cornelsen
ένθεν κι ένθεν, εκείθεν και εντεύθεν
Σύνδεσμοι


Η χώρα τού παρά* στον κόσμο τής φούσκας
1591 αναγνώστες
Τετάρτη, 12 Μαΐου 2010
08:58

 

«Το μοναδικό κομμάτι τού λεγόμενου εθνικού πλούτου, που στους σύγχρονους λαούς ανήκει πραγματικά στο σύνολο τού λαού, είναι το δημόσιο χρέος τους.»

Κ. Μαρξ - Το Κεφάλαιο

 

Το 1999 έχει καταγραφεί –και θα μείνει στην ελληνική Ιστορία- ως το έτος τής μεγάλης φούσκας τού ελληνικού χρηματιστηρίου. Μέσα σε μερικούς μήνες περιουσίες «εξατμίστηκαν» και οικονομίες χρόνων μεταμορφώθηκαν σε χαρτιά χωρίς αντίκρυσμα. Αφορμή ήταν η φούσκα των dot-com που έσκαγε με πάταγο στις ΗΠΑ και μετέτρεπε σε εφιάλτες τα όνειρα των ανυποψίαστων οικογενειών για μια ευκολότερη και πιο πλούσια ζωή.

 

Μέσα στο 2000 η ελληνική κυβέρνηση, ακολουθώντας την διεθνή πρακτική, έρριξε τα επιτόκια καταθέσεων από το 10 στο 1%. Έφτιαχνε έτσι μια καινούργια «μπίζνα». Δουλειές για τις Τράπεζες, δουλειές για τούς εργολάβους, τούς οικοπεδούχους, τούς εμπόρους αυτοκινήτων. Χάρη στην κρατική παρέμβαση –από τούς φιλελεύθερους «αντικρατιστές» διαχειριστές τού συστήματος- χιλιάδες Έλληνες δανείστηκαν με «φτηνά» δάνεια υποθηκεύοντας την ζωή τους μέχρι τον… θάνατό τους. Μια νέα φούσκα δημιουργήθηκε την στιγμή που έσκαγε η προηγούμενη. Την φούσκα των δανείων ήρθε να τονώσει, αλλά και να εκμεταλλευτεί, η αύξηση των τιμών προϊόντων και υπηρεσιών –χωρίς, φυσικά την αντίστοιχη αύξηση μισθών- με την ευκαιρία τής εισαγωγής τού ευρώ. 

 

Οι φούσκες, όμως, φτιάχνονται για να σπάνε. Το κακό μάς ήρθε και πάλι από την άλλη πλευρά τού Ατλαντικού. Με νόμιμα μέσα (μην ξεχνάμε: ότι είναι νόμιμο είναι και… ηθικό) οι τραπεζίτες άπλωσαν το δηλητήριο των subprime loans σε όλη την Υφήλιο. Και, πάντα με νόμιμα μέσα, οι κυβερνήσεις απλόχερα προσέφεραν το ¼ τού παγκόσμιου ΑΕΠ για να σώσουν τούς αίτιους τής καταστροφής.

 

Ποιός όμως θα χρεωνόταν το κόστος τής διάσωσης; Μα οι συνήθεις ύποπτοι: η μισθωτή εργασία, οι συνταξιούχοι και, τώρα πλέον, και οι μικρομεσαίοι. Τα έξοδα φορτώθηκαν στους κρατικούς προϋπολογισμούς, τα ελλείμματα μεγάλωσαν και αυτά με την σειρά τους εκτίναξαν τα χρέη των χωρών. Τα κράτη-πρότυπα (έτσι μάς χαρακτήριζαν την Ιρλανδία, την Ισλανδία και τις πρώην «σοσιαλιστικές» χώρες) τής ευρωπαϊκής περιφέρειας  ένα-ένα χώθηκαν στην δηλητηριώδη αγκαλιά τού ΔΝΤ, τού υπερεθνικού προστάτη των δανειστών. Η φούσκα τού χρέους ήταν η τελική(;) κατάληξη τής «ανάπτυξης» τού νεοφιλελεύθερου καζινο-καπιταλισμού των τελευταίων 25 ετών.

 

Γι’ αυτό, η δικαιολογημένη οργή όλων μας δεν θα πρέπει να στρέφεται μόνο σε βάρος των πολιτικών (δηλαδή των διαχειριστών τού συστήματος) αλλά κυρίως σε βάρος τού συστήματος. Ή, με άλλα λόγια, όταν φταίει ο γάιδαρος δεν βαράμε (μόνο) το σαμάρι:

 

Μιλάμε δηλαδή για «προδότες», «επίορκους» και «δημεύσεις περιουσιών». Όσο κι αν ακούγεται ανακουφιστικά, η πρόταση δεν παύει να κρύβει την πραγματικότητα.

 

Θυμίζει έντονα τη χρήση των ίδιων μεθόδων σε περιόδους μεγάλων εθνικών κρίσεων. Θυμίζει τον απαγχονισμό από τούς Γερμανούς λίγων μαυραγοριτών στην πλατεία Αγάμων, όταν η δυσβάστακτη κατοχή οδηγούσε τον λαό στην αντίσταση. Θυμίζει ακόμα την απόφαση τής χούντας του Ιωαννίδη να οδηγήσει στο εδώλιο τον (επίσης) αρχιπραξικοπηματία Μπαλόπουλο, καταλογίζοντάς του την εισαγωγή σάπιων κρεάτων στη χώρα.

 

Ούτε η «θυσία» των συνεργατών τους μαυραγοριτών έσωσαν τούς Γερμανούς, ούτε η διαπόμπευση τού Μπαλόπουλου προσέδωσε λαϊκό έρεισμα στον Ιωαννίδη. Εξαρτάται από την αντίδραση των πολιτών στην επιβολή του πρωτοφανούς αντιλαϊκού πακέτου μέτρων αν αυτή τη φορά θα αρκεστούμε στο αίμα που είναι έτοιμοι να χύσουν στην αρένα οι μέχρι χτες ομοτράπεζοι και μυστικοσύμβουλοι υπουργών και πρωθυπουργών.

 

http://www.iospress.gr/ios2010/ios20100509.htm

 

 

Τα «κλεμμένα»

 

Ή κρίση τού 1790 είναι μία, μόνο, από τις εκατοντάδες που έχουν λάβει χώρα στα τελευταία 200 χρόνια και η πλειοψηφία αυτών εξελίσσεται σε 4 στάδια:

- στο πρώτο, το έξυπνο χρήμα (οι ελίτ των τραπεζιτών) μειώνει το κόστος τού χρήματος και αυξάνει τη ρευστότητα με αποτέλεσμα να προκληθεί οικονομική ανάπτυξη αλλά και μία σειρά από υπερτιμημένες καταστάσεις σε διάφορες αγορές, καθώς η τεράστια ρευστότητα πληθωρίζει την οικονομία δημιουργώντας φούσκες

- στο δεύτερο στάδιο το έξυπνο χρήμα κλείνει τη στρόφιγγα τής ρευστότητας και οι φούσκες καταρρέουν σα χάρτινοι πύργοι προκαλώντας κραχ στη χρηματιστηριακή οικονομία, το οποίο, στη συνέχεια μεταφέρεται και στην πραγματική

-  στο τρίτο στάδιο, το έξυπνο χρήμα έρχεται ως από μηχανής Θεός για να σώσει την κατάσταση, ασκώντας πιέσεις στους αποδυναμωμένους πολιτικούς για την υιοθέτηση μίας σειράς μέτρων και τη δημιουργία μηχανισμών (όπου οι συνεργάτες τού έξυπνου χρήματος μπαίνουν επικεφαλής) που θα προστατέψουν το σύστημα από επόμενες κρίσεις

-  στο τέταρτο στάδιο οι πολιτικοί λαμβάνουν τα μέτρα και το έξυπνο χρήμα τούς δανείζει χρήματα για να ξεκινήσει η διαδικασία ανάρρωσης από την κρίση.


http://mased.capitalblogs.gr/showArticle.asp?id=24803&blid=117

 

Όλοι αγαπούν τον πληθωρισμό στην αρχή, διότι οι επιπτώσεις του είναι θετικές. Υπάρχει απότομη αύξηση της προσφοράς χρήματος, ενίσχυση των κρατικών δαπανών, διεύρυνση των δημοσίων ελλειμμάτων, άνθηση στο χρηματιστήριο και θεαματική γενική ευημερία, εν μέσω προσωρινά σταθερών τιμών. Όλοι ωφελούνται και κανείς δεν πληρώνει. Αυτό είναι το πρώιμο μέρος τού κύκλου. Στον όψιμο πληθωρισμό, όμως, τα αποτελέσματα είναι όλα δυσμενή. Η κυβέρνηση πιθανώς αυξάνει σταθερά τον πληθωρισμό για να αναβάλλει τις όψιμες επιπτώσεις, όμως αυτές περιμένουν την ώρα τους υπομονετικά. Στον καταληκτικό πληθωρισμό υπάρχει κατάρρευση τής ευημερίας, συρρίκνωση τής ρευστότητας, διόρθωση στο χρηματιστήριο, αύξηση φόρων κι ακόμα μεγαλύτερα δημόσια ελλείμματα αυτή τη φορά εν μέσω εκρηκτικής ανόδου τιμών και αναποτελεσματικότητας όλων των παραδοσιακών «γιατρικών». Όλοι πληρώνουν και κανείς δεν ωφελείται. Αυτός είναι ο πλήρης κύκλος του πληθωρισμού.

Μαρκ Φάμπερ, συνέντευξη στην «Ημερησία», 30/4/10

 

 

Η ιδέα ότι οι ΗΠΑ αποτελούν «ασφαλές καταφύγιο» είναι ανόητη. Το δημόσιο χρέος τους είναι τόσο ασφαλές καταφύγιο όσο το Περλ Χάρμπορ το 1941 […] Το ΔΝΤ δημοσίευσε πρόσφατα τις εκτιμήσεις του για τη δημοσιονομική προσαρμογή που θα χρειαστεί να κάνουν οι αναπτυγμένες οικονομίες για να αποκαταστήσουν τη δημοσιονομική σταθερότητα στην επόμενη δεκαετία. Οι χειρότερες ήταν η Ιαπωνία και η Βρεταννία (με σφίξιμο τού ζωναριού κατά 13 μονάδες τού ΑΕΠ). Ακολουθούν οι Ιρλανδία, η Ισπανία και η Ελλάδα (με 9 μονάδες). Και στην έκτη θέση; Η ίδια η Αμερική που θα χρειαζόταν δημοσιονομική λιτότητα ύψους 8,8 μονάδων σύμφωνα με το ΔΝΤ»

Niall Ferguson, “Financial Times”, 11/2/10

 

 

 

* Διπλή η έννοια του «παρα». Στην Ελλάδα βρίσκουν ερμηνεία και εφαρμογή και οι δύο.

 

Παράς: para, η γνωστή υποδιαίρεση της τουρκικής λίρας. Κατάλοιπο της οθωμανικής κυριαρχίας εξακολουθεί να μάς ταλαιπωρεί μέχρι σήμερα.

παρά-: παρα-οικονομία, παρα-παιδεία, παρα-πολιτική, παρα-κράτος…

Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
12 ψήφοι

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
# Οταν οι ανθρωποι κανουν σχεδια ο Θεος γελαει.
# Για το παιχνίδι στα χρηματιστήρια: "Πρόκειται για μια δραστηριότητα που απαιτεί λίγο χρόνο και σου επιτρέπει, διατρέχοντας κάποιο μικρό κίνδυνο, να απαλλάξεις τον εχθρό σου από τα χρήματά του".


Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
21/5Μια άνοδος που αποδείχτηκε... faux