cornelsen
ένθεν κι ένθεν, εκείθεν και εντεύθεν
Σύνδεσμοι


905 αναγνώστες
Δευτέρα, 2 Φεβρουαρίου 2015
23:10

Το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών της 25ης Ιανουαρίου πέρασε πλέον στην ιστορία, αλλά η ανάλυσή του παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον, ως προς τους παράγοντες που οδήγησαν τον ΣΥΡΙΖΑ στη νίκη.

Όπως καταγράφεται στην «ακτινογραφία» της Κάπα Research στα αποτελέσματα της κάλπης, η οποία δημοσιεύεται στο «Βήμα», ο ΣΥΡΙΖΑ πέτυχε τη διείσδυση σε όλους τους πολιτικούς χώρους, όλες τις επαγγελματικές αλλά και τις ηλικιακές ομάδες. Το 36,34% που συγκέντρωσε το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα ήταν αποτέλεσμα «διαρροής» ψηφοφόρων από όλα τα κόμματα.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της εταιρείας, το 34,8% των μετακινήσεων προς τον ΣΥΡΙΖΑ προήλθε από τη ΔΗΜΑΡ, το 24,4% από το ΠΑΣΟΚ, το 24% από τους Ανεξάρτητους Έλληνες, το 20,7% από το ΚΚΕ και το 20,5% από το Ποτάμι, ενώ ένα 10,7% προήλθε από τη Χρυσή Αυγή, 8,6% από τη Νέα Δημοκρατία και 7,6% από το ΛΑΟΣ. Αντίστοιχες μετακινήσεις έγιναν και προς τη Νέα Δημοκρατία, με τη μερίδα του λέοντος να προέρχεται από το ΛΑΟΣ (50,1%) και ένα 20,8% προήλθε από το Ποτάμι.

Σε ό,τι αφορά την επαγγελματική διαστρωμάτωση των ψηφοφόρων των κομμάτων, τα στοιχεία αποκαλύπτουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είχε υψηλή διείσδυση σε όλες τις κατηγορίες, έχοντας με τα μεγαλύτερα ποσοστά σε άνεργους (43,4%), αγρότες (39,8%), φοιτητές (38,7%) και δημόσιους υπαλλήλους (38,4%). Τη Νέα Δημοκρατία προτίμησαν από την άλλη οι επιχειρηματίες (37,5%), οι νοικοκυρές (34,8%) και οι συνταξιούχοι (33,3%).

Στις ηλικιακές κατηγορίες από την άλλη, ο ΣΥΡΙΖΑ είχε το μεγαλύτερο ποσοστό προτίμησης στις ηλικίες 54-59 ετών (43,4%) και 48-53 ετών (43,4%), ενώ υψηλά ήταν τα ποσοστά του και στους νεότερους.

Αναλυτικά οι πίνακες της Κάπα Research, όπως τους δημοσίευσε το «Βήμα»

Η “ακτινογραφία” της κάλπης: πως ψηφίσαμε στις εκλογές

Και πως ψήφισαν μερικές χαρακτηριστικές περιοχές τής χώρας:

  εκλογικό αποτέλεσμα Μύκονος Περιστέρι Φιλοθέη - Ψυχικό Νίκαια Δ. Αρριανών (Ροδόπη) Δ. Ανατ. Μάνης
ΣυΡιζΑ 36,34 27,9 43,4 20,0 43,4 65,1 20,2
ΝΔ 27,81 43,2 19,3 48,8 17,6 5,0 42,2
Χρυσή Αυγή 6,28 6,0 6,6 4,2 7,4 0,3 15,1
ΠαΣοΚ 4,68 3,5 2,9 2,8 3,2 1,0 9,7
Το Ποτάμι 6,05 6,2 5,4 12,1 5,3 23,7 2,7
ΚΚΕ 5,47 2,5 8,8 2,9 9,4 0,5 3,3
ΑΝΕΛ 4,75 4,1 4,8 3,4 5,1 0,1 2,1
ΚιΔηΣο 2,46 0,8 1,9 1,6 1,5 3,7 1,3
Άλλο 6,13 5,9 7,0 4,2 7,0 0,5 3,5

brosta-den-xero-ti-tha-vro

Σχετικά

1. Από το 2012 στο 2015: Γιατί η Ν.Δ. έχασε τις εκλογές

2. Ευρωεκλογές 2014. Οι βασικές διαιρετικές τομές του εκλογικού σώματος

3. Τι συμβαίνει άραγε γύρω μας;

4. Οι συνταξιούχοι έδωσαν τη νίκη στον ΣΥΡΙΖΑ

 

Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
Δεν έχει αξιολογηθεί

 Εκτύπωση
1900 αναγνώστες
5 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Τρίτη, 6 Ιανουαρίου 2015
15:32

Ήταν το 1958 όταν η ΕΔΑ αναδεικνυόταν σε αξιωματική αντιπολίτευση με ποσοστό 24% για πρώτη φορά μετά την ήττα τής Αριστεράς στον εμφύλιο πόλεμο. Από τότε χρειάστηκε να περάσουν 54 χρόνια -και ενώ ενδιάμεσα ένα κόμμα (το ΠΑΣΟΚ), που δήλωνε σοσιαλιστικό, διέψευσε τα οράματα και τις υποσχέσεις που είχε δώσει– μέχρις ότου ένα νέο κόμμα τής Αριστεράς, ο ΣυΡιζΑ, να αναδειχτεί σε αξιωματική αντιπολίτευση και πάλι.

Οι δυο περιπτώσεις έχουν πολλές διαφορές μεταξύ τους. Η σημαντικότερη είναι πως αυτήν την φορά ένα –κατά δήλωσή του- αριστερό κόμμα αναλαμβάνει την ευθύνη να βγάλει την κοινωνία από μια βαθιά οικονομική κρίση και να αναπροσανατολίσει την κοινωνία μεταρρυθμίζοντας την πραγματικά. Σε αυτό το σημείο η συγκυρία μοιάζει περισσότερο με την κατοχική περίοδο όπου το ΕΑΜ –ένα μέτωπο αριστερών κομμάτων με “λαϊκοδημοκρατικό” πρόγραμμα- αναλάμβανε την πρωτοβουλία να καθοδηγήσει το έθνος και να δημιουργήσει «μια Νέα Ελλάδα, ελεύθερη και ανεξάρτητη, κτήμα του λαού της...».

Βεβαίως (μέχρι) τώρα δεν υπάρχει σε εξέλιξη ένας “θερμός” πόλεμος στα ευρωπαϊκά εδάφη, οι γεωπολιτικές ισορροπίες είναι διαφορετικές, η θέση της Ελλάδας στον ευρωπαϊκό οικονομικό χάρτη έχει αλλάξει. Όμως η έκβαση του οικονομικού πολέμου –πιο συγκεκριμένα, της ανοιχτής και ανηλεούς ταξικής σύγκρουσης- ο οποίος διεξάγεται ως αποτέλεσμα της κρίσης που ξέσπασε με αφορμή την κατάρρευση της Λήμαν, θα είναι επίσης καθοριστική για το μέλλον τής χώρας αλλά και για το μέλλον τής ίδιας τής Ευρώπης. Ίσως το ίδιο καθοριστική με την διάλυση τού μπλοκ τού “υπαρκτού σοσιαλισμού” ή, αν και γίνομαι κάπως υπερβολικός, με την έκβαση τού Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου.

---

Στα πέντε τελευταία χρόνια η Ελλάδα, o “αδύναμος κρίκος” τής Ευρωζώνης, αποτελεί ένα εργαστήριο εφαρμογής μέτρων μακροχρόνιας λιτότητας που σκοπό έχουν την διάσωση ενός συγκεκριμένου μοντέλου συσσώρευσης κεφαλαίου –τού μοντέλου που έλκει την καταγωγή του από την συνθήκη τού Μάαστριχτ και την ΟΝΕ. Οι ανάγκες των δανειστών ήταν/είναι τόσο πιεστικές και η ντόπια οικονομική ελίτ βρέθηκε σε τόσο δύσκολη θέση –"παίζεται" τόσο η θέση της στην Ευρωζώνη όσο και η επιβίωση τού μοντέλου τού ελληνικού καπιταλισμού- που η “χρεοκοπία διαρκείας” δεν ήταν παρά η μόνη διέξοδος (τους). Μια χρεοκοπία που, σε κοινωνικό επίπεδο, με τα δεινά της έφερε και την διάρρηξη της συμμαχίας μεταξύ του ελληνικού κεφαλαίου από την μια και μέρους των μεσοστρωμάτων (αυτοαπασχολούμενοι, αγρότες, μικροί καπιταλιστές, εισοδηματίες) αλλά και τού κόσμου τής μισθωτής εργασίας που είχε πιστέψει –και επενδύσει- στην σύγχρονη “Μεγάλη Ιδέα”.

Από την μεταπολίτευση και έπειτα η ΠΑΣΟΚΝΔκρατία –κυρίως το ΠΑΣΟΚ- αποδείχτηκε ικανός διαχειριστής συγκολλώντας και συμβιβάζοντας επιδέξια τα διαφορετικά ταξικά συμφέροντα και “εξαγοράζοντας” τα πολυάριθμα μικροαστικά στρώματα εξασφαλίζοντάς τους δυο βασικά ανταλλάγματα για την ανοχή και την συνεργασία τους με το μεγάλο κεφάλαιο: το “δικαίωμα” τους στην φοροδιαφυγή και την συμμετοχή τους στο “ευρωπαϊκό κεκτημένο” (όπως ο καθένας το εννοεί) σε ένα ασφαλές γεωπολιτικό περιβάλλον. Με την έκρηξη τής κρίσης το ίδιο αυτό πολιτικό σύστημα προσπάθησε να διαχειριστεί επικοινωνιακά την διάψευση των υπεσχημένων με δυο βασικά εργαλεία:

α) η κρίση ήρθε ως μια, σχεδόν θεόσταλτη, τιμωρία για τις οικονομικές “εξαλλοσύνες” που ΟΛΟΙ μαζί κάναμε τονίζοντας όμως ότι «μαζί τα φάγαμε σε μισθούς και συντάξεις»

β) η κρίση θα ξεπεραστεί αν κάνουμε τις αναγκαίες “μεταρρυθμίσεις” (όπου “μεταρρυθμίσεις” είναι η μετατροπή τής χώρας σε μια αποικία χρέους τού χρηματιστικού κεφαλαίου, η προλεταριοποίηση μεγάλου μέρους των μεσοστρωμάτων, η “πακιστανοποίηση” τής εργατικής τάξης και η ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας).

Η ύφεση στην οποία εισήλθε η ελληνική Οικονομία από το 2009, και εκτοξεύτηκε εξαιτίας των μνημονιακών πολιτικών στο πρωτοφανές -25%, οδήγησε σε διάσπαση όλων αυτών των κοινωνικών συμμαχιών που είχαν χτιστεί μεθοδικά όλη την μεταπολεμική περίοδο. Η κατάρρευση, οικονομική και πολιτική, εξαφάνισε τον βασικό πυλώνα του δικομματισμού, το ΠΑΣΟΚ, αποδυνάμωσε τον δεύτερο πόλο, την ΝΔ, και μέσα από τις συγκρούσεις τής διετίας 2010-12 ανέδειξε ως βασικό πολιτικό παράγοντα ένα αριστερό κόμμα, τον ΣυΡιζΑ, που έχει βάλει πλώρη ακόμη και για την ανάληψη τής κυβερνητικής εξουσίας.

Το κόμμα διαμαρτυρίας τού 4% αναγκάστηκε μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα να προσαρμοστεί στο νέο του ρόλο και έτσι διαμόρφωσε ένα πρόγραμμα διάσωσης και ανάταξης της Οικονομίας το οποίο, όπως προσωπικά το αντιλαμβάνομαι –η επιφύλαξή μου οφείλεται στις διαφορετικές απόψεις που ακούγονται στο εσωτερικό τού κόμματος-, αποκρυσταλλώνεται στα εξής σημεία:    

- Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης άμεσης εφαρμογής που θα «αντικαταστήσει το Μνημόνιο από τις πρώτες κιόλας μέρες τής νέας διακυβέρνησης» και το οποίο σκοπεύει στην ανακούφιση τού βαρύτατα πληττόμενου από την κρίση τμήμα τού πληθυσμού (το Σχέδιο αυτό δεν είναι το κυβερνητικό πρόγραμμα τού ΣυΡιζΑ).

- Για το καυτό θέμα τού χρέους συνοπτικά η λύση που προτείνεται:  

«Η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για την αντιμετώπιση του χρέους είναι:

α) Η διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους της ονομαστικής αξίας του χρέους, ώστε να γίνει βιώσιμο. Έγινε για τη Γερμανία το 1953 γιατί όχι και για την Ελλάδα.

β) «Ρήτρα ανάπτυξης» στην αποπληρωμή του υπόλοιπου, έτσι ώστε να εξυπηρετείται από την ανάπτυξη και όχι από το πλεόνασμα του προϋπολογισμού.

γ) Περίοδο χάριτος, δηλαδή «moratorium», στην εξυπηρέτησή του, για την άμεση εξοικονόμηση πόρων για την ανάπτυξη.

δ) Εξαίρεση του προγράμματος δημόσιων επενδύσεων από τους περιορισμούς του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης.

ε) Συμφωνία για «Ευρωπαϊκό New Deal», με δημόσιες επενδύσεις για την ανάπτυξη και χρηματοδότηση από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων.

στ) Ποσοτική χαλάρωση από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, με απευθείας αγορά κρατικών ομολόγων.

ζ) Τέλος το θέμα του κατοχικού δανείου για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι ανοικτό. Αυτό το γνωρίζουν πλέον οι εταίροι μας και θα γίνει επίσημη ελληνική θέση από τη πρώτη μέρα που θα βρεθούμε στην Κυβέρνηση.

η) Πάγια θέση του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι η Ελλάδα δεν αποτελεί ειδική περίπτωση και η κρίση χρέους δεν είναι ελληνική αλλά ευρωπαϊκή.

Για αυτό και ζητάμε τη σύγκληση «Ευρωπαϊκής Διάσκεψης Χρέους» για τη διαχείριση της υπερχρέωσης της Ευρωζώνης. Στόχος μας μια λύση ανάλογη με αυτήν που έδωσε η Διεθνής Διάσκεψη του Λονδίνου για την ίδια τη Γερμανία. Λύση που θα δοθεί από τους επίσημους ευρωπαϊκούς θεσμούς και όχι από την κυρία Μέρκελ

- Στο ερώτημα αν ο ΣυΡιζΑ θα προβεί σε μονομερείς ενέργειες η επικρατούσα θέση είναι:

«Σχετικά με το χρέος και τη δανειακή σύμβαση που θα επαναδιαπραγματευθούμε, δεν είναι στις προθέσεις μας να προβούμε σε μονομερείς ενέργειες, εκτός αν μας εξαναγκάσουν, παρόλο που πιστεύω ότι κανένας δεν θα μας εξαναγκάσει σε μονομερείς ενέργειες, γιατί κανείς δεν θα ωφεληθεί από μια τέτοια εξέλιξη στην καρδιά της Ευρώπης».

Το βασικό ερώτημα –και κύριο προεκλογικό όπλο τής ΠΑΣΟΚΝΔκρατίας- είναι το προφανές και εύλογο: Τι θα κάνει ο ΣυΡιζΑ

α) αν οι πιστωτές αρνηθούν να συζητήσουν διαγραφή τού χρέους;

β) αν η ΕΚΤ "κλείσει την στρόφιγγα" «και αδειάσουν τα ΑΤΜ»;

Αν ο ΣυΡιζΑ δεν μπορέσει να απαντήσει επαρκώς στο ερώτημα αυτό τότε ο ψηφοφόρος θα βρεθεί –και βρίσκεται ήδη- στο δίλημμα: «αναλαμβάνουμε το ρίσκο με ισχυρή πιθανότητα να βρεθούμε εκτός ευρώ, με ένα διαρκώς υποτιμούμενο εθνικό νόμισμα και αποχαιρετώντας οριστικά το “ευρωπαϊκό κεκτημένο”»; Η προσωπική μου άποψη είναι πως στο ερώτημα αυτό η απάντηση του ΣυΡιζΑ δεν είναι πειστική. Μπορεί να δηλώνεται από πλευράς του η βεβαιότητα ότι και το πρόγραμμα του θα εφαρμοστεί και η αποβολή από την ευρωζώνη δεν θα πραγματοποιηθεί αλλά κανείς δεν μάς εξηγεί επαρκώς γιατί η ΕΚΤ και η ΕΕ δεν θα «κλείσουν την στρόφιγγα ρευστότητας» και τι θα γίνει στην περίπτωση αυτή -αφού δεν προβλέπεται ούτε καν σχέδιο Β (ουσιαστικά ελεγχόμενη επιστροφή σε εθνικό νόμισμα). Επειδή θεωρώ –και είμαι απολύτως βέβαιος για την θεώρησή μου αυτή- πως οι οικονομολόγοι του ΣυΡιζΑ γνωρίζουν πολύ καλά α) τις αιτίες τής κρίσης β) την κατάσταση τής ελληνικής Οικονομίας και γ) τις δυσκολίες (εσωτερικές και εξωτερικές) τού εγχειρήματος μού προκαλεί κατάπληξη η βεβαιότητά τους πως και ο σκύλος θα χορτάσει (το δημόσιο χρέος θα διαγραφεί κοινή συναινέσει) και η πίτα θα μείνει ολόκληρη (η Ελλάδα θα παραμείνει στο ευρώ).

- Απλώς ρισκάρουν, με ενδεχόμενο να ηττηθούν κατά κράτος (και να αποχωρήσουν με… ελικόπτερο επιτρέποντας στην τρόικα και στην ΠΑΣΟΚΝΔκρατία να εφαρμόσουν ένα ακόμη πιο βάρβαρο μνημόνιο);

- Γνωρίζουν πόσο αδύναμη είναι η ευρωπαϊκή Οικονομία να προκαλέσει ένα grexit;

- Έχουν “πλάτες” ισχυρών εξωτερικών συμμάχων (πχ ΗΠΑ) ώστε να στριμωχτεί η Γερμανία και να αποδεχτεί αλλαγή οικονομικής πολιτικής;

--- 

Αν τα παραπάνω είναι απλώς αναπάντητα ερωτήματα υπάρχουν κάποια δεδομένα που είναι αναμφισβήτητα:

Η εκλογική βάση τού ΣυΡιζΑ έχει χαλαρούς δεσμούς με το κόμμα. Οι δεσμοί κόμματος-εκλογέων δεν έχουν καμία σχέση με το δέσιμο του ΠΑΣΟΚ (το 1981) ή του ΕΑΜ με την κοινωνική βάση. Είναι χαρακτηριστικά τα μέτρια αποτελέσματα τού ΣυΡιζΑ στις τελευταίες αυτοδιοικητικές εκλογές αλλά και στις εκλογές στα σωματεία και τους μαζικούς φορείς.

Συμπληρωματικό στο προηγούμενο είναι και η έλλειψη πολιτικών συμμαχιών: ο μόνος ενδεχόμενος κυβρνητικός παρτεναίρ είναι οι ΑΝΕΛ. Η πιθανή αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης θα μπορούσε να οδηγήσει σε ανάγκη συνεργασίας με ψευδομεταρρυθμιστικά, θολά και συστημικά “ποτάμια” (που έφτασαν να συμπεριλαμβάνουν στα ψηφοδέλτια τους ακόμη και το πιο στυγνό νεοφιλελεύθερο γκρουπούσκουλο) ή ακόμη και με την ΠΑΣΟΚΝΔκρατία(!) τινάζοντας στον αέρα το σχέδιο τού ΣυΡιζΑ.

Το σημαντικότερο όμως είναι η αδυναμία τού εργατικού και λαϊκού κινήματος να συγκροτηθούν αποτελεσματικά και αποφασισμένα. Στην διετία 2010-12 οι απεργίες (παρά τα ανοιχτά ξεπουλήματα ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ), οι πολυπληθείς συγκεντρώσεις και συλλαλητήρια, οι “αγανακτισμένοι” και η συγκρότηση νέων συλλογικοτήτων όχι μόνο καθυστέρησαν την εφαρμογή πολλών “μεταρρυθμίσεων” αλλά έρριξαν τις κυβερνήσεις ΓΑΠ και Παπαδήμου συντρίβοντας ταυτοχρόνως τις παραδοσιακές σχέσεις πολιτικής εκπροσώπησης (το διαχρονικό 85% της ΠΑΣΟΚΝΔκρατίας έπεσε στο 30%). Στα δυόμιση τελευταία χρόνια το κίνημα αυτό είναι απλώς παρατηρητής των εξελίξεων. Θεωρώ πως η επιτυχία ή όχι του συριζαίικου εγχειρήματος βρίσκεται στα χέρια αυτού ακριβώς του κινήματος:

Θα αποστασιοποιηθεί από την λογική της πολιτικής ανάθεσης;

Έχει την διάθεση να υπερασπίσει ενεργητικά την κυβέρνησή του ή θα παρακολουθεί τις εξελίξεις από τον καναπέ;

Είναι σε θέση να αντέξει μια μακρόχρονη “πολιορκία” τής χώρας από την τρόικα και τις ντόπιες ελίτ; Να ζήσει ακόμη και με δελτίο σε τρόφιμα και καύσιμα –αν χρειαστεί;

Μπορεί να αντέξει ακόμη και την έξοδο από την ευρωζώνη;

Έχει ξεκαθαρίσει ότι το “βαθύ κράτος” (κατασταλτικός μηχανισμός, “Δικαιοσύνη”, νομικό πλαίσιο) και το χρηματοπιστωτικό σύστημα είναι εχθροί του και ότι πρέπει να συντριβούν για να μην μετατραπεί ο Τσίπρας στον Αλλιέντε της εποχής μας;

(και καλά να γίνεις Αλλιέντε· φαντάσου να γίνεις ντε λα Ρούα!)

 

Σχετικά

1. Οι πιστωτές όρισαν ήδη την μετεκλογική ατζέντα

2. Σπασμωδική κίνηση η επίσπευση της προεδρικής εκλογής

3. Η ερώτηση που ΠΡΕΠΕΙ να απαντήσει ο ΣΥΡΙΖΑ

4. Προς το παγόβουνο

5. Συμφέρει τον ΣΥΡΙΖΑ να γίνουν αργότερα εκλογές

6. Το γατάκι με τη σκιά της τίγρης

7. Το δημόσιο χρέος στον σύγχρονο καπιταλισμό: το πλαίσιο μιας προοδευτικής πρότασης για τη ζώνη του ευρώ

8. Τσίπρας: Ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί, όχι εξωπραγματικά πλεονάσματα

9. Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να μεταμορφώσει την ΕΕ, αν τον αφήσει η Ευρώπη

 

Τα «κλεμμένα»

«Υπάρχουν δύο στρατόπεδα στην Ευρώπη. Το ένα θέλει να προχωρήσει με τη λιτότητα και το άλλο λέει: Χρησιμοποιήστε την ποσοτική χαλάρωση και τη δημοσιονομική επέκταση για να χρηματοδοτήσετε την ανάπτυξη. Ο ΣΥΡΙΖΑ ανήκει στο δεύτερο στρατόπεδο» εξηγεί ο κ. Σταθάκης.

Σημειώνει πως ο ΣΥΡΙΖΑ ζητά διαγραφή του 50% του ελληνικού χρέους και τονίζει πως με τον τρόπο αυτό «το κόστος εξυπηρέτησης του χρέους θα υποχωρήσει από 5% του ΑΕΠ στο 2% του ΑΕΠ». Ως προς το πώς θα προωθηθεί αυτό το αίτημα, ο κ. Σταθάκης δηλώνει πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα προσπαθήσει να τοποθετηθεί μαζί με το Podemos της Ισπανίας και το Αριστερό Κόμμα της Γερμανίας στο πλαίσιο του ευρύτερου κινήματος που υπάρχει στην Ευρώπη ενάντια στη λιτότητα.

«Τι θα γίνει εάν οι Ευρωπαίοι πουν όχι;» είναι η ερώτηση του δημοσιογράφου Paul Mason. «Η Ευρώπη διοικείται από καταστατικά και κανονισμούς. Δεν νομίζω πως η ΕΚΤ θα σταματήσει να χρηματοδοτεί τις ελληνικές τράπεζες για λόγους πολιτικής ευνοιοκρατίας» απαντά ο κ. Σταθάκης.

Σε ποιο στρατόπεδο ανήκει ο ΣυΡιζΑ;

«Ο κόσμος μας έλεγε τρελούς. Ημείς, αν δεν είμεθα τρελοί δεν εκάναμε την επανάσταση, διότι ηθέλαμεν συλλογισθεί δια πολεμοφόδια, καβαλαρία και πυροβολικό».

«Όταν αποφασίσαμε να κάμωμε την επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα ούτε πως δεν έχουμε άρματα ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις αλλά ως μία βροχή έπεσε σε όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας και όλοι και ο κλήρος και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι πεπαιδευμένοι και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτόν το σκοπό και εκάναμε την επανάσταση»

Κολοκοτρώνης, «Απομνημονεύματα»

Καθένας όμως που έχει μελετήσει μια επαναστατική εξέγερση, γνωρίζει πόσες εσωτερικές δυσκολίες μια μάζα συναντά για να εξεγερθεί. Μόνο στην ανάγκη ρίχνεται ο άνθρωπος στο άγνωστο. Η μεγαλόπρεπη φράση «το προλεταριάτο δεν έχει να χάσει παρά τις αλυσίδες του» ισχύει σαν ιστορική προοπτική και για ολόκληρη την εργατική τάξη συνολικά. Όμως, η εσωτερική ιστορία μιας επανάστασης δεν βρίσκεται τάχα ακριβώς στο ότι το προλεταριάτο -οι προλετάριοι δηλαδή- αποφασίζουν να δράσουν σαν τάξη; Στη διαδικασία αυτή πολλά έχουν να χάσουν και πολλά να ριψοκινδυνέψουν. Αξιοπρόσεκτο είναι πως εδώ η ίδια η ζωή θεωρείται το πιο τελευταίο, το λιγότερο σημαντικό από όλα. Συχνά τη βάζουν σε κίνδυνο πολύ πιο εύκολα, παρά ένα φτωχικό σπιτάκι.

Μπέρτολντ Μπρεχτ, «Τρία κόκκινα γράμματα»

====================================

Μηνιαίο διάγραμμα ΓΔ (19/1/2015)

Εικονίδιο

 

 

====================================

Jean Jullien Je Suis Charlie illustration

Εις μνήμην των θυμάτων τού (ισλαμικού;) ναζισμού

 

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
6 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
645 αναγνώστες
Κυριακή, 4 Ιανουαρίου 2015
21:12

Στον Πίνακα 1 παρουσιάζονται οι χρηματοδοτικές ανάγκες και οι πηγές της ελληνικής Γενικής Κυβέρνησης όπως αυτές διαμορφώνονταν την περίοδο πριν από τις τελευταίες εξελίξεις (μη συμφωνία με την τρόικα στην τελευταία αξιολόγηση, την προκήρυξη πρόωρης εκλογής του προέδρου της δημοκρατίας, αλλά και τις συζητήσεις για τις δύο προληπτικές γραμμές στήριξης από την ΕΕ και το ΔΝΤ).

Το μεσο-μακροχρόνιο χρέος αποτελείται από ομόλογα 4,5 δισ. ευρώ (ΕΚΤ) και τα υπόλοιπα 3,4 δισ. ευρώ είναι δάνεια (διακρατικά δάνεια).

Σύμφωνα με τις τελευταίες εξελίξεις έχουν επέλθει διαφοροποιήσεις ως προς τις υπάρχουσες πηγές χρηματοδότησης των αναγκών. Παρότι ακόμη δεν γνωρίζουμε το αποτέλεσμα της εκλογής του προέδρου της δημοκρατίας αλλά και το αποτέλεσμα, σε περίπτωση προκήρυξης βουλευτικών εκλογών, μπορούμε να υπολογίσουμε τις υπάρχουσες πηγές χρηματοδότησης στην πιθανή περίπτωση που η σημερινή αντιπολίτευση κερδίσει τις εκλογές και θελήσει να προχωρήσει σε «συνολική διαπραγμάτευση της δανειακής σύμβασης». Συγκεκριμένα:

Οι πηγές του 2014 θα μειωθούν κατά -7,8 δισ. ευρώ δεδομένου ότι δεν θα προχωρήσει η αξιολόγηση του υπάρχοντος προγράμματος και συνεπώς 3,5 δισ. ευρώ από το ΔΝΤ, 1,8 δισ. ευρώ από τον EFSF και 2,5 δισ. ευρώ από το πρόγραμμα SMP+ANFA δεν θα εισπραχθούν. Συγχρόνως το πρωτογενές πλεόνασμα του προϋπολογισμού αναμένεται να κλείσει στα 3,5 – 4,0 δισ. ευρώ . Επομένως μπορούμε να υπολογίσουμε ότι θα αυξηθεί κατά 1 δισ. ευρώ το πρωτογενές πλεόνασμα σε σχέση με το αναφερόμενο στον Πίνακα 1. Συνεπώς το αποθεματικό του 2014 δεν θα είναι 8,0 δισ. αλλά 1,0 δισ. ευρώ. Επίσης οι υπολογιζόμενες πηγές του 2015 θα μειωθούν κατά: επίσημη χρηματοδότηση του ΔΝΤ 7,1 δισ., ιδιωτικοποιήσεις 2,2 δισ. ευρώ, προγράμματα SMP+ANFA 2,0 δισ. ευρώ. Συνολικά 11,3 δισ. ευρώ. Με την προϋπόθεση ότι το πρωτογενές πλεόνασμα θα είναι (κάτι αμφίβολο) του ιδίου ύψους 5,6 δισ. ευρώ οι συνολικές υπάρχουσες πηγές χρηματοδότησης είναι ύψους 34,3 δισ. ευρώ. Υποθέτοντας ότι οι χρηματοδοτικές ανάγκες είναι 46,1 δισ. ευρώ εύκολα αντιλαμβανόμαστε ότι λείπουν 11,8 δισ. ευρώ.

Τώρα η κάλυψη αυτού του χρηματοδοτικού κενού πως μπορεί να συμβεί;

- Με την προσφυγή στις χρηματοπιστωτικές αγορές. Η Ελλάδα είναι εκτός αγορών και φαίνεται δύσκολο να προσφύγει σε αυτές να προμηθευτεί τα κεφάλαια που λείπουν.

- Με την αύξηση της βραχυπρόθεσμης χρηματοδότησης. Σύμφωνα με τον Πίνακα 1 έχει υπολογισθεί ότι θα υπάρξει έκδοση ποσού 15 δισ. ευρώ έντοκα γραμμάτια. Το ελληνικό Δημόσιο έχει εκδώσει έντοκα συνολικού ύψους 15 δισ. ευρώ (2014) τα οποία στη μεγάλη τους πλειοψηφία βρίσκονται στα χαρτοφυλάκια των εγχώριων τραπεζών. Βάσει του Μνημονίου, από τα 15 δισ. των εντόκων οι τράπεζες μπορούν να αξιοποιούν ως ενέχυρο για την άντληση ρευστότητας από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα μέχρι ποσού 3,5 δισ. ευρώ, κάτι που ήδη έχουν κάνει. Έτσι, κεφάλαια περί τα 11 δισ. ευρώ, που το τραπεζικό σύστημα θα μπορούσε να διοχετεύσει για τη χρηματοδότηση της οικονομίας, έχουν απορροφηθεί από το Δημόσιο. Υπενθυμίζουν, μάλιστα, ότι τον Μάρτιο 2015 η ΕΚΤ δεν θα δέχεται πλέον τις εγγυήσεις που είχε παράσχει το ελληνικό Δημόσιο για τη στήριξη των τραπεζών (Νόμος Αλογοσκούφη), συνολικού ύψους 15 δισ. ευρώ, που σημαίνει ότι η ρευστότητα που έχει αντληθεί με βάση τις εγγυήσεις αυτές θα περάσει σε καθεστώς Έκτακτου Μηχανισμού Ρευστότητας (ELA). Επομένως και εδώ τα περιθώρια είναι περιορισμένα. Πάντως υπάρχει κάποιο περιθώριο χρηματοδότησης κρατικών αναγκών, ικανό να καλύψει μέρος των αναγκών. Αυτό προκύπτει από τα ιστορικά στοιχεία (παρότι υπάρχουν διαφοροποιήσεις): οι σωρευτικές εκδόσεις εντόκων γραμματίων ήταν (δισ. ευρώ): 2012= 47,01, 2013= 44,7, 2014= 40,6 και 2014=38 (προβλέψεις).

- Με την μείωση των χρηματοδοτικών αναγκών. Αυτό προϋποθέτει διαπραγμάτευση με τους πιστωτές. Έως ότου λάβει χώρα η συνολική διαπραγμάτευση και ληφθεί οποιαδήποτε απόφαση, η χώρα χρειάζεται να λειτουργεί και την περίοδο που πραγματοποιείται η διαπραγμάτευση. Αναφέρομαι γενικά στο 2015. Επομένως απαιτείται παράλληλος σχεδιασμός για το αίτημα της μείωσης των χρηματοδοτικών αναγκών του 2015. Το ποσό του ΔΝΤ (8,6 δισ. ευρώ) δεν υπάρχει δυνατότητα διαπραγμάτευσης. Τα ομόλογα που διακρατεί η ΕΚΤ (4,5 δισ. ευρώ) φαίνεται σχεδόν απίθανο. Απομένουν τα διακρατικά δάνεια (3,4 δισ. ευρώ). Επίσης το ποσό της εξυπηρέτησης (τόκοι) που αναλογεί σε αυτά. Το οποίο θα πρέπει να κυμαίνεται περίπου στα 540-550 εκατομμύρια ευρώ.

Όπως όλοι αντιλαμβανόμαστε η διαπραγμάτευση θα πραγματοποιηθεί ενώ η χώρα, η κοινωνία και η οικονομία θα βρίσκονται «εν λειτουργία». Αυτό καθιστά πρωταρχικό το αίτημα να εξασφαλιστούν όλες οι προϋποθέσεις για τη συνέχιση της λειτουργίας της. Όλοι γνωρίζουμε βεβαίως ότι θα υπάρξει «σχετικό πάγωμα» των οικονομικών δραστηριοτήτων κατά τη διάρκεια της εκλογικής αναμέτρησης (αν προκύψει) αλλά και την πρώτη περίοδο εγκατάστασης της νέας κυβέρνησης (αν προκύψει). Όμως αυτό το πάγωμα θα διαλυθεί πιο γρήγορα αν αποδειχθεί ότι η νέα κυβέρνηση καταφέρνει να εξασφαλίσει τις προϋποθέσεις στις οποίες αναφερθήκαμε προηγουμένως.

http://www.kostasmelas.gr/2014/12/v-behaviorurldefaultvmlo.html

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
2 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
3187 αναγνώστες
Πέμπτη, 6 Νοεμβρίου 2014
11:30


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Συνέντευξη της Δεσπ. Κουτσούμπα στην Ηλέκτρα Αλεξανδροπούλου

Ήτανε σίγουρο πως με τη σημερινή της σύνθεση η Περιφέρεια Αττικής θα είχε μεγάλο πολιτικό ενδιαφέρον, ίσως όσο και η Βουλή, ίσως και ακόμα περισσότερο. Και το ξεκίνημα δεν μας διέψευσε. Πρώτη κίνηση του περιφερειακού συμβουλίου, ήταν να ψηφίσει με ευρεία πλειοψηφία, να μην εφαρμοστεί στην Περιφέρεια η αξιολόγηση των υπαλλήλων της, και ο επανέλεγχος νομιμότητας των συμβάσεων, που μετατράπηκαν από ορισμένου σε αόριστου χρόνου. Ουσιαστικά δηλαδή να μπλοκάρει άμεσα τον νόμο του Υπουργού Διοικητικής Μεταρρύθμισης. Ο Υπουργός εξεμάνη, και εκ των τηλεοπτικών παραθύρων, άρχισε να εκτοξεύει απειλές, περί εισαγγελέων και τα τοιαύτα. Επειδή λοιπόν πρέπει πρώτα να κατανοεί κανείς για να μπορεί να προχωράει, ειδικά μέσα σ αυτό το κουλουβάχατο της ιστορίας που ζούμε κάθε μέρα, ζητήσαμε απο την περιφερειακή σύμβουλο Δέσποινα Κουτσούμπα, που εξελέγη με την ΑντΑρΣυΑ, να μας λύσει μερικές απορίες.

Στο Περιφερειακό Συμβούλιο μιλήσατε πολύ έντονα για τον υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης κο Μητσοτάκη. Είπατε ότι δεν έχει δικαίωμα να εκφέρει τις λέξεις «αξιοκρατία» και «αξιολόγηση» και ότι πρέπει να πάρει απόφαση ότι ο νόμος του είναι «άταφος νεκρός».

Και το εννοώ! Στόχος της συγκυβέρνησης είναι να διαλύσει τον δημόσιο τομέα, να μοιράσει στους ιδιώτες όποιο τμήμα του είναι κερδοφόρο και να μετατρέψει τους δημοσίους υπαλλήλους σε υπηρέτες των επιχειρηματιών. Όμως ο κος Μητσοτάκης έχει και μια έξτρα αποστολή: να επαναφέρει το κομματικό κράτος!  Εισηγήθηκε τον νόμο 4250 για τη συγκριτική «αξιολόγηση» των υπαλλήλων, αποφασίζοντας ο ίδιος ότι το 15% των υπαλλήλων είμαστε άχρηστοι. Ούτε τα στελέχη της κυβέρνησης δεν τολμούν να τον υπερασπιστούν αυτόν το νόμο! Δεν υπάρχει σε κανένα κράτος του κόσμου αυτού του είδους η αξιολόγηση. Μόνο μία φορά έγινε προσπάθεια να εφαρμοστεί, επί κυβέρνησης Κωνσταντίνου Μητσοτάκη το 1992 –τόσο «νέες» ιδέες εισάγει στη δημόσια διοίκηση ο «εκσυγχρονιστής» κος Κυριάκος. Από αντίστοιχες περιόδους, επίσης, αντλεί την έμπνευσή της και η προφορική συνέντευξη για την προαγωγή των προϊστάμενων, που εισήγαγε με τον Ν. 4275. Μόνο που ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν αρκέστηκε στο να επαναφέρει τη συνέντευξη, να την πριμοδοτήσει με βαρύτητα 60% και να προθέσει και στελέχη του ιδιωτικού τομέα στην επιτροπή κρίσεων, αλλά επιπλέον κατήργησε και όλα τα μόρια για τα αντικειμενικά προσόντα! Δηλαδή είτε έχεις μεταπτυχιακό, είτε διδακτορικό, είτε επιστημονικό έργο και προϋπηρεσία, το ίδιο κάνει. Στο τέλος θα μετρήσει ο βαθμός που θα πάρεις από το στέλεχος του ΑΚΤΩΡΑ. Για να μην έχουμε και καμιά αμφιβολία ποιανού τα συμφέροντα θα υπηρετεί.

Ο Ν. 4275 έχει κι άλλη μια απίστευτη ρύθμιση: προβλέπει ότι σε περίπτωση αλλαγής των Οργανισμών των υπουργείων (που άλλαξαν ήδη), καταργούνται οι θητείες όλων των προϊστάμενων και ο Υπουργός διορίζει όποιον θέλει! Αν αυτό δεν είναι η επαναφορά του κομματικού κράτους, τότε τι είναι; Η «σύγχρονη δημόσια διοίκηση» που λέει ο κος Μητσοτάκης, όταν βγαίνει στα προστατευμένα τηλεπαράθυρα χωρίς κανέναν αντίλογο; Τόσο σύγχρονη όσο το μετεμφυλιακό κράτος. Μόνο που τώρα τα νέα «πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων» θα είναι το αν και κατά πόσο ο Προϊστάμενος υπηρετεί τους μνημονιακούς νόμους, κάνει τα στραβά μάτια στη μη τήρηση του νόμου για τους «επενδυτές», κι αν είναι έτοιμος να «δείξει» το 15% των συναδέλφων του για να απολυθούν.

Είπατε ότι ο κος Μητσοτάκης λέει ψέματα…

Προφανώς. Λέει συνειδητά ψεύδη εδώ και πολύ καιρό. Από πού να ξεκινήσω… Για παράδειγμα, για να δικαιολογήσει τη συγκριτική αξιολόγηση έλεγε στα κανάλια ότι στις ως τώρα αξιολογήσεις έπαιρναν όλοι 9 και 10. Μόνο που όσες φορές του ζητήθηκαν συγκεκριμένα στοιχεία από συγκεκριμένα Υπουργεία, πουθενά δεν έφερε στοιχεία. Και πώς να φέρει; Αφού τα στοιχεία από τις Διευθύνσεις Διοικητικού δεν τον επιβεβαιώνουν.

Μήπως ο υπουργός Παιδείας δεν λέει συνειδητά ψέματα, όταν βγαίνει και λέει για παιδόφιλους εκπαιδευτικούς που είναι ακόμη στα σχολεία; Όποιος δημόσιος υπάλληλος διωχθεί για τέτοιο αδίκημα, βγαίνει αυτομάτως σε αργία. Εδώ και για οικονομικές διαφορές με γείτονα βγαίνουν σε αργία οι υπάλληλοι πια!

Γιατί λένε τέτοια ψέματα; Μόνος στόχος τους είναι να κρατήσουν τους ψηφοφόρους τους «ήρεμους» ότι ρέει αίμα δημοσίων υπαλλήλων –δηλαδή να συντηρήσουν τον κοινωνικό αυτοματισμό- όσο αυτοί διαλύουν τον δημόσιο τομέα. Βέβαια, δεν νομίζω ότι όλοι οι έως πρότινος ψηφοφόροι τους έχουν την οικονομική δυνατότητα να πληρώνουν διπλάσιους φόρους για να μην έχουν δημόσιο σχολείο, νοσοκομείο ή μουσείο. Δεν νομίζω ότι όλοι οι ψηφοφόροι τους έχουν να κερδίσουν πραγματικά από το να υπάρχουν δύο διαφορετικές νομοθεσίες, μία που θα διευκολύνει τους επιχειρηματίες και τους φίλους του πολιτικού συστήματος και μία που θα συνεχίζει να ταλαιπωρεί τον απλό πολίτη!

Ο Υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης είπε ότι θα προσφύγει στον Εισαγγελέα για την τήρηση της «νομιμότητας». Μάλιστα πήγε τα στοιχεία για 5 Δήμους στον Εισαγγελέα.

Ο κος Μητσοτάκης θυμήθηκε ξαφνικά τη «νομιμότητα». Τα έργα και τις ημέρες του δεν τις θυμάται; Να του φρεσκάρουμε λίγο τη μνήμη για το ποια είναι η νομιμότητα που πρεσβεύει: Τον Γενάρη του 2014 έστειλε κατεπείγουσα εγκύκλιο στις Διευθύνσεις των υπουργείων να μην εφαρμόσουν την ισχύουσα νομοθεσία (Π.Δ. 318/1992) επειδή επρόκειτο να καταθέσει στη Βουλή νέο νόμο για τη αξιολόγηση. Δηλαδή έδωσε εντολή στους υπαλλήλους να μην εφαρμόσουν τον νόμο που ίσχυε. Από μόνος του! Μετά την ψήφιση του Ν. 4250/14, άλλαξε 3 φορές άρθρα του νόμου (αυτά που αφορούσαν τις προθεσμίες) και πάλι με δική του εγκύκλιο. Απείλησε με πειθαρχική δίωξη όσους Διευθυντές δεν κατέθεσαν ποσοστώσεις γιατί συμμετείχαν στην απεργία-αποχή της ΑΔΕΔΥ, κάνοντας ότι δεν ξέρει ότι η απεργία είναι συνδικαλιστική ελευθερία κατοχυρωμένη από το Σύνταγμα και δεν υπόκειται σε πειθαρχικά. Ο ίδιος λοιπόν που θεωρεί ότι με την υπογραφή του μπορεί να αλλάζει τους νόμους κατά το δοκούν, τώρα μιλά για «νομιμότητα» α λα καρτ. Μόνο που είναι ο πρώτος διδάξας!

Ας το πάρει απόφαση ότι ο Ν. 4250 δεν πρόκειται να εφαρμοστεί, κι ας σταματήσει να απειλεί και να αποδεικνύει ποιας πολιτικής παράδοσης είναι απόγονος.

Γιατί αρνούνται οι δημόσιοι υπάλληλοι τον «επανέλεγχο των συμβάσεων»; Δεν είναι σωστό να απομακρυνθούν όσοι έχουν πλαστά πιστοποιητικά;

Άλλο ένα προσφιλές ψέμα των κυβερνώντων είναι να παρουσιάζουν γενικά μια εικόνα χάους και ανομίας στο δημόσιο προκειμένου να δικαιολογήσουν τις απολύσεις. Η νομοθεσία που ορίζει ότι δεν ισχύει ο διορισμός σου αν έχεις καταθέσει πλαστά πιστοποιητικά δεν φτιάχτηκε επί Μνημονίου! Ο Κώδικας Δημοσίων Υπαλλήλων έχει τέτοια πρόβλεψη –άλλωστε αντίστοιχες κυρώσεις έχει οποιοσδήποτε προσκομίσει πλαστά δικαιολογητικά σε οποιαδήποτε συναλλαγή με το δημόσιο. Η διαδικασία ελέγχου των δικαιολογητικών για το αν είναι πλαστά ή όχι, καμία σχέση δεν έχει με τον Ν. 4250. Είναι μια πάγια διαδικασία, που την κάνουν οι Διευθύνσεις Διοικητικού του κάθε φορέα στέλνοντας τα πτυχία και τα πιστοποιητικά εκεί όπου εκδόθηκαν. Το ΒΗΜΑ της περασμένης Κυριακής είχε ολοσέλιδο άρθρο για τους ελέγχους που διενεργεί ο ΔΟΑΤΑΠ στα πτυχία του εξωτερικού. Ως συνήθως, ο τίτλος δεν ανταποκρινόταν στο περιεχόμενο. Όποιος όμως έκανε τον κόπο να διαβάσει το ρεπορτάζ θα είδε ότι τελευταία 2 χρόνια ο ΔΟΑΤΑΠ έχει εντοπίσει 20 πλαστά πτυχία εξωτερικού, ενώ το 2005-2006 είχαν εντοπίσει 400! Από μόνο του το ρεοπρτάζ λέει την αλήθεια που προσπαθούν να κρύψουν: ότι πάντα γίνονταν αυτοί οι έλεγχοι, απλώς η Διοίκηση δεν είχε λόγο να τους «διαφημίζει». Ο λόγος που προβάλλονται τώρα είναι το να δημιουργηθεί «κλίμα» για τις απολύσεις.

Δεν υπάρχει όμως πρόβλημα με πλαστά πιστοποιητικά στο δημόσιο;

Έχουν εντοπιστεί ελάχιστες (σε σχέση με το συνολικό αριθμό) περιπτώσεις πλαστών πτυχίων, και έχουν απολυθεί οι υπάλληλοι. Από την εικόνα που έχω, όμως, έχουν γίνει και λάθη, που αποδείχτηκαν εκ των υστέρων –ειδικά σε ό,τι αφορά απολυτήρια δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Γι’ αυτό είναι λάθος να προδικάζει κανείς ή να κάνει εύκολους αφορισμούς, ξεχνώντας ότι μιλάει για τη δουλειά και την αξιοπρέπεια ανθρώπων και τη βασική αρχή δικαίου ότι όλοι είναι αθώοι μέχρι να αποδειχτεί η ενοχή τους. Σε κάθε περίπτωση, από την εικόνα που έχουμε για περιπτώσεις, επιβεβαιώνεται η λογική και τα όσα ξέραμε για το πώς τα κόμματα εξουσίας χρησιμοποιούσαν το δημόσιο: κατά κανόνα τέτοιου είδους πιστοποιητικά χρησιμοποίησαν όσοι αισθάνονταν ότι «έχουν τις πλάτες» να το κάνουν, δηλαδή όσοι είχαν ιδιαίτερη σχέση με τα κέντρα εξουσίας. Γι’ αυτό είναι κάπως άτοπο να παρουσιάζεται με τη ρομφαία της κάθαρσης το ίδιο πολιτικό σύστημα που εξέθρεψε επί τόσα χρόνια τη λαμογιά και τη ρεμούλα –και το κάνει ακόμη, απλώς με άλλη μορφή.

Να ξαναγυρίσουμε λίγο στο θέμα των επανελέγχων των συμβάσεων;

Βέβαια, αλλά πρώτα πρέπει να καταλάβουμε ότι και στο θέμα της μετατροπής των συμβάσεων ορισμένου χρόνου σε αορίστου, πάλι είχαμε το γνωστό τρόπο λειτουργίας του συγκεκριμένου πολιτικού συστήματος. Μιλάμε για συμβασιούχους που δούλευαν για χρόνια στο δημόσιο, καλύπτοντας πάγιες και διαρκείς ανάγκες, αλλά οι κυβερνήσεις ήθελαν να τους έχουν για πάντα σε ομηρία. Να παρουσιάζουν την εργασία όχι ως δικαίωμα και προσφορά αλλά ως «δώρο» των βουλευτών και των κομματαρχών. Το θέμα άνοιξε με τις πολύχρονες κινητοποιήσεις των συμβασιούχων. Λόγω της κοινωνικής πίεσης, ο Κ. Καραμανλής υποσχέθηκε προεκλογικά την «τακτοποίηση» αυτών των εργαζόμενων. Μετεκλογικά, όμως, το ΠΔ 164/2004 (ΠΔ Παυλόπουλου, όπως είναι γνωστό) προέβλεπε τόσους περιορισμούς ώστε ήταν ζήτημα τύχης αν θα ενέπιπτες στα κριτήριά του. Υπήρχαν άνθρωποι που δούλευαν για πάνω από δέκα χρόνια αλλά έτυχε να μην έχουν τα «σωστά» χρονικά διαστήματα το διάστημα 2002-2004, που έθετε ως όριο το ΠΔ. Ήταν σαφές ότι ήθελαν να τους έχουν για πάντα όμηρους, όπως φαίνεται και τώρα. Γιατί τους ίδιους βάζουν στο στόχαστρο και πάλι, προσπαθώντας να επιβάλλουν αναδρομικά άλλα κριτήρια από αυτά με τα οποία κρίθηκαν οι μετατροπές των συμβάσεων το 2006 από τον ΑΣΕΠ.

Ο κος Μητσοτάκης, όμως, θεωρεί ότι αυτός πρέπει να ελέγχει και τον ΑΣΕΠ! Με το άρθρο 42 του Ν. 4250 προσπαθεί, μέσω των πορισμάτων των Ελεγκτών-Επιθεωρητών Δημόσιας Διοίκησης, να επιβάλλει στον ΑΣΕΠ να αλλάξει αναδρομικά, δέκα χρόνια μετά, τις τότε αποφάσεις του. Μια διαδικασία που καταργεί κάθε έννοια κράτους δικαίου και εισάγει νέα ήθη, καθώς θεωρεί ότι μια Ανεξάρτητη Αρχή υπόκειται στις εντολές ενός Υπουργού!

Όμως και οι Ελεγκτές Δημόσιας Διοίκησης είναι Ανεξάρτητη Αρχή…

Όχι βέβαια! Άλλη μια σκόπιμη σύγχυση: το Σώμα Ελεγκτών-Επιθεωρητών Δημόσιας Διοίκησης (ΣΕΕΔΔ), που διεξάγει τους επανελέγχους, δεν είναι ανεξάρτητη αρχή (όπως είναι ο Γενικός Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης), είναι μια Γενική Γραμματεία του Υπουργείου Διοικητικής ΜεταρρύθμισηςΠολιτικός τους προϊστάμενος είναι ο κος Μητσοτάκης, από αυτόν παίρνουν εντολές. Όχι ότι έχω κάποια αυταπάτη για το ρόλο των Ανεξάρτητων Αρχών, αλλά τυπικά τουλάχιστον δεν διορίζονται από την κυβέρνηση και δεν υπόκεινται στους υπουργούς. Αντιθέτως, στο ΣΕΕΔΔ όχι μόνο διορίστηκαν με προφορική συνέντευξη και παρακάμφθηκαν τα αντικειμενικά κριτήρια, αλλά με ένα απλό ψάξιμο στο διαδίκτυο θα δείτε ένα σωρό καταγγελίες για τον τρόπο διορισμού αυτής της δήθεν «επίλεκτης» μονάδας, στην οποία προτιμήθηκαν υπάλληλοι που είχαν προϋπηρεσία σε γραφεία κυβερνητικών βουλευτών ή σε γραφεία Γενικών Γραμματέων! Και βέβαια τους προστατεύει το ίδιο το πολιτικό σύστημα.

Στο Συμβούλιο αναφερθήκατε σε συγκεκριμένα παραδείγματα.

Έχουμε ήδη παραδείγματα για το τι επιχειρούν οι ελεγκτές.

Καταρχάς, ζητούν έγγραφα που ουδέποτε είχαν ζητηθεί τότε από την Υπηρεσία ή τον ΑΣΕΠ. Για παράδειγμα, στο εξειδικευμένο προσωπικό ανασκαφών του Υπουργείου Πολιτισμού, που αμειβόταν από εργολάβους ενώ πραγματοποιούσε ανασκαφές για λογαριασμό του ΥΠΠΟ, ζητούν έγγραφη υπόδειξη από την Υπηρεσία πριν την έναρξη του έργου. Δεν τους αρκεί η βεβαίωση της Υπηρεσίας μετά το πέρας του έργου και τα ένσημα, αλλά ζητούν κάτι που δεν ζητήθηκε ποτέ στο παρελθόν και δεν υπάρχει, καθώς ακόμη και σήμερα η υπόδειξη του προσωπικού ανασκαφών σε τεχνικά έργα τρίτων γίνεται προφορικά από τις αρχαιολογικές Υπηρεσίες.

Κατά δεύτερον, αγνοούν τις αποφάσεις του ΑΣΕΠ και τη νομολογία. Για παράδειγμα, τόσο ο ΑΣΕΠ όσο και ο Άρειος Πάγος αργότερα, γνωμοδότησαν ότι, όταν υπάρχει ανωτέρα βία (λ.χ. πολύμηνη νοσηλεία), το διάστημα αυτό δεν προσμετράται στο κενό μεταξύ συμβάσεων και η σύμβαση μετατρέπεται σε αορίστου χρόνου, αρκεί μέσα στον προβλεπόμενο από το ΠΔ χρόνο (2002-2004) να έχει εργαστεί ο εργαζόμενος πέραν του 18μηνου. Οι ελεγκτές ζητούν αποδείξεις εργασίας και ένσημα σε διάστημα που συνάδελφοι νοσηλεύονταν και ουδέποτε ισχυρίστηκαν ότι στο διάστημα αυτό δούλευαν.

Ζητούν επίσης ένσημα για εργασία σε ερευνητικά προγράμματα, στα οποία δεν προβλεπόταν –και δεν προβλέπεται– ασφάλιση.Ακόμη και σήμερα ο ΑΣΕΠ, στο παράρτημά του για την προϋπηρεσία των συμβασιούχων, προβλέπει να μετριέται η προϋπηρεσία σε ερευνητικά προγράμματα όπως ακριβώς μετρήθηκε και το 2006: με τις απαραίτητες βεβαιώσεις από τους επιστημονικούς φορείς, χωρίς την προϋπόθεση ενσήμων.

Σε άλλη περίπτωση συνάδελφος που δούλευε, αλλά ο εργοδότης δεν του κολλούσε ένσημα και δεν τον πλήρωνε, παρότι έκανε καταγγελία στο ΙΚΑ και την Επιθεώρηση Εργασίας και δικαιώθηκε, ο ΑΣΕΠ δέχτηκε το διάστημα αυτό ως σύμβαση, ενώ οι Ελεγκτές εκ των υστέρων το μετρούν ως κενό! Όπως και όλες τις άτυπες συμβάσεις εργασίας, που όμως ήταν πραγματικές, με πραγματική αμοιβή και προσφορά εργασίας, και έχουν αναγνωριστεί και από τα δικαστήρια.

Στο διάστημα των λεγόμενων «αοριστοποιήσεων», πολλές Διευθύνσεις Διοικητικού είχαν αποστείλει ερωτήματα για κατηγορίες συμβασιούχων στο Υπουργείο Εσωτερικών. Τα περισσότερα ερωτήματα αφορούσαν  διαφορές σε σχέση με το προσοντολόγιο των δημοσίων υπαλλήλων. Υπήρχαν πράγματι διάφορα ζητήματα, καθώς το προσοντολόγιο που ίσχυε στην πρώτη σύμβαση –ακόμη και μια δεκαετία πριν– ήταν διαφορετικό από αυτό που ίσχυε το 2006. Το Υπουργείο Εσωτερικών τότε, ακολουθώντας και τη νομολογία, έκρινε ότι οι μετατροπές συμβάσεων δεν είναι νέες προσλήψεις, αλλά ορθή αναγνώριση της αρχικής σύμβασης ως αορίστου χρόνου. Ως εκ τούτου, γίνεται με βάση τα κριτήρια που προσελήφθηκαν αρχικά ως συμβασιούχοι, ακόμη κι αν διέφεραν από το μετέπειτα προσοντολόγιο. Αναφέρω ενδεικτικά τη ν 65/1-2-2006 γνωμοδότηση του Νομικού Συμβούλου του ΥΠΕΣΔΑΟι ελεγκτές δεν το λαμβάνουν υπόψη και ζητάνε πιστοποιητικά που δεν υπήρχαν και δεν χρειάζονταν κατά το χρόνο μετατροπής  της σύμβασης.

Αυτά εννοεί η κυβέρνηση όταν λέει «πλαστά χαρτιά». Το να ζητάει εκ των υστέρων νέα χαρτιά ή να βάζει άλλα κριτήρια δέκα χρόνια μετά και μετά να κατηγορεί τον εργαζόμενο ότι… εξαπάτησε το δημόσιο! Παραβλέποντας ότι οι αρχικές διατυπώσεις που πρότεινε ο Μητσοτάκης για τους επανελέγχους δεν έγιναν καν δεκτές –ως αντισυνταγματικές- και τελικά το κείμενο του νόμου 4250/14 θέτει ως προϋπόθεση το να αποδεικνύεται υπαιτιότητα του εργαζόμενου. Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα για τον Υπουργό που πιστεύει ότι μπορεί να νομοθετεί με εγκυκλίους και τα ΜΜΕ που τον υποστηρίζουν…

26 Σεπ 2014

http://www.toportal.gr/?i=toportal.el.politikh&id=5605

Αξιολογήστε το άρθρο 
10 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
2288 αναγνώστες
3 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Τρίτη, 7 Οκτωβρίου 2014
22:01

Στη φετινή ΔΕΘ ο ΣΥΡΙΖΑ κατέθεσε ένα πλαίσιο ιδεών και μέτρων για μία φιλολαϊκή έξοδο από την κρίση σε αντιπαράθεση με την μνημονιακή βαρβαρότητα. Πέρα από τις εμετικές φωνασκίες των διάφορων μνημονιακών φερέφωνων, το κρίσιμο ερώτημα για τον κόσμο της Αριστεράς και της εργασίας είναι αν πράγματι το πλαίσιο αυτό συνιστά ένα ρεαλιστικό φιλολαϊκό πρόγραμμα ή αποτελεί απλά ένα εκλογικίστικο πυροτέχνημα.

Το πρώτο τμήμα του αποτελεί ένα ευχολόγιο ιδεών («κούρεμα» μέρους του χρέους, περίοδος χάριτος στην εξυπηρέτηση του, ρήτρα ανάπτυξης στην αποπληρωμή του, μη-συνυπολογισμός των δημόσιων επενδύσεων στα δημοσιονομικά ελλείμματα, ευρωπαϊκό πρόγραμμα επενδύσεων χρηματοδοτημένο από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα) που δεσμεύεται ξεκάθαρα στην παραμονή εντός της ΕΕ και που η υλοποίηση τους εναπόκειται στην καλή θέληση και συναίνεση των ηγεμονικών δυνάμεων της. Τι πείθει ότι ακόμη και αυτό το ανεπαρκές για την επίλυση των δομικών προβλημάτων της ελληνικής οικονομίας (έλλειψη συνοχής, αποβιομηχάνιση, διείσδυση του ξένου κεφαλαίου κλπ.) πρόγραμμα θα γίνει δεκτό από την ΕΕ; Τι θα γίνει στην περίπτωση που αυτό απορριφθεί μετά πολλών επαίνων;

Η ουσία της πρότασης του ΣΥΡΙΖΑ επικεντρώνεται στο δεύτερο τμήμα της που αποστοιχιζόμενη εντελώς από το πρώτο τμήμα αποτελεί «ένα εθνικό σχέδιο υλοποιήσιμο προτού και ανεξάρτητα από την έκβαση της διαπραγμάτευσης». Συνίσταται σε μία σειρά άμεσων μέτρων που στοχεύουν στην απάλυνση των βαρών των εργαζόμενων και των μικρομεσαίων στρωμάτων (αντιμετώπιση ακραίων φαινομένων φτώχειας [με επιδοτήσεις στέγασης, διατροφής, ενέργειας και μετακίνησης σε συγκεκριμένες κοινωνικές κατηγορίες], σεισάχθεια, φοροελαφρύνσεις, αύξηση βασικού μισθού, πρόγραμμα δημόσιας απασχόλησης, σταδιακή επαναφορά μισθών και ρύθμισης της αγοράς εργασίας κλπ.) στην στήριξη της ανάπτυξης (ίδρυση αναπτυξιακής τράπεζας κλπ.) και στον εκδημοκρατισμό του κράτους.

Τα μέτρα αυτά επίσης δεν έχουν κάποια προγραμματική συνοχή αλλά αποτελούν αποσπασματικές εξαγγελίες με αμφίβολα αποτελέσματα. Τα προγράμματα στήριξης συγκεκριμένων κατηγοριών εντάσσονται στη νεοφιλελεύθερη λογική των διακριτικών παρεμβάσεων που δεν επαναφέρει τα προηγούμενα καθολικής κάλυψης συστήματα κοινωνικής πρόνοιας και που έχει αποτύχει παγκόσμια να αντιμετωπίσει τα αυξανόμενα προβλήματα φτώχειας. Η σεισάχθεια που εξαγγέλλεται είναι εξαιρετικά μικρή (2 δις) όταν τα χρέη των νοικοκυριών φθάνουν τα 35 δις. Η επαναρύθμιση της αγοράς εργασίας και η ακριβής λειτουργία του προγράμματος δημόσιας απασχόλησης δεν διευκρινίζονται πουθενά. Αντίθετα διευκρινίζεται ότι ο μεγάλος όγκος των νέων θέσεων εργασίας θα είναι μερικής απασχόλησης που συνεπάγεται ότι η αύξηση του κατώτατου βασικού μισθού ουσιαστικά ακυρώνεται. Η σύνδεση της χρηματοδότησης των προγραμμάτων κοινωνικής ανακούφισης με το ΕΣΠΑ και το ΤΧΣ είναι τουλάχιστον αφελής αν όχι επικίνδυνη. Το πρώτο έχει γνωστά προβλήματα απορροφητικότητας, έχει αποτύχει να αντιμετωπίσει την ανεργία παρά τα πάμπολλα προγράμματα του που ήδη τρέχουν και επιπλέον προωθεί μόνο κακοπληρωμένες, εντατικοποιημένες και ανασφαλείς θέσεις εργασίας. Το ΤΧΣ προορίζεται μόνο για τις τράπεζες που ήδη αντιμετωπίζουν νέα προβλήματα ανακεφαλαιοποίησης και για τα οποία δεν λέει λέξη πλέον ο ΣΥΡΙΖΑ που ξέχασε ξαφνικά τις διακηρύξεις περί κρατικοποίησης εν ονόματι της αναπτυξιακής τράπεζας (σε τι διαφέρει από την παλιά αποτυχημένη ΕΤΒΑ; Με μόνον ένα 1 δις κεφάλαιο τι μπορεί να κάνει;) και της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων. Τέλος, όλες αυτές οι προτάσεις συνειδητά αποδέχονται τους ασφυκτικούς ευρωπαϊκούς περιορισμούς των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών και της επίτευξης πρωτογενούς πλεονάσματος και αποσιωπάται ότι αυτά εντός της ΟΝΕ και της ΕΕ σημαίνουν υποχρεωτικά λιτότητα διαρκείας. Δεν λέγεται επίσης τίποτα για τους νέους κανόνες της ΕΕ για επιτήρηση των εθνικών προϋπολογισμών που αντικαθιστούν τις τρόικες με μόνιμους εποπτικούς θεσμούς των ηγεμόνων της ΕΕ. Οι φοροελαφρύνσεις είναι στον αέρα εφόσον οι μοιραίες τρύπες στον κρατικό προϋπολογισμό δεν αναπληρώνονται από ένα εξαιρετικά προοδευτικό σύστημα φορολόγησης και χτύπημα της φοροδιαφυγής και φοροαποφυγής του κεφαλαίου.

Δεν χρειάζονται άλλες παραμυθίες. Μόνο δρόμοι υπάρχουν εμπρός. Ο μνημονιακός δρόμος που ωφελεί την εγχώρια και ευρωπαϊκή ολιγαρχία και φορτώνει όλα τα βάρη στην πλάτη της μεγάλης εργαζόμενης κοινωνικής πλειονότητας δημιουργώντας ένα νέο κοινωνικό μεσαίωνα. Η απάλυνση αυτού του δρόμου – με διαπραγματεύσεις και επαναδιαπραγματεύσεις, με έξυπνες ή κουτές ιδέες – μπορεί να γίνει μόνο εάν αυτός ο κοινωνικός μεσαίωνας έχει σχεδόν επιτευχθεί και οι κυρίαρχες τάξεις θεωρήσουν ότι μπορούν και πρέπει να αφήσουν λίγη λαϊκή αγανάκτηση να εκτονωθεί με κάποια ψίχουλα. Ο άλλος δρόμος είναι ο δρόμος της απελευθέρωσης της ελληνικής κοινωνίας από τα δεσμά της ΕΕ και η ανοικοδόμηση της σε μία βιώσιμη βάση και προς όφελος της μεγάλης εργαζόμενης πλειονότητας κόντρα στα συμφέροντα της εγχώριας ολιγαρχίας.

http://stavrosmavroudeas.wordpress.com

Σχετικό:

1. Μια πρώτη αποτίμηση των προγραμματικών δηλώσεων του ΣΥΡΙΖΑ

2. Η ατελέσφορη διαχείριση τής ελληνικής κρίσης

3. Ο ΣΥΡΙΖΑ ο Κουβέλης κι ο Λαπαβίτσας

4. Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ υλοποιεί τα εγκαταλελειμένα κεντρώα αστικά μεταρρυθμιστικά αιτήματα...

5. Βαρουφάκης: ακούστε τώρα την αλήθεια

6. Παρατηρήσεις στο οικονομικό πρόγραμμα τού ΣυΡιζΑ

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
4 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
«Πρώτη<456789101112>Τελευταία»

Σχετικά με το blog
# Οταν οι ανθρωποι κανουν σχεδια ο Θεος γελαει.
# Για το παιχνίδι στα χρηματιστήρια: "Πρόκειται για μια δραστηριότητα που απαιτεί λίγο χρόνο και σου επιτρέπει, διατρέχοντας κάποιο μικρό κίνδυνο, να απαλλάξεις τον εχθρό σου από τα χρήματά του".


Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις