τρία μεγαλύτερα κέντρα τού παγκόσμιου καπιταλισμού άρχισε να δαγκώνει κάθε οικονομία. […]

Τα πράγματα έγιναν ακόμη χειρότερα το τελευταίο τρίμηνο τού 2001. […] Η κυβέρνηση δεν είχε αρκετά δολάρια για να πληρώσει τούς λογαριασμούς της και φυσικά η πολιτική της δεν τής επέτρεπε να πάρει τα λεφτά που χρειαζόταν από τούς πλούσιους τής Αργεντινής, οι οποίοι τα έστελναν σε πιο ασφαλή μέρη στο εξωτερικό. Το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να στραφεί πάλι για βοήθεια στο ΔΝΤ, που απαίτησε ακόμα περισσότερες περικοπές στις κρατικές δαπάνες. […]Κάθε περικοπή στις δημόσιες δαπάνες αναγκαστικά κάνει το κρατικό έλλειμμα μεγαλύτερο, αφού πετσοκόβει τα έσοδα τού κράτους. Παρόλα αυτά, αυτή ήταν η πολιτική που πρότεινε το ΔΝΤ και που αποδέχτηκαν η κυβέρνηση και οι πολιτικοί και των δυο βασικών αστικών κομμάτων τής χώρας.

[…]

Οι εκλογές τού 1999 είχαν αναδείξει καθαρό νικητή τη συμμαχία τού Ριζοσπαστικού Κόμματος με ένα νέο –υποτιθέμενο αριστερό- συνασπισμό κομμάτων, το Frepaso. Αλλά και η νέα κυβέρνηση [με επί κεφαλής τον Ντε Λα Ρούα] ακολούθησε αμέσως την πολιτική τής προκατόχου της […]Η λαϊκή αντίσταση ανάγκασε τον Ντε Λα Ρούα, να πάρει πίσω το πακέτο τού Μάρτη 2001 και να απολύσει τον εμπνευστή του, Λόπεζ Μέρφυ. Αλλά οι υποστηρικτές τού νεοφιλελευθερισμού έμειναν έκθαμβοι από ενθουσιασμό όταν είδαν ότι τον αντικατέστησε με τον διαβόητο Καβάγιο.

[…] 

Ο Καβάγιο […] αρνήθηκε ακόμα και τις υποδείξεις κάποιων οικονομολόγων από το ΔΝΤ που τού πρότειναν να […]υποτιμήσει το πέσο. Στο μεταξύ το ίδιο το ΔΝΤ αρνήθηκε να κάνει οτιδήποτε για να τον βοηθήσει. […]Οι περιφερειακές αρχές τής Αργεντινής, είχαν αρχίσει ήδη να χρησιμοποιούν για τις πληρωμές των μισθών ειδικά κουπόνια, που υποτίθεται ότι μπορούσαν να ανταλλαγούν με διάφορα είδη σε συγκεκριμένα καταστήματα.

Τώρα πια ο Καβάγιο στράφηκε σε μέτρα που οδηγούσαν στη φτώχεια όχι μόνο τούς εργάτες, αλλά ολόκληρα κομμάτια των αυτοαπασχολούμενων […]Πήρε τα λεφτά από τα ιδιωτικοποιημένα ασφαλιστικά Ταμεία […]και τελικά επέβαλε περιορισμούς (corralito) σε όλους τούς προσωπικούς τραπεζικούς λογαριασμούς. […]Το corralito χτύπησε τα μεσαία και χαμηλά στρώματα τής παραδοσιακής μικροαστικής τάξης […]Το ίδιο έγινε και με μεγάλο αριθμό υπαλλήλων [ενώ] το κόστος ήταν σημαντικό και για βιομηχανικούς εργάτες.

[…]

Στην πραγματικότητα, αυτό που έκανε ο Καβάγιο με το corralito ήταν να διακηρύξει ανοιχτά ότι ο αργεντίνικος καπιταλισμός δεν νοιαζόταν πια περισσότερο για τις αποκαλούμενες μεσαίες τάξεις απ’ ότι για τούς εργάτες. Ήταν η απόλυτη πράξη τής προλεταριοποίησης. Οι εξαθλιωμένες μεσαίες τάξεις απάντησαν με το να ξεχυθούν στους δρόμους στις 19-20 Δεκέμβρη και να ανατρέψουν την κυβέρνηση…  

 

Από το βιβλίο Από την κρίση στην εξέγερση, τού Ch. Harman



Η δημοσίευση των εκτεταμένων αποσπασμάτων από το βιβλίο τού Χάρμαν δεν αποσκοπεί μόνο στο να μάς υπενθυμίσει μια από τις πιο παταγώδεις αποτυχίες τής νεοφιλελεύθερης ρύθμισης τού καπιταλισμού. Ο προσεκτικός αναγνώστης θα βρει καταπληκτικές ομοιότητες τής οικονομικής Ιστορίας τής Αργεντινής με την αντίστοιχη τής χώρας μας.

 

Σχετικά

1. Ελλάδα 2010, Αργεντινή 2001 

2. Ο αποτυχημένος δίνει και συμβουλές 

3. Το πείραμα τής Αργεντινής 

Σχόλια

20/12 15:21  ks
Η κεραμιδα που μας χτυπα εναν - εναν με τη σειρα και ολο και περισσοτερους, η δραματικη επιφοιτηση αυτογνωσιας της "μεσαιας ταξης" ως κατωτερης, αναλωσιμης και μαλιστα και ανικανης εστω και προς απλη επιβιωση (τουλαχιστον η αγροτισσα ξερει να φυτευει και καμια πατατα), θα καθορισει και στην Ελλαδα τις εξελιξεις, μεσα στο 2012.
07/01 16:37  Nantia42
Xρονια Πολλα , Γιάννη !
Υγεία!
09/01 08:40  cornelsen
Ευχαριστώ Νάντια. Η υγεία και το χρήμα εξαρτώνται πλέον από τον Παπαδήμο -πλάκα κάνω!
Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
13 ψήφοι

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
# Οταν οι ανθρωποι κανουν σχεδια ο Θεος γελαει.
# Για το παιχνίδι στα χρηματιστήρια: "Πρόκειται για μια δραστηριότητα που απαιτεί λίγο χρόνο και σου επιτρέπει, διατρέχοντας κάποιο μικρό κίνδυνο, να απαλλάξεις τον εχθρό σου από τα χρήματά του".


Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις