cornelsen
ένθεν κι ένθεν, εκείθεν και εντεύθεν
Σύνδεσμοι


Συζήτηση για την Παιδεία ή για το θεαθήναι;
1515 αναγνώστες
Πέμπτη, 12 Φεβρουαρίου 2009
08:55
Η συγκεκριμένη blogo-σελίδα δεν έχει συνηθίσει –όχι πως δεν θα το ήθελε- να ασχολείται με άλλα θέματα πλην όσων αφορούν την χρηματιστηριακή επικαιρότητα. Η συμμετοχή μου σε μία συζήτηση με θέμα την εκπαίδευση στην χώρα μας πριν μερικές ημέρες από το capital με ωθεί να δώσω και εγώ μία δική μου απάντηση στο θέμα αυτό όπως το έζησα για αρκετά χρόνια ως μέλος τής εκπαιδευτικής κοινότητας: αρχικά ως μαθητής/φοιτητής και στην συνέχεια ως διδάσκων -πριν αλλάξω επαγγελματική δραστηριότητα.
 
Με δυό λόγια ποιο είναι το “σχέδιο” της εκπαίδευσης στην Ελλάδα. Ο μαθητής επί έξι χρόνια στο Δημοτικό, τρία χρόνια στο Γυμνάσιο και τα δύο πρώτα χρόνια στο Λύκειο έχει να ακολουθήσει έναν αρκετά βατό δρόμο, χωρίς εκπαιδευτική καταπίεση αλλά και χωρίς κανένα –ηθικό ή άλλο- κίνητρο. Οι έξι ημέρες μαθήματος ανά εβδομάδα εδώ και πολλά χρόνια έχουν γίνει πέντε. Ουσιαστικά δηλαδή τα δώδεκα χρόνια εκπαίδευσης έχουν γίνει δέκα. (Για να μην προσθέσουμε πως σε παλαιότερες εποχές τα σχολεία λειτουργούσαν και τα απογεύματα). Προφανές είναι πως έχουμε έλλειμα εκπαιδευτικού χρόνου σε σχέση με το παρελθόν.
 
Είναι βέβαια θετικό πως τα περισσότερα παιδιά συνεχίζουν την εκπαίδευσή τους τουλάχιστον μέχρι το τέλος τού Γυμνασίου αλλά δεν υπάρχει κάποια ασφαλιστική δικλίδα πως τα εννέα αυτά χρόνια θα αποβούν δημιουργικά και χρήσιμα. Για τούς περισσότερους (δάσκαλους/καθηγητές και μαθητές) γίνονται ένα είδος αγγαρείας. Ο εκπαιδευτικός προσπαθεί κατ’ αρχάς να “επιβιώσει” μέσα στην αίθουσα, ο μαθητής να περάσει ευχάριστα αφού ούτε ποινές (κάποτε θεωρήθηκε ως παράπτωμα του δάσκαλου να… διορθώνει τα γραπτά των μαθητών) ούτε κίνητρα υπάρχουν, ο υπουργός Παιδείας πασχίζει να ξαναβγεί βουλευτής, οι υπεύθυνοι καθοδηγητές τής παιδείας μας να εξασφαλίσουν τις θέσεις τους και να “τσιμπήσουν” κάποιο πρόγραμμα με τα αντίστοιχα οικονομικά οφέλη. Και οι γονείς, τρέχοντας ζαλισμένοι από την μια δουλειά στην άλλη, αρκούνται στον –συνήθως- πλασματικά καλό βαθμό του σχολείου και στο Φροντιστήριο ξένης γλώσσας το οποίο έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα στην Αβάθμια εκπαίδευση. Τώρα πια που το Δημοτικό σχολείο –το και baby parking αποκαλούμενο- είναι ολοήμερο, ε! τώρα πια, άστα τα προβλήματα της εκπαίδευσης για αργότερα. Το αποτέλεσμα είναι βέβαια αναπόφευκτο: τα παιδιά που τελειώνουν το Δημοτικό είναι “λειτουργικώς αναλφάβητα”. Τρία πράγματα θα έπρεπε να τούς μαθαίνει αυτό το ρημάδι το Δημοτικό και πάλι αδυνατεί: να μπορούν να εκφράσουν τις σκέψεις τους σε ένα χαρτί, να διαβάζουν και να κατανοούν ένα κείμενο και να αποκτούν έναν ελάχιστο μαθηματικό τρόπο σκέψης. Αλλά σ’ αυτά τα λίγα το Δημόσιο σχολείο αποδεικνύεται ανίκανο. Ή σωστότερα το έχουν καταστήσει ανίκανο παρά τον κοινωνικούς πόρους που απορροφά.
 
Όμως ο λογαριασμός κάποτε πρέπει να πληρωθεί. Οι εξετάσεις για την εισαγωγή στην Γβάθμια εκπαίδευση γίνονται η αφορμή για να αποκαλυφθούν τα κενά έντεκα ετών τής “κάτι σαν εκπαίδευση” Δημόσιας και… δωρεάν παιδείας που (δεν) έχει προηγηθεί. Και τότε έρχεται η “παραπαιδεία” για να μπαλώσει με ταχύρρυθμα προγράμματα τις αναγκαίες γνώσεις, δεξιότητες και νοητικές λειτουργίες αποκαλύπτοντας στα μάτια γονιών και μαθητών όσα στρουθοκαμηλικά απέφευγαν να δουν επί χρόνια. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απαξίωση για το εκπαιδευτικό μας σύστημα από τα λόγια ενός μαθητή τής Γ Λυκείου “πάμε στο σχολείο αναγκαστικά για να μην πάρουμε απουσίες και στο Φροντιστήριο για να μάθουμε όσα μας χρειάζονται για να μπούμε στο Πανεπιστήμιο”. Και δυστυχώς είναι η αλήθεια.
 
Στα ΑΕΙ και στα ΤΕΙ η κατάσταση είναι χειρότερη. Εκεί τα πράγματα είναι τελείως ανεξέλεγκτα. Την μεγαλύτερη ευθύνη ευθέως θα την καταλόγιζα –χωρίς συζήτηση μάλιστα- στους διδάσκοντες και σε όσους διοικούν τα ιδρύματα αυτά. Ανοργανωσιά, αναξιοκρατία, αδιαφορία, κάθε είδους αυθαιρεσία, τεμπελιά και αρπαχτές (μην ξεχνάμε το σκάνδαλο της Παντείου που αποκαλύφθηκε πριν μερικά χρόνια) στην ημερήσια διάταξη. Διάθεση για προσφορά προς τούς φοιτητές και την κοινωνία; Καμμία, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων.
 
Είμαι ο μοναδικός που τα βλέπω έτσι τα πράγματα; Είμαι εκτός πραγματικότητας; Θα μας λύσει το πρόβλημα η ίδρυση και λειτουργία ιδιωτικών ΑΕΙ; Ή μήπως η αλλαγή στον τρόπο εισαγωγής στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα θα μάθει στα παιδιά όσα δεν μαθαίνουν στις χαμηλότερες βαθμίδες εκπαίδευσης; Αυτοί που κατάφεραν να διαλύσουν εργατικά δικαιώματα κερδισμένα με αίμα από γενιές εργατών, αυτοί που έκαναν τον “άθλο” να μας βάλουν στην ΕΕ και στην ΟΝΕ, αυτοί που πέτυχαν να σπρώξουν μια ολόκληρη κοινωνία να ζει μία “δανεική” ζωή, δεν μπορούν (ή μήπως δεν θέλουν) να δώσουν πραγματική λύση χρήσιμη για τούς πολλούς σε ένα πολύ απλούστερο πρόβλημα;
 
Ως ευγενικός οικοδεσπότης περιμένω τις απόψεις σας για να διατυπώσω και εγώ στην συνέχεια τις αναγκαίες -κατά την γνώμη μου- λύσεις. Έτσι, για να περνούν και κάπως δημιουργικά οι μέρες μέχρι την ολοκλήρωση του χρηματιστηριακού πυθμένα…
 
Σχόλια

17/02 16:42  ΑΝΗΣΥΧΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ
Φίλε μου, με αφορμή το σχόλιό σου στο blog μου, διάβασα τις απόψεις σου. Συμφωνούμε επί της ουσίας, απλά περιγράφουμε το ίδιο πρόβλημα από άλλη οπτική γωνία ο καθένας μας. Όπως κι εσύ, δε βλέπω κάποια ανταπόκριση. Μάλλον όλοι είναι αγχωμένοι με την κρίση και δε βλέπουν τα σπουδαιότερα. Οι περισσότεροι από εμάς ζούμε το σήμερα χωρίς αίσθημα ευθύνης για τις επερχόμενες γενιές. Οι περισσότεροι γυρίζουμε από τη δουλειά μας, βυθιζόμαστε στον καναπέ, ανοίγουμε την TV και ζούμε μία άλλη πραγματικότητα μέχρι να πάμε για ύπνο. Παίρνουμε ένα playstation για τα μικρά για να αποχαυνωθούν και να μην μας ενοχλούν και σκασίλα μας. Αντί να καταλάβουμε ότι πρέπει να κάνουμε τα παιδιά μας "ανοιχτομάτηδες" (τι καλύτερος εξοπλισμός για έναν άνθρωπο στη ζωή) και να παλέψουμε με νύχια και με δόντια γι αυτό, κοιτάμε μόνο την υλική ευδαιμονία της οικογένειάς μας, λες και αυτή είναι το πάν. Η κουβέντα μπορεί να γεμίσει βιβλία, αλλά μάλλον χρειάζεται δράση και σαν δράση αντιλαμβάνομαι το blog μου και το blog σου όπου διαμαρτυρόμαστε ευπρεπώς, στη συνέχεια η ψήφος μας και βλέπουμε. Ο αγώνας κατ' εμέ είναι μάταιος, πλην όμως έχω ευθύνη απέναντι στα παιδιά μου να μην τον σταματήσω. Από εκεί και πέρα, θα κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου από μόνος μου να εφοδιάσω τα παιδιά μου με την ευρύτητα του πνεύματος που θα ήθελα να τα εφοδιάζει το εκπαιδευτικό σύστημα, το οποίο μεριμνάει για την δημιουργία άβουλων ψηφοφόρων - καταναλωτών. Έχω πάλει σκεφτεί ότι κάνοντάς τα ξεχωριστά (λίγο πάνω από το μέσο όρο), ίσως τα κάνω δυστυχισμένα. Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις...

Χάρηκα που "τα είπαμε".
17/02 18:09  groyma stella
Καλησπερα σας. Με αφορμη διαφορων περιστατικων σε δημοσιο ΑΕΙ οπως διαπληκτισμοι εκπαιδευτικων μεταξυ τους για το ποσους φοιτητες περασαν στην εξεταστικη και γιατι δεν τους εκοψαν, λογο μειωσης εισαχθεων για να μην επελθει μαρασμος της πολης, εχω να πω το εξης . Καταφεραν να κανουν την παιδεια μεσο εμπορικης συναλλαγης αετονυχηδων ..
13/05 11:13  oberon
Φίλε cornelsen 5* στους προβληματισμούς σου και την παρουσίαση της τρέχουσας πραγματικότητας.

Θα μου επιτρέψεις να σου επισημάνω ότι υποδεικνύω βαθύτερα προβλήματα, στον πυρήνα της εκπαιδευτική διαδικασίας, στις ιδιαιτερότητες της ελληνικής παιδείας.

Στο http://www.capital.gr/gmessages/showTopic.asp?id=3755776 θέτω συγκεκριμένα ερωτήματα που πολύ φοβάμαι ότι σε δυσκολεύουν. Ενώ δεν θα έπρεπε.
Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
11 ψήφοι

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
# Οταν οι ανθρωποι κανουν σχεδια ο Θεος γελαει.
# Για το παιχνίδι στα χρηματιστήρια: "Πρόκειται για μια δραστηριότητα που απαιτεί λίγο χρόνο και σου επιτρέπει, διατρέχοντας κάποιο μικρό κίνδυνο, να απαλλάξεις τον εχθρό σου από τα χρήματά του".


Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις