cornelsen
ένθεν κι ένθεν, εκείθεν και εντεύθεν
Σύνδεσμοι


Κι όμως, το κράτος δουλεύει γι' ΑΥΤΟΥΣ που το κατηγορούν
1990 αναγνώστες
Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2011
09:51

(ΑΝΑΓΚΑΙΟΣ) ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Λέγαμε πως η εργατική δύναμη, δλδ η ικανότητα τού μισθωτού εργαζόμενου να παράγει, είναι κι αυτή ένα εμπόρευμα σαν όλα τα άλλα. Γι’ αυτό όταν διατίθεται προς «πώληση» (σωστότερα, «ενοικίαση») αμείβεται με τον μισθό ώστε να μπορεί ο κάτοχός της να αγοράσει την τροφή, την στέγη, το ντύσιμο και τις υπόλοιπες βασικές ανάγκες τής ζωής (να αναπαράγει την εργατική του δύναμη).

ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗ και ΜΗ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ

Ο Μαρξ δανείστηκε τούς όρους παραγωγική και μη παραγωγική εργασία από τον Ανταμ Σμιθ αλλάζοντάς τους όμως το περιεχόμενο. Η αλήθεια είναι πως οι όροι αυτοί δεν αποδίδουν σωστά το περιεχόμενό τους αλλά για ιστορικούς λόγους είμαστε αναγκασμένοι να τούς κρατήσουμε.

Παραγωγική μισθωτή εργασία είναι αυτή την οποία εκμισθώνει ο εργαζόμενος στον καπιταλιστή ώστε αυτός να  αποσπάσει υπεραξία –τον μόνιμο πόθο τού κεφαλαίου.

Παραγωγική εργασία (είτε στην υλική παραγωγή είτε στον τομέα των «υπηρεσιών») παρέχει ο εργάτης στην οικοδομή, στην βιομηχανία (στην παραγωγή αλλά όχι στον τομέα τής διοίκησης), ο εργάτης γης, ο ναυτεργάτης, ο εργαζόμενος στις μεταφορές, –ακόμη και ο ηθοποιός των σήριαλ που παράγει την αξία (χρήσης) «ψυχαγωγία»-, κλπ.

Μη παραγωγική μισθωτή εργασία είναι αυτή που αμείβεται (επίσης) από το μεταβλητό κεφάλαιο (το μέρος τού κεφαλαίου που διατίθεται για την αγορά τής εργασίας) αλλά η ίδια δεν παράγει υπεραξία.

Μη παραγωγική εργασία παρέχει το διοικητικό προσωπικό των επιχειρήσεων, ο λογιστής και ο τραπεζοϋπάλληλος, ο μισθωτός ασφαλιστής, ο εμποροϋπάλληλος, ο υπάλληλος τής κυβέρνησης, ο πλασιέ τής εταιρείας, –ακόμη και ο έμμισθος υπάλληλος τής χρηματιστηριακής που κάνει αγοραπωλησίες μετοχών με το μάτι στην οθόνη τού Η/Υ και το αυτί στο ακουστικό τού τηλεφώνου-, κλπ.

Από την αυγή τού προηγούμενου αιώνα στην μη παραγωγική εργασία άρχισε να προστίθεται –με αυξανόμενη βαρύτητα- η εργασία που εξασφαλίζει την φτηνή αναπαραγωγή τής εργατικής δύναμης: καινούργιοι εργαζόμενοι στα σχολεία, τα νοσοκομεία, τις συγκοινωνίες (υπηρεσίες που στην Ευρώπη ήταν κυρίως δημόσιες), τον τουρισμό, κλπ

Η μη παραγωγική εργασία, τόσο αυτή που παρέχεται μέσα στα όρια τής επιχείρησης (πχ διαφήμιση, μάνατζμεντ, έλεγχος των εργαζομένων) όσο και αυτή που παρέχεται έξω από αυτήν (πχ εκπαίδευση, υγεία, πρόνοια –υπηρεσίες που συνήθως παρέχονται από το κράτος), μπορεί να μην αποδίδει υπεραξία αλλά βοηθά την παραγωγική εργασία να αποδώσει πολύ μεγαλύτερες ποσότητες υπεραξίας με την αύξηση τής παραγωγικότητάς της και το «φτήνεμα τού εργάτη».

Ο «πρωτόγονος» καπιταλισμός τής απόλυτης υπεραξίας στα τέλη τού 19ου αιώνα άρχισε να παραχωρεί σταδιακά την θέση του στον πολύ πιο αποδοτικό καπιταλισμό τής σχετικής υπεραξίας.


Σχετικά

Απόψεις τής Αριστεράς για την εργατική τάξη 1, 2

Απόλυτη και σχετική υπεραξία

Παραγωγική και μη παραγωγική εργασία

 

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ


Πολύς λόγος γίνεται για το «μεγάλο» ελληνικό κράτος, για τον ποιόν εξυπηρετεί η ύπαρξή του και κατά πόσο επιβαρύνει την κοινωνία. Καλό θα είναι να ξεκαθαρίσουμε τι είναι αυτό το κράτος γιατί πολλές πρόχειρες και αντιεπιστημονικές απόψεις ακούγονται γύρω μας. Σίγουρα το κράτος δεν «είμαστε όλοι μας». Ούτε το κράτος είναι οι Δημόσιοι Υπάλληλοι όπως μας λέει η αγοραία προπαγάνδα των ΜΜΕ.

Στην ιστορική περίοδο τού καπιταλισμού (για να μην αναφερθούμε στα «κράτη» των δουλοκτητών και των φεουδαρχών), αν το έθνος είναι το αποτέλεσμα μιας ιστορικής διαδικασίας που κατατάσσει τον λαό μιας γεωγραφικής περιοχής σε κυρίαρχες και κυριαρχούμενες τάξεις, το κράτος είναι η πολιτική μορφή αυτής τής κυριαρχίας. Και για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους το αστικό κράτος (γιατί περί αυτού μιλάμε) είναι μια μηχανή που έχει ως αποστολή της την υποταγή τής εργατικής τάξης (αλλά και των άλλων καταπιεζόμενων τάξεων) στις θελήσεις τού κεφαλαίου.

Ο ΠΥΡΗΝΑΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Στην εποχή τού καπιταλισμού τού ελεύθερου ανταγωνισμού (ο οποίος έσβησε μετά την κρίση τού 1870-1890) το κράτος θεωρείτο ως «νυχτοφύλακας» που προστάτευε το καπιταλιστικό σύστημα χωρίς να επεμβαίνει άμεσα στην λειτουργία του. Το «πρωτόγονο» αυτό κράτος αποτελείτο από την κυβέρνηση, τον στρατό, την αστυνομία και τα δικαστήρια.

Σήμερα, στα χρόνια τού μονοπωλιακού καπιταλισμού, αυτές οι λειτουργίες τού κράτους έχουν εμπλουτιστεί. Έτσι κι αλλιώς όμως οι κατασταλτικοί μηχανισμοί παραμένουν στην βάση τους οι ίδιοι. Ο στρατός και η αστυνομία φροντίζουν να περιφρουρούν την κυριαρχία τής αστικής τάξης τόσο απέναντι στην δική «της» εργατική τάξη όσο και απέναντι στις αστικές τάξεις των ανταγωνιστικών χωρών. Τα δικαστήρια, από την άλλη μεριά,  φροντίζουν να «αποδίδουν δικαιοσύνη» σύμφωνα με το νομικό σύστημα που επικυρώνει την εξουσία τού κεφαλαίου και τις σχέσεις παραγωγής. Η βασική αυτή δομή είναι το κύριο «κόμμα» στο οποίο στηρίζεται –αλλά και στηρίζει- η αστική τάξη. Εξ ου και η ιδιαίτερη στοργή που επιδεικνύεται απέναντι σε δικαστές, αστυνομία και μόνιμους στρατιωτικούς (στην Ελλάδα αυτός ο τομέας απορροφά περισσότερο από το 1/3 τού μισθολογικού κόστους τού Δημοσίου).

Η κυβέρνηση, το κοινοβούλιο και η κεντρική τράπεζα αποτελούσαν και αποτελούν για το κράτος το σώμα τής υψηλής διαχείρισης τού συστήματος. Παρέχουν το νομικό πλαίσιο, επιβλέπουν το χρηματοπιστωτικό σύστημα και το εθνικό νόμισμα, καθορίζουν τον τρόπο μοιράσματος τού εθνικού πλούτου, τις εξωτερικές σχέσεις τού ντόπιου με τούς άλλους καπιταλισμούς. Το σώμα αυτό έχει τον ίδιο ρόλο που έχει και το διοικητικό συμβούλιο μιας ανώνυμης εταιρείας το οποίο εργάζεται για τα συμφέροντα των βασικών μετόχων τής επιχείρησης –φυσικά με τα ανάλογα προνόμια.

Στην περιφέρεια τής υψηλής διαχείρισης λειτουργεί η κεντρική και η περιφερειακή διοίκηση που ελέγχουν και καθοδηγούν τις λειτουργίες τού συστήματος: την αγορά, την εκπαίδευση, τις συγκοινωνίες, την ασφάλιση, την χωροταξία και την δόμηση.

Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο στον κύκλο αυτό (στον πυρήνα τού κράτους) προστέθηκαν οι μηχανισμοί ενσωμάτωσης των μαζών. Πέρα από τα κλασσικά αστικά κόμματα –που έτσι κι αλλιώς πάντα λειτουργούσαν μέσα στο σύστημα- ρεφορμιστικά κόμματα, μηχανισμοί προπαγάνδας και γραφειοκρατικές συνδικαλιστικές οργανώσεις ήρθαν να συμπληρώσουν το «καρότο» ως συμπλήρωμα τού «μαστίγιου» των παραδοσιακών κατασταλτικών μηχανισμών.       


ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ:  Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΣΧΕΤΙΚΗΣ ΥΠΕΡΑΞΙΑΣ

Για το ξεδίπλωμα τής βιομηχανικής επανάστασης χρειαζόταν να εφευρεθεί η ατμομηχανή από τον Νιουκόμεν (1705) και τον Βατ (1775). Αλλά από τότε οι αλλεπάλληλες ανακαλύψεις στον τομέα τής βασικής έρευνας και η συνεχής επαναστατικοποίηση τής τεχνολογίας, που περνά ταχύτατα στην παραγωγή, απαίτησαν –και πέτυχαν- την μαζική εκπαίδευση τής πλειοψηφίας τής κοινωνίας –τουλάχιστον στον ανεπτυγμένο καπιταλιστικό κόσμο.

Μια άποψη θεωρεί πως η επέκταση τής εκπαίδευσης (και γενικότερα τού «κοινωνικού κράτους») στις εκμεταλλευόμενες τάξεις ήταν «το πολιτικό αποτέλεσμα τού μεταπολεμικού συμβιβασμού μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας». Εγώ θα έλεγα πως η μαζική δημόσια εκπαίδευση που παρέχει το κράτος είναι κυρίως ανάγκη τού ίδιου τού συστήματος. Αν για την ανάπτυξη τής ατμομηχανής χρειαζόταν ένας Βατ κι ένας Τζάουλ, σήμερα χρειάζονται εκατομμύρια επιστήμονες στους διάφορους τομείς τής βασικής έρευνας (μηχανική, χημεία, ενέργεια, πληροφορική, βιολογία, νανοτεχνολογία κλπ) και εκατοντάδες εκατομμύρια ειδικοί –σε διάφορα επίπεδα εξειδίκευσης- που εργάζονται στην τεχνολογία και στην εφαρμογή της. Όλοι αυτοί έχουν ανάγκη από γνώσεις και δεξιότητες που για να αποκτηθούν χρειάζονται όχι μόνο οι σπουδές στην δευτεροβάθμια αλλά και στην τριτοβάθμια, πλέον, εκπαίδευση. Έτσι «κατασκευάζονται» κάθε είδους μηχανικοί, αεροναυπηγοί, ειδικοί στην ενέργεια, χημικοί, γνώστες των χρηματοοικονομικών, εκπαιδευτικοί, γιατροί, βιολόγοι, εκπαιδευτικοί, λογιστές κλπ. Ακόμη και οι απλοί υπάλληλοι γραφείου, οι τραπεζοϋπάλληλοι ή οι εμποροϋπάλληλοι δεν μπορούν να «σταθούν» με τις γνώσεις των αντίστοιχων συναδέλφων τους τού 1960. Η μαζική εκπαίδευση των παιδιών των οικογενειών που ζουν από την μισθωτή εργασία γίνεται βασική ανάγκη τού σύγχρονου καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής.

Ποιος όμως θα πληρώσει το κόστος εκπαίδευσης; Η μισθωτή εργασία δεν είναι σε θέση να το καλύψει. Από την άλλη πλευρά ο κάθε ατομικός καπιταλιστής δεν δείχνει να έχει αυτήν την διάθεση –αν και προσδοκά να κερδίσει από την εκμετάλλευση τής γνώσης. Έτσι, αναπόφευκτα, την εκπαίδευση αναλαμβάνει ο συλλογικός εκπρόσωπος των καπιταλιστών: το κράτος (τους).  


Αυτόν τον μισθωτό που «σού» έχει στοιχίσει για να τον αναθρέψεις, να τον ντύσεις και να τον εκπαιδεύσεις έχεις κάθε οικονομικό συμφέρον αφενός να τού παράσχεις υγειονομική περίθαλψη και αφετέρου να τον συντηρήσεις σε περιόδους ανεργίας μέσω προγραμμάτων επιδότησης ανεργίας ώστε να είναι σε θέση να σου προσφέρει τις υπηρεσίες του όταν οι δουλειές σου ξανανοίξουν.

«Το ίδιο ισχύει επίσης […] και για τα συνταξιοδοτικά προγράμματα που στηρίζονται σε μια ολόκληρη ζωή στη δουλειά. Ο καπιταλιστής θέλει ικανοποιημένους εργάτες για να τούς εκμεταλλεύεται, όπως ο αγρότης θέλει ικανοποιημένες [και υγιείς] αγελάδες να αρμέγει. Οι εργάτες δεν πρόκειται να δουλεύουν δείχνοντας, κάποιο βαθμό έστω, αφοσίωσης στην εργασία τους, αν δεν τούς δοθεί ενός είδους υπόσχεση ότι δεν πρόκειται να πεθάνουν τής πείνας μόλις φτάσουν σε ηλικία συνταξιοδότησης».  

Πέρα από τον μισθό που ο μισθωτός παίρνει «στο χέρι» από το αφεντικό του, η εκπαίδευση, η υγειονομική περίθαλψη, η πρόνοια και η στοιχειώδης προστασία τού ανέργου είναι ένα αναγκαίο έξοδο για την αναπαραγωγή τής εργατικής δύναμης. Γι’ αυτό και ορθώς όλα αυτά τα έξοδα αποκαλούνται  «κοινωνικός μισθός». Ο μισθός είναι ένα οικονομικό αντάλλαγμα με το οποίο ο μισθωτός θα πρέπει να πληρώσει όλα αυτά τα εφόδια που θα τού επιτρέψουν να ξαναπουλήσει και την επόμενη ημέρα τα χέρια και/ή το μυαλό του στο αφεντικό του ενώ ο κοινωνικός μισθός είναι μια «παροχή σε είδος» που θα τον κάνει πιο παραγωγικό.

 

(ΠΡΟΣΩΡΙΝΟΣ) ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Το κράτος είναι καθαρά ταξικό εργαλείο που προσαρμόζεται συνεχώς στις ιδιαίτερες ανάγκες τής κυρίαρχης τάξης. Αλλά πέρα από τα γενικά και κοινά χαρακτηριστικά, το κάθε κράτος διατηρεί και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του που αντικατοπτρίζουν τόσο την ιστορική διαδικασία συγκρότησης του όσο και τον χαρακτήρα τής αστικής του τάξης. Αρπακολλητζής, κρατικοδίαιτος και αρπακτικός ο Έλληνας καπιταλιστής; Διεφθαρμένο και "αναποτελεσματικό" (ιδιαιτέρως στην συλλογή των εσόδων) το ελληνικό κράτος-μπανανία.

 

Σχετικό:

Η μαρξιστική ανάλυση για το κράτος, το κράτος στον καπιταλισμό σήμερα


Τα «κλεμμένα»

[...] ο εμποροϋπάλληλος είναι μισθωτός εργάτης. Κατ’ αρχήν η εργατική του δύναμη αγοράζεται από το μεταβλητό κεφάλαιο τού εμπόρου [...] με σκοπό την επέκταση τού κεφαλαίου που την αγόρασε. Κατά δεύτερο λόγο, η αξία τής εργατικής του δύναμης, και επομένως και τού μισθού του, καθορίζεται [...] από το κόστος παραγωγής τής συγκεκριμένης εργατικής δύναμης, όχι από το προϊόν που παράγει.

[...]

Η απλήρωτη εργασία αυτών των υπαλλήλων, παρόλο που δεν παράγει υπεραξία, δίνει στον έμπορο την δυνατότητα να ιδιοποιείται υπεραξία [η οποία έχει παραχθεί στην σφαίρα τής παραγωγής].

Από το Κεφάλαιο, τού Κ. Μαρξ    

 

Το 1871 ο Μαρξ σχολίασε ότι «ο πολύπλοκος κρατικός μηχανισμός … με τα πανταχού παρόντα και σύνθετα στρατιωτικά, γραφειοκρατικά, κληρικά και δικαστικά όργανα σφίγγει τη ζωντανή κοινωνία σαν βόας…». Η κρατική γραφειοκρατία αναπτύσσεται για να διασφαλίσει την κυριαρχία τής άρχουσας τάξης, αλλά στην πορεία γίνεται «παράσιτο» το οποίο είναι ικανό «να θέσει ταπεινωτικά υπό την κυριαρχία του ακόμα και τα συμφέροντα των αρχουσών τάξεων».

Η εν λόγω αυτονομία φτάνει στον υψηλότερο βαθμό της όταν την κυβερνητική εξουσία την κατέχουν ρεφορμιστικά, λαϊκίστικα ή φασιστικά κόμματα [αλλά στην γενικότητα η] «αυτονομία» τής κρατικής γραφειοκρατίας συνίσταται σε ένα περιορισμένο βαθμό ελευθερίας επιλογής τού τρόπου υλοποίησης τής εθνικής συσσώρευσης κεφαλαίου και όχι στο αν θα επιβάλλει ή όχι αυτή τη συσσώρευση.

Από το βιβλίο Καπιταλισμός ζόμπι, τού Κρις Χάρμαν

 

Σχόλια

17/10 13:41  Τριαντάφυλλος Κατσαρέλης
Κάπου υπάρχει ένα κενό ή εγώ δεν αντιλαμβάνομαι κάποια πράγματα.
1. Να συμφωνήσω ότι το το Κράτος είναι ο "συλλογικός καπιταλιστής" και αναλαμβάνει π.χ. το κόστος της εκπαίδευσης.
Τα έσοδά του δεν προέρχονται από την φορολογία μισθωτών και καπιταλιστών; Δηλαδή τελικώς το κόστος αναλαμβάνουν (ανισομερώς και αδίκως να συμφωνήσω) αυτοί ακριβώς οι οποίοι αξιωματικώς υπετέθη ότι αδυνατούν ή αρνούνται;
2. Συμφωνώ ότι η εργασία στο Κράτος είναι "αντιπαραγωγική", στο βαθμό βεβαίως που το Κράτος δεν "επιχειρεί", αλλά είναι λογικό το κόστος της να είναι ανεξέλεγκτο; Ειδικώς δε όταν τελικώς υπερβαίνει τα έσοδα;
17/10 14:37  cornelsen
Καλό μεσημέρι Τριαντάφυλλε.

1. Το κράτος δεν μπορεί προφανώς να πληρώσει με χρήμα που δεν... έχει. Γι' αυτό φορολογεί "ανισομερώς και αδίκως" -όπως λες- τόσο το κεφάλαιο όσο και την εργασία.
Φυσικά κανείς δεν θέλει να πληρώνει φόρους αλλά το κράτος αφενός επιβάλλει την πληρωμή τους (παρά την απροθυμία που οι ατομικοί καπιταλιστές επιδεικνύουν) αφετέρου ενίοτε δανείζεται (πάλι από το κεφάλαιο!) υποθέτοντας ότι στο μέλλον θα εισπράξει φόρους από την αύξηση τής παραγωγής.

Το ότι ο μισθωτός των 700€ δεν μπορεί να πληρώσει 3000€ τον χρόνο για την ιδιωτική εκπαίδευση τού παιδιού του είναι προφανές. Αυτός λοιπόν θα πληρώσει για την δημόσια εκπαίδευση τού παιδιού του αλλά πολύ λιγότερα από τα 300€ μέσω τής έμμεσης -κυρίως- φορολογίας.
17/10 15:02  cornelsen
Συγγνώμη, όχι 300 αλλά 3000€ ήθελα να γράψω.

2. Επιμένω στον χαρακτηρισμό "μη παραγωγική" -και μάλιστα με την μαρξιστική έννοια- τής εργασίας των ΔΥ (κεντρική διοίκηση, εκπαιδευτικοί, γιατροί, αστυνόμοι κλπ). Με την έννοια ότι η δική τους "μη παραγωγική" εργασία βοηθά τούς μισθωτούς τής "παραγωγικής" εργασίας να αποδίδουν περισσότερη υπεραξία.

Επιμένω και σε κάτι άλλο: πως οι μισθοί δεν δίνονται για να πλουτίσει ο εργαζόμενος αλλά για να μπορέσει να συντηρήσει την εργατική τους δύναμη.
Το "λογικό κόστος" πρέπει να πάρει υπόψη του αυτόν ακριβώς τον παράγοντα. Από την άλλη θα σού πω πως αν δεν έχεις τα έσοδα μπορείς να τα δημιουργήσεις φορολογώντας αυτούς που έχουν την δυνατότητα να πληρώσουν (δες και το http://cornel.capitalblogs.gr/showArticle.asp?id=31691&blid=95).

Στο θέμα "μέγεθος τού κράτους" θα συνεχίσω σε επόμενο άρθρο. Προς το παρόν θα σού πω ότι η Ελλάδα είναι στην 15η θέση στις δαπάνες και στην 19η στα έσοδα. Επίσης ότι το κεφάλαιο φορολογείται με 15% όταν ο μ.ο. στην ΕΕ είναι 32%.
Δλδ λεφτά υπάρχουν αλλά θέλουμε να τα πάρουμε από τούς εργαζόμενους κι όχι από αυτούς που έχουν.
17/10 20:10  Τριαντάφυλλος Κατσαρέλης
Στη ερώτηση νο 2. ο τόνος μου ήταν στο "ανεξέλεγκτα" και όχι στο <μικρότερα από τα έσοδα>.
Εξηγούμαι: Άλλο να μεγαλώνεις τα έξοδα για καλύτερες παροχές (π.χ. εκπαίδευσης) και άλλο να διογκώνεις τον κρατικό τομέα για "άλλους λόγους" και μετά από καιρό να μη γνωρίζεις καν πόσο και που ξοδεύεις.
Να φέρω μερικά απλά - τραβηγμένα παραδείγματα.
α) Έχει νόημα να διατηρείς Σχολείο με ένα (1) μαθητή ή να του πληρώνεις ταξί 4Χ4 για να μετακινείται;
β) Έχει νόημα να δημιουργείς ΑΕΙ στα "άνω Τζούτζουλα" ή να δίνεις υποτροφίες να σπουδάσουν στο Η.Β.;
γ) Πόσο να στίψεις τους επιχειρηματίες για να γεμίσει το "βαρέλι δίχως πάτο"; Δε θα αναζητήσουν <αλλού> καλύτερες συνθήκες; Ή μήπως θα κλείσεις τα σύνορα;
Δηλαδή, αυτή η χρήσιμη "αντιπαραγωγική εργασία" την οποία "προσφέρει" (δήθεν) το Κράτος (αλλά η Κοινωνία στην πραγματικότητα την πληρώνει) δεν πρέπει να υπόκειται σε κανόνες κόστους/ωφέλειας;
18/10 09:54  cornelsen
Το παράδειγμά σου για την μεταφορά μαθητή το βρίσκω ατυχές αλλά για τα ΑΕΙ θα συμφωνήσω μαζί σου.
Σπατάλες γίνονται πολλές αλλά μην ξεχνάς ότι οι σπατάλες αυτές κάποιους εξυπηρετούν (για το παράδειγμά σου τους τοπικούς επιχειρηματίες στα «Άνω Τζουτζούλα»). Επίσης εξυπηρετούν τα κυβερνώντα κόμματα που ως διαμεσολαβητές ανάμεσα σε κυρίαρχους και κυριαρχούμενους πρέπει να δώσουν το «κατιτίς» τους στην εκλογική τους πελατεία για να διατηρήσουν σε ισορροπία το σύστημα. Γι’ αυτό ανέφερα και το «Η κρατική γραφειοκρατία αναπτύσσεται για να διασφαλίσει την κυριαρχία τής άρχουσας τάξης, αλλά στην πορεία γίνεται παράσιτο». Ένα παράσιτο αναγκαίο για την λειτουργία του συστήματος. Όσο πιο παρασιτική η αστική τάξη τόσο πιο παρασιτικό το κράτος της (δες και τον επίλογο που συμπλήρωσα στο άρθρο).
Να προσθέσω επίσης τις σπατάλες στους εξοπλισμούς, στα φάρμακα, στα δημόσια έργα, στις κρατικές προμήθειες, την καταλήστευση των αποθεματικών των Ασφ/κών Ταμείων (που έγιναν «επενδύσεις» στην Ελβετία) κλπ. Σε ποιες τσέπες πήγαν αυτές οι σπατάλες;

Σε εκείνο που δεν με αφήνουν οι αριθμοί να συμφωνήσω είναι το «στίψιμο» του επιχειρηματία. Το 2006 το κεφάλαιο στην Ελλάδα φορολογήθηκε με συντελεστή 15% ενώ στην ΕΕ με 32%. Το 2008 οι ελ.επαγγ.-εισοδηματίες-έμποροι-αγρότες σε ποσοστό 83%(!) δήλωσαν εισόδημα κάτω από το αφορολόγητο.
Ενώ η αναλογία κεφαλαίου/εργασία στο ΑΕΠ ήταν 65/35, στους φόρους ήταν 42/58 (τώρα η σχέση αυτή έχει χειροτερέψει σε βάρος της εργασίας).

Αναλυτικά τα στοιχεία http://cornel.capitalblogs.gr/showArticle.asp?id=30579&blid=95
Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
7 ψήφοι

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
# Οταν οι ανθρωποι κανουν σχεδια ο Θεος γελαει.
# Για το παιχνίδι στα χρηματιστήρια: "Πρόκειται για μια δραστηριότητα που απαιτεί λίγο χρόνο και σου επιτρέπει, διατρέχοντας κάποιο μικρό κίνδυνο, να απαλλάξεις τον εχθρό σου από τα χρήματά του".


Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις