cornelsen
ένθεν κι ένθεν, εκείθεν και εντεύθεν
Σύνδεσμοι


ΤΟ ΧΡΗΜΑ ΩΣ ΧΡΕΟΣ (μέρος 5ο/5)
2141 αναγνώστες
Τετάρτη, 10 Αυγούστου 2011
10:12

Συνέχεια από το προηγούμενο

 

Η Αόρατη Δύναμη

 

Αυτό που διδαχθήκαμε ως δημοκρατία και ελευθερία έχει καταντήσει στην πραγματικότητα μια δαιμόνια, αόρατη μορφή οικονομικής δικτατορίας. Όσο ολόκληρη η κοινωνία μας παραμένει πλήρως εξαρτημένη από την τραπεζική πίστωση ως παροχή χρημάτων, οι τραπεζίτες θα είναι σε θέση να παίρνουν αποφάσεις σχετικά με το ποιος θα παίρνει χρήματα και ποιος δεν θα παίρνει.

 

Το σύγχρονο τραπεζικό σύστημα κατασκευάζει χρήματα από το τίποτα. Η όλη διαδικασία είναι μάλλον το πιο εκπληκτικό ταχυδακτυλουργικό κόλπο που ανακαλύφθηκε ποτέ.

Το τραπεζικό σύστημα επινοήθηκε μέσα στην αχρειότητα και γεννήθηκε μέσα στην αμαρτία.

 

Λίγοι γνωρίζουν σήμερα ότι, η ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών, από την επανάσταση του 1776, είναι στο μεγαλύτερο μέρος της, το αφήγημα ενός επικού αγώνα για την μόνιμη απελευθέρωση από τον έλεγχο των διεθνών ευρωπαϊκών Τραπεζών. Αυτός ο αγώνας χάθηκε το 1913, όταν ο πρόεδρος Woodrow Wilson υπέγραψε το Νομοσχέδιο Ομοσπονδιακού Αποθέματος (Federal Reserve Act) θέτοντας το διεθνές τραπεζικό καρτέλ υπεύθυνο για την δημιουργία του αμερικάνικου χρήματος.

 

Είμαι ο πιο δυστυχισμένος άνθρωπος. Χωρίς να το θέλω, κατέστρεψα την χώρα μου. Ένα μεγάλο βιομηχανικό έθνος ελέγχεται από το πιστωτικό του σύστημα. Το πιστωτικό μας σύστημα είναι συγκεντρωμένο. Έτσι, η ανάπτυξη τού έθνους και όλες μας οι δραστηριότητες βρίσκονται στο έλεος μερικών ανθρώπων.

Φτάσαμε να είμαστε μια από τις χειρότερες, μια από τις πιο πλήρως ελεγχόμενες και κυριαρχημένες κυβερνήσεις στον πολιτισμένο κόσμο.

Όχι πλέον κυβέρνηση ελεύθερης άποψης, όχι πλέον κυβέρνηση από απόφαση και ψήφο της πλειοψηφίας, αλλά κυβέρνηση από την θέληση και την βία μιας μικρής ομάδας κυρίαρχων ανθρώπων.

Woodrow Wilson – Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών 1913-1921

 

Η δύναμη αυτού τού συστήματος είναι βαθιά ριζωμένη. Το ίδιο είναι και η σιωπή των ΜΜΕ και τού εκπαιδευτικού συστήματος γύρω από αυτό το θέμα. Πριν χρόνια, ένας καναδός αναπληρωτής πρωθυπουργός έκανε μια δημοσκόπηση μεταξύ μη-οικονομολόγων, επαγγελματιών με υψηλό επίπεδο μόρφωσης και απλών ανθρώπων στον δρόμο και ανακάλυψε ότι κανένας από αυτούς δεν είχε μια ακριβή κατανόηση για το πως δημιουργείται το χρήμα. Μάλιστα, είναι μάλλον σωστό αν πούμε ότι οι περισσότεροι άνθρωποι, συμπεριλαμβάνοντας και τούς τραπεζικούς υπαλλήλους, δεν έχουν αφιερώσει ούτε ένα λεπτό σκέψης στο θέμα.

Εσείς;

 

Το σύγχρονο σύστημα δημιουργίας χρημάτων απ’ το χρέος γεννήθηκε πριν περίπου τριακόσια χρόνια, όταν ιδρύθηκε η πρώτη Τράπεζα τής Αγγλίας με βασιλική άδεια να δανείζει γραμμάτια χρυσού με το σύστημα του κλασματικού αποθέματος σε μια μικρή σχετικά αναλογία τού 2:1. Αυτή η μικρή αναλογία ήταν απλά το “πρώτο βήμα” γι’ αυτό που έμελλε να ακολουθήσει.

Αυτό το σύστημα είναι πλέον παγκόσμιο, δημιουργεί ουσιαστικά απεριόριστη ποσότητα χρημάτων από αέρα κοπανιστό, και έχει αλυσοδέσει περίπου όλο τον πλανήτη σε ένα εκθετικά αυξανόμενο χρέος που δεν μπορεί να εξοφληθεί ποτέ.

Μπορεί αυτό να συνέβη κατά λάθος; Ή πρόκειται για συνομωσία; Προφανώς, κάτι πολύ ΜΕΓΑΛΟ παίζεται εδώ.

 

“Η κυβέρνηση θα έπρεπε να δημιουργεί, να εκδίδει, και να κυκλοφορεί όλα τα χρήματα και τα πιστωτικά παράγωγα που χρειάζονται για να καλύψουν τις κυβερνητικές δαπάνες και την αγοραστική δύναμη των καταναλωτών.

Με την υιοθέτηση αυτών των αρχών, οι φορολογούμενοι πολίτες θα εξοικονομήσουν τεράστια ποσά που τώρα δίνουν για εξόφληση τόκων. Το δικαίωμα της δημιουργίας και έκδοσης χρημάτων είναι, όχι μόνο το ανώτατο αποκλειστικό προνόμιο της κυβέρνησης, αλλά και η μεγαλύτερη δημιουργική της ευκαιρία.”

Abraham Lincoln, δολοφονημένος πρόεδρος των Η.Π.Α.

 


ΤΟ ΧΡΗΜΑ ΩΣ ΧΡΕΟΣ (MONEY AS DEBT) 5/5 video

 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΠΟΣΟΤΙΚΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ (ΙΙΙ)


4. Η Ποσοτική θεωρία του χρήματος μετά τους Κλασικούς


Οι βασικές θέσεις του Fisher


Η πρώτη διατύπωση της Ποσοτικής θεωρίας του χρήματος στη σύγχρονη μορφή της θα γίνει από τον Fisher το 1911 […] διατύπωσε την Ποσοτική θεωρία με έναν τρόπο υποκείμενο σε εμπειρικές μετρήσεις και επιβεβαίωση, καθώς και ότι κατάφερε να διατυπώσει καθαρά απόψεις που υπήρχαν διάχυτες στα γραπτά πολλών Κλασικών, αλλά δεν είχαν βρει μια συνεπή έκφραση.

Σαν σημείο εκκίνησης για την ανάλυσή του ο Fisher παίρνει μία αλγεβρική φόρμα γνωστή και ως «ισότητα της ανταλλαγής» (είναι η γνωστή μας σχέση MV=PT). […] Ο Fisher θα υποστηρίξει ότι η εξίσωση δεν παρέχει καμία σχέση αιτιότητας και θα την αντιμετωπίσει όχι σαν θεωρία αλλά σαν μία πραγματικότητα (ταυτότητα) η οποία παρέχει τις δυνατότητες να αναδειχτεί η Ποσοτική θεωρία του χρήματος.

Σαν πρώτο βήμα ο Fisher θα διακρίνει μεταξύ κυκλοφορούντων μετρητών (cash in circulation) και καταθέσεων. Το πρώτο μέγεθος αναφέρεται στα νομίσματα και στα χαρτονομίσματα, ενώ το δεύτερο στις τραπεζικές καταθέσεις. Έχοντας αποδείξει ότι οι καταθέσεις --και όχι οι επιταγές που βγαίνουν έναντι των καταθέσεων-- είναι αυτό που κυκλοφορεί θα διατυπώσει την εξίσωση της ανταλλαγής ως εξής:

MV + M'V' = ΣpQ = PT όπου,

Μ: χρήμα (χαρτονομίσματα και νομίσματα),

Μ΄: οι καταθέσεις,

V: οι ταχύτητα κυκλοφορίας του χρήματος,

p: η χρηματική τιμή του εν λόγω εμπορεύματος,

Q: η ποσότητά του εν λόγω εμπορεύματος,

P: το γενικό επίπεδο τιμών,

T: ο αριθμός των συναλλαγών.

Η Ποσοτική θεωρία συνεπώς διατυπώνεται σαν μία πρόταση αιτιακών σχέσεων μεταξύ των προκείμενων της ισότητας. Έτσι η αγοραστική δύναμη του χρήματος για τον Fisher εξαρτάται αποκλειστικά σε πέντε συγκεκριμένους παράγοντες: α) την ποσότητα του κυκλοφορούντος χρήματος, β) την ταχύτητα κυκλοφορίας του, γ) το μέγεθος των τραπεζικών καταθέσεων έναντι των οποίων μπορούν να εκδοθούν επιταγές, δ) την ταχύτητα κυκλοφορίας τους και ε) το μέγεθος του εμπορίου με τη συμπεριφορά του γενικού επιπέδου τιμών να είναι το αποτέλεσμα και όχι η αιτία.

Η παραπάνω σχέση παύει να είναι ταυτολογία με το επιχείρημα του Fisher ότι παρά το γεγονός ότι η ταχύτητα κυκλοφορίας και ο αριθμός των συναλλαγών αλλάζουν στο βάθος του χρόνου, οι διακυμάνσεις τους είναι αυτόνομες από τη μεταβολή της ποσότητας του κυκλοφορούντος χρήματος και των καταθέσεων. Συνεπώς η ποσότητα του χρήματος δεν θεωρείται ότι επηρεάζει ούτε την ταχύτητα κυκλοφορίας ούτε το πλήθος των συναλλαγών και αυτό επιτρέπει στον Fisher να τις θεωρήσει σταθερές, καθιστώντας τις τιμές τη μόνη μεταβλητή που εξαρτάται από την ποσότητα χρήματος.

[…] Με βάση τα ευρήματά του υποστήριξε ότι η ταχύτητα κυκλοφορίας του χρήματος αυξάνει με την αύξηση της κατανάλωσης και βρίσκεται σε αναλογική σχέση με το μέγεθος της οικονομίας.

Το κύριο ζητούμενο για τον Fisher ήταν να αποδείξει ότι το βέλος της αιτιότητας τρέχει από το Μ στο Ρ και όχι το αντίστροφο.

[…]

Αφού θεώρησε ότι έδειξε την αιτιακή σχέση που συνδέει την ποσότητα του κυκλοφορούντος χρήματος με το γενικό επίπεδο των τιμών, το επόμενο πράγμα που έπρεπε να κάνει ο Fisher ήταν να δείξει και τον μηχανισμό μέσω του οποίου αυτό γίνεται.

Σύμφωνα με το σχήμα του η αύξηση του χρηματικού αποθέματος θα μεταδώσει τις συνέπειές της στις τιμές μέσω ενός μηχανισμού εξισορρόπησης των ρευστών διαθεσίμων. Αν υποθέσουμε ότι το χρηματικό απόθεμα διπλασιάζεται από Μ σε 2Μ, το επίπεδο τιμών αρχικά θα παραμείνει σταθερό. Με δεδομένο το ύψος των τιμών και το μέγεθος των συναλλαγών η πραγματική ταχύτητα κυκλοφορίας θα είναι V*=PT/2M δηλαδή πέφτει στο μισό αυτού που επιθυμούν οι κάτοχοι του (PT/M). Δηλαδή ο κάθε ένας θα βρεθεί με περισσότερα ρευστά διαθέσιμα από αυτά που επιθυμεί. Στην προσπάθεια να αποκατασταθεί η πραγματική ταχύτητα στο επιθυμητό επίπεδο οι κάτοχοι ρευστών θα αυξήσουν την κατανάλωση. Η αυξημένη κατανάλωση θα ασκήσει πίεση στις τιμές (αφού το εμπόριο βρίσκεται σε πλήρη ανάπτυξη και δεν μπορεί άμεσα να αυξηθεί περισσότερο). Οι τιμές θα συνεχίσουν να αυξάνουν έως ότου οι πραγματικές και επιθυμητές ταχύτητες εξισωθούν (V*=2PT/2M=PT/M).

Παραμένοντας στην κλασική παράδοση, και διατηρώντας τη διάκριση σχετικών τιμών / απόλυτων τιμών ο Fisher θα αρνηθεί ότι μόνο οι «πραγματικοί» παράγοντες μπορούν να αλλάζουν το επίπεδο των τιμών σε μία σταθεροποιημένη οικονομία πλήρους απασχόλησης. Επέμεινε στο ότι οι αλλαγές στο γενικό επίπεδο των τιμών δεν μπορούν να προκληθούν από πιέσεις από τα συνδικάτα, τα μονοπώλια, την έλλειψη εμπορευμάτων κ.λπ. Αυτές οι παράμετροι, υποστήριζε, μεταβάλλουν τις σχετικές και όχι τις απόλυτες τιμές. […]

 

O Marshall και η Σχολή του Cambridge


[Ο] Marshall […] θεωρείται ότι είναι ο προκάτοχος της εκδοχής της Ποσοτικής θεωρίας η οποία αναπτύχθηκε από την Σχολή του Cambridge.

[…]

[Σ]το μοντέλο του Marshall η έμφαση δίνεται στην ζήτηση χρήματος, πράγμα που βάζει την προσφορά σε δεύτερη μοίρα. Επίσης το μοντέλο προϋποθέτει την πλήρη απασχόληση των παραγωγικών συντελεστών. Έτσι το κόστος παραγωγής θεωρείται μάλλον ένας όχι και τόσο σημαντικός παράγοντας ανάμεσα σε τόσους άλλους που επηρεάζουν την ποσότητα του χρήματος. Είναι πάντως σημαντικό να σημειώσουμε ότι όταν ο Μarshall μιλά για χρήμα μιλά μόνο για νομίσματα και χαρτονομίσματα και όχι για τις τραπεζικές καταθέσεις.

Σύμφωνα με την ποσοτική θεωρία του Μarshall, τα ποσά που κρατούνται από το κοινό εξαρτώνται από τον συνολικό τους πλούτο. Οι κυριαρχούσες επιχειρηματικές συνήθειες καθορίζουν την ποσότητα της παραγωγής ή του εισοδήματος που θα κρατηθούν σε μορφή χρήματος. Αυτές οι συνήθειες εξαρτώνται από το γενικότερο εμπορικό περιβάλλον, τις μεθόδους μεταφοράς, παραγωγής, επιχειρηματικής συμπεριφοράς κ.ο.κ.. Αν το επίπεδο του πραγματικού εισοδήματος και πλούτου είναι σταθερό και αν οι συνήθειες επιχειρηματικότητας που καθορίζουν το ποσό του εισοδήματος που θα κρατηθεί σε μορφή χρήματος δεν αλλάξουν, η ποσότητα των πόρων που θα διατηρούνται σε ρευστή μορφή θα παραμένει σταθερή. Έτσι, οι τιμές των αγαθών θα αλλάξουν άμεσα και αναλογικά με τις αλλαγές στην ποσότητα του χρήματος.

Με βάση την ανάλυση του Marshall αναπτύχθηκε από τους οικονομολόγους της Σχολής του Cambridge μία πιο εξελιγμένη εκδοχή της ποσοτικής θεωρίας η οποία είναι γνωστή ως «εξίσωση της Σχολής του Cambridge» ή «εξίσωση των ρευστών διαθεσίμων».

Σύμφωνα με την εξίσωση αυτή η ποσότητα του χρήματος ισούται με το κλάσμα της αξίας του συνολικού όγκου των συναλλαγών, το οποίο κρατείται από τα άτομα με μορφή ρευστών διαθεσίμων. Η μαθηματική έκφραση της εξίσωσης είναι:

M=κ΄ P΄T

Όπου: Μ: η ποσότητα του χρήματος,

Ρ΄: το επίπεδο των τιμών,

Τ: ο όγκος των συναλλαγών,

κ΄: η κλασματική χρονική περίοδος, όπου τα άτομα κρατούν το χρήμα πριν το δαπανήσουν.

Η διαφορά μεταξύ των εξισώσεων του Fisher και αυτών της Σχολής του Cambridge είναι απλά ότι στη δεύτερη περίπτωση αντικαθίσταται η ταχύτητα V με το κ΄, το οποίο όμως ισούται με το αντίστροφο του V. Δηλαδή κ΄=1/V. Η σχέση που προκύπτει αν και εκφράζει το ίδιο πράγμα με την εξίσωση του Fisher παρουσιάζεται πιο διαφωτιστική από την τελευταία. Το αριστερό μέρος της εκφράζει την ποσότητα του χρήματος και το δεξιό τη ζήτηση του χρήματος για συναλλακτικούς σκοπούς, αφού το κ΄ μπορεί να ερμηνευτεί και ως το κλάσμα της συνολικής αξίας του όγκου των συναλλαγών, το οποίο κρατείται με μορφή χρήματος.


Τα πλεονεκτήματα της ισορροπίας ρευστών σε σχέση με την κλασική προσέγγιση είναι ότι η τελευταία δεν ερμηνεύει γιατί η ταχύτητα κυκλοφορίας είναι αυτή που είναι και δεν συνδέει το V με τις συνήθειες του κοινού και τα κίνητρά του.


Οι δύο αυτές εξισώσεις, σε συνδυασμό με τις εξισώσεις που παράγονται για το εισόδημα θα αποτελέσουν την τυπική έκφραση και τη βάση της σύγχρονης ποσοτικής θεωρίας.


Θεώρησα αναγκαίο να συμπεριλάβω στη σειρά των άρθρων «το χρήμα ως χρέος» αποσπάσματα από την εργασία τού Γ. Ιωαννίδη «Σημειώσεις για την ιστορική εξέλιξη της Ποσοτικής Θεωρίας του Χρήματος» καθώς η θεωρία αυτή είναι η κυρίαρχη. Ολόκληρο το κείμενο τού Γ. Ιωαννίδη βρίσκεται στην ηλεκτρονική σελίδα τού περιοδικού Θέσεις (Τεύχος 82, περίοδος: Ιανουάριος - Μάρτιος 2003)


Σχόλια

10/08 13:04  cornelsen
Μεταφέρω την άποψη τού ExForEx από μνμ που μού έστειλε.

"Στην πράξη ΙΣΧΥΕΙ αυτό που λέμε ότι: χρέος = χρήμα
Βεβαίως δεν γίνεται τόσο άμεσα όσο νομίζουμε, αλλά έμμεσα.
Βασικά η κεντρική τράπεζα δανείζει το εμπορικό τραπεζικό σύστημα, βάσει συγκεκριμένων στοιχείων, μεταξύ άλλων προφανώς και των χορηγήσεων που έχουν κάνει στην πραγματική οικονομία.
Που βρίσκει όμως η κεντρική τράπεζα αυτό το χρήμα; Από τα αποθεματικά της, τα κέρδη της και τις συμμετοχές των τραπεζών σε αυτή; Προφανώς όχι, αφού τα ποσά είναι πολλαπλάσια των συγκεκριμένων εσόδων... άρα;

Και εδώ φίλε μου έρχεται ο... δικός μου μίτος, η συνάρτηση του χρήματος.
Φαντάσου τους ανθρώπους να παράγουν έργο... αγαθά... προϊόντα και υπηρεσίες.
Αυτά αυξάνονται συνεχώς, αφού έστω και τα μη διαρκεί αγαθά, αναλώνονται ή καταστρέφονται με πιο αργό ρυθμό από ότι παράγονται.
Άρα πληθωρίζουμε το έργο...
Τι γίνεται λοιπόν αν για παράδειγμα, η κεντρική τράπεζα διατηρήσει σταθερή την ποσότητα χρήματος στην αγορά;

Έχεις "Χ" σταθερό χρήμα προς συνεχώς αυξανόμενα αγαθά...άρα οι τιμές πέφτουν, κατά προτεραιότητα στα αγαθά με μεγαλύτερη "κίνηση"
Η πτώση των τιμών είναι τέτοια που λόγω αδυναμίας αναλογικής αύξησης παραγωγής ανά μονάδα εργασίας (άνθρωπος) που τελικά δεν μπορεί...είναι ΑΔΥΝΑΤΟ, ο άνθρωπος να ακολουθήσει την πτώση των τιμών με αντίστοιχη αύξηση της παραγωγής, άρα ΜΕΙΩΝΕΙ το εισόδημα του σε ΑΠΟΛΥΤΟ μέγεθος.
(συνεχίζεται)
10/08 13:07  cornelsen
(σε συνέχεια)
Αυτό σημαίνει φίλε μου, ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ λόγω εξασθένησης της... περιβόητης αγοραστικής δύναμης του.
Βάλτε τώρα σε αυτή την κατάσταση και τυχόν εξαγωγή χρήματος προς άλλες χώρες... όταν για παράδειγμα εισάγεις περισσότερα προϊόντα και υπηρεσίες από ότι εξάγεις.
Εδώ λοιπόν... η σχέση ΕΡΓΟ = ΧΡΗΜΑ έρχεται να σταθεροποιήσει τα πράγματα. Προφανώς, το χρέος ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΕΡΓΟ... ΤΟ ΑΥΞΑΝΕΙ... άρα όντως, για να προστατέψεις τις τιμές, άρα και τα εισοδήματα, μέχρι ένα βαθμό θα πρέπει να τροφοδοτήσεις την αγορά με χρήμα... και έτσι ναι... ΚΑΙ το χρέος - δάνειο, είναι έργο, άρα είναι χρήμα.

Είναι αυτό κακό;
Εξαρτάται!
Βασικά εξαρτάται από την ανταποδοτικότητα του έργου μέσα σε μια οικονομία (πχ... παραγωγή και κατανάλωση εγχώριων προϊόντων που στηρίζει - προστατεύει την εργασία και τα εισοδήματα ΜΕΣΑ στην χώρα μας σε σχέση με την κατανάλωση ξένων προϊόντων που ΔΕΝ στηρίζει όλες τις αλυσίδες παραγωγής, δεν έχει την ίδια ανταποδοτικότητα για ΕΜΑΣ)
Πάνω σε αυτό, το χρέος δεν είναι τόσο κακό... προφανώς δεν είναι κακό όταν ενισχύει ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ την εσωτερική οικονομία.
Όταν όμως δημιουργείς χρήμα λόγω ύπαρξης έργου που αφορά περισσότερο ΞΕΝΕΣ οικονομίες, τότε φίλε μου ΑΠΛΑ ΑΔΕΙΑΖΕΙΣ ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΣΟΥ ΑΠΟ ΧΡΗΜΑ! Αυτό όπως καταλαβαίνεις συνέβη στην Ελλάδα μας.

Έτσι...εγώ θα άλλαζα λίγο τον τίτλο σου και θα τον έκανα: ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΩΣ ΧΡΗΜΑ... ναι... ισχύει... αφού ΧΡΕΟΣ = ΕΡΓΟ και ΕΡΓΟ = ΧΡΗΜΑ... άρα έχουμε ΧΡΕΟΣ = ΧΡΗΜΑ..."
10/08 15:12  atan
Γιάννη Καλησοέρα
Ολα τα αναφερόμενα , Χρήμα = Χρέος Χρέος = Χρήμα κ.λ.π , Μου θυμίζουν κάτι Αναλυτές της Πούτ..ς (ιδετε Σταικούρα ),που συχνά-πυκνά και μάλιστα με στόμφο λέει στο γυαλί :
Πρέπει να αυξήσουμε τον Αριθμιτή η να Μειώσουμε τον Παρονομαστή στο κλάσμα *(για το Χρέος !)
Λές και πρόκειται για Αριθμητική Δημοτικού
η για μιά απλή και κατ' επέκταση ευκολοεπίλυτη γραμική Εξίσωση (1ου Βαθμού)

Φιλιά απο Geneva (Πολλά τα Αδρόνια !Γιάννη εδώ )

Αθάνας
10/08 17:50  cornelsen
Εγώ έχω μάθει ότι στην Geneva εκτός από πολλά αδρόνια κυκλοφορεί και πολύ ελληνικό ΧΡΗΜΑ. Περισσότερο από το ελληνικό ΧΡΕΟΣ! (Είδες πως συνδέονται μεταξύ τους; :)

Να προσέχεις τον επιταχυντή!
10/08 19:36  atan
Γιαννάκο, |αυτα" εννοώ Αδρόνια που λές
10/08 20:01  cornelsen
Πρωτοπόροι οι Έλληνες μακριά από την πατρίδα!
Διάβασε έναν πολύ ενδιαφέροντα συνάδελφο: http://mc2010.wordpress.com/
Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
5 ψήφοι

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
# Οταν οι ανθρωποι κανουν σχεδια ο Θεος γελαει.
# Για το παιχνίδι στα χρηματιστήρια: "Πρόκειται για μια δραστηριότητα που απαιτεί λίγο χρόνο και σου επιτρέπει, διατρέχοντας κάποιο μικρό κίνδυνο, να απαλλάξεις τον εχθρό σου από τα χρήματά του".


Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
6/10Το καμπανάκι δεν χτυπά μόνο για τις Τράπεζες