cornelsen
ένθεν κι ένθεν, εκείθεν και εντεύθεν
Σύνδεσμοι


2036 αναγνώστες
3 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Σάββατο, 21 Φεβρουαρίου 2015
09:13

Με την κοινή δήλωση του Eurogroup της 20/22/01 η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ υποκύπτει στις απαιτήσεις του ευρω-ιερατείου

Η κοινή δήλωση του Eurogroup της 20/22/01, η συνέντευξη των εκπροσώπων του Eurogroup και της τρόικας των δανειστών αλλά ακόμη και τα υπολανθάνοντα πίσω από την συνέντευξη Βαρουφάκη και το non-paper του Μαξίμου (http://news.in.gr/greece/article/?aid=1231387426) δείχνουν ξεκάθαρα ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ υποκύπτει στις απαιτήσεις του ιερατείου της ΕΕ για ουσιαστική παράταση του Μνημονίου. Η υποχώρηση αυτή ανοίγει τον δρόμο για ακόμη μεγαλύτερες υποχωρήσεις στο άμεσο μέλλον.

Τα ουσιαστικά σημεία της κοινής δήλωσης του Eurogroup –που συνυπέγραψε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ- είναι τα ακόλουθα.

Πρώτον, το Eurogroup δέχεται την αίτηση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ για παράταση της Κύριας Συμφωνίας για Οικονομική Βοήθεια (Master Financial Assistance Facility Agreement (MFFA)) που συνοδεύεται από μία σειρά υποχρεώσεων (which is underpinned by a set of commitments). Ο σκοπός της παράτασης είναι η ολοκλήρωση της αξιολόγησης (review) με βάση τις δεσμεύσεις της τρέχουσας συμφωνίας (on the basis of the conditions in the current arrangement). Δηλαδή η ολοκλήρωση της αξιολόγησης από τους δανειστές που εκκρεμούσε από πριν τις εκλογές. Οι πινελιές που μπαίνουν είναι, πρώτον, ότι αυτή η αξιολόγηση δεν θα γίνει τυπικά από την τρόικα (δηλαδή την συγκεκριμένη υπηρεσιακή ομάδα) αλλά από τα μέλη της (δηλαδή την ΕΕ αλλά και το ΔΝΤ και την ΕΚΤ). Αυτή η πινελιά έχει μόνον αισθητικό χαρακτήρα –εκτός και αν κανείς είναι αφελής και πιστεύει ότι οι υπάλληλοι που συμμετείχαν στην τρόικα έκαναν του κεφαλιού τους σε σχέση με τους πολιτικούς προϊσταμένους τους. Η δεύτερη πινελιά είναι ότι η αξιολόγηση θα γίνει κάνοντας χρήση της δεδομένης (στην τρέχουσα συμφωνία) ευελιξίας (best use of the given flexibility).

Δεύτερον, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ πρέπει μέχρι την Δευτέρα (23/2/2015) να παρουσιάσει ένα πρώτο κατάλογο μεταρρυθμίσεων βασισμένο στην τρέχουσα συμφωνία (based on the current arrangement) και τότε το ευρω-ιερατείο θα αποφανθεί εάν αυτά είναι επαρκώς πλήρη για να αποτελέσει ένα έγκυρο σημείο εκκίνησης για την επιτυχή ολοκλήρωση της αξιολόγησης (sufficiently comprehensive to be a valid starting point for a successful conclusion of the review). Εφόσον προχωρά η αξιολόγηση θα γίνεται και η τμηματική παροχή των υπολοίπων μνημονιακών δανείων. Δηλαδή, πρακτικά η ΕΕ θα μπορεί οποιαδήποτε στιγμή –όπως έκανε μέχρι τώρα– να εκβιάζει με την μη-καταβολή δανειακών δόσεων. Αυτό διαψεύδει εξόφθαλμα το γελοίο επιχείρημα ιδιαίτερα κάποιων νεοφανών συριζο-ταλιμπάν ότι τα (μνημονιακά) δάνεια δεν συνδέονται με (μνημονιακά) μέτρα. Επίσης είναι γελοιοδέστατο το επιχείρημα ότι τα μέτρα θα συμφωνηθούν από μηδενική βάση. Η δήλωση (και πολύ περισσότερο η συνέντευξη του Eurogroup) είναι σαφέστατη ότι βασίζονται στην υπάρχουσα συμφωνία (δηλαδή στο Μνημόνιο όπως επαναδιατυπώθηκε τον Νοέμβριο του 2012, όπως ρητά και επανειλημμένα τονίσθηκε).

Τρίτον, γίνεται ιδιαίτερη μνεία στα εναπομείναντα κεφάλαια του ΤΧΣ –που τα έχει δανεισθεί ο ελληνικός λαός– και που το «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» του ΣΥΡΙΖΑ ήθελε να αξιοποιήσει για την αντιμετώπιση της «ανθρωπιστικής κρίσης» της ελληνικής κοινωνίας. Τα κεφάλαια αυτά θα κρατηθούν στον EFSF (δηλαδή εκτός ελληνικής δικαιοδοσίας), θα χρησιμοποιηθούν μόνο για τις τράπεζες και θα εκταμιεύονται μόνο με άδεια της ΕΚΤ ("should be held by the EFSF, used for bank recapitalization, released on request by the ECB/SSM"). Εν προκειμένω πρόκειται όχι μόνο για εξευτελισμό του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ αλλά για κυριολεκτικά αποικιοκρατικό όρο.

Τέταρτον, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ δεσμεύεται να τηρήσει όλες τις οικονομικές υποχρεώσεις ("honour their financial obligations") προς τους δανειστές και να απόσχει από την ανατροπή μέτρων και την μονομερή αλλαγή πολιτικών και δομικών μεταρρυθμίσεων που θα επιδρούν αρνητικά στους δημοσιονομικούς στόχους, την οικονομική ανάκαμψη ή την χρηματοπιστωτική σταθερότητα «όπως τα εκτιμούν οι θεσμοί (της ΕΕ)» ("refrain from any rollback of measures and unilateral changes to the policies and structural reforms that would negatively impact fiscal targets, economic recovery or financial stability, as assessed by the institutions"). Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι ο βασικός κορμός των μνημονιακών αλλαγών (και όχι μόνο το 70% τους) θα παραμείνει ανέγγιχτος και οποιαδήποτε αλλαγή θα πρέπει να καλυφθεί από ισοδύναμα μέτρα και μάλιστα εφόσον συμφωνήσει το ιερατείο της ΕΕ.

Και φυσικά αυτή η τετράμηνη παράταση είναι μόνο η αρχή. Δεν πρόκειται να υπάρξει απεμπλοκή από τα δεσμά της ΕΕ αλλά θα γίνει διαπραγμάτευση για ένα νέο πρόγραμμα δανειοδότησης και δεσμεύσεων που –αντίθετα με τα αντιαισθητικά Προγράμματα Οικονομικής Προσαρμογής για την Ελλάδα– θα έχει ένα πιο φανταιζί και μεγαλοσχήμονα τίτλο, π.χ. Σύμφωνο για την Ανάπτυξη. Σημειωτέον, ότι το μόνιμο ευρωπαϊκό μνημόνιο –που προϋπάρχει των μνημονίων για τα PIGS και αφορά όλες τις χώρες (αν και οι ηγεμονικές το παραβιάζουν κατά το δοκούν)– λέγεται Σύμφωνο για την Σταθερότητα και την Ανάπτυξη.

Επί της ουσίας, η σημερινή συμφωνία αποτελεί συνέχεια των προηγούμενων προγραμματικών και πολιτικών κυβιστήσεων (κατά κόσμον κωλοτουμπών) του ΣΥΡΙΖΑ. Όμως, ενώ οι προηγούμενες αποτελούσαν μία σταδιακή διολίσθηση, τώρα πλέον γίνεται ένα καθοριστικό βήμα υποταγής στην ΕΕ. Αυτή η «Βάρκιζα» –αν και μάλλον πάει πολύ να παρομοιάζει κανείς τον ΣΥΡΙΖΑ με το ΕΑΜ– ανοίγει πλέον το δρόμο σε ένα ακόμη μεγαλύτερο κατήφορο. Αξίζει να θυμίσει κανείς ότι στην περίπτωση της Αργεντινής από την πτώση της νεοφιλελεύθερης κυβέρνησης Μένεμ και μέχρι την αστική αντιιμπεριαλιστική σταθεροποίηση του Κίρχνερ μεσολάβησαν πέντε λεκτικά αντινεοφιλελεύθερες και κεντροαριστερές κυβερνήσεις που εφάρμοσαν αντιλαϊκές πολιτικές και κάμποσες έφυγαν με ελικόπτερα.

Στο επόμενο διάστημα και μέσα στα ασφυκτικά πλαίσια της ευρω-φυλακής ο ΣΥΡΙΖΑ θα προσπαθήσει –λίγο πιο ενεργητικά από την κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ που το μόνο που την ένοιαζε ήταν η εξυπηρέτηση της πολιτικο-οικονομικής διαπλοκής– να διαπραγματευθεί κάποια ψίχουλα φιλολαϊκών μέτρων για να εξασφαλίσει κοινωνικά ερείσματα. Είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν θα καταφέρει ακόμη και αυτό.

Αυτό που αποδεικνύει ο σημερινός τραγέλαφος είναι ότι δεν υπάρχει κανένα περιθώριο φιλολαϊκής διεξόδου μέσα στην ΕΕ. Η τελευταία είναι το σφαγείο των λαϊκών δικαιωμάτων και αναγκών. Δεν αλλάζει, δεν μεταρρυθμίζεται. Όσοι κηρύσσουν στο λαό «ούτε ρήξη, ούτε υποταγή» με την ΕΕ μόνο επικίνδυνες ψευδαισθήσεις καλλιεργούν. Ο μόνος δρόμος φιλολαϊκής διεξόδου από την κρίση περνά από την σύγκρουση, την ρήξη και την αποδέσμευση από την ΕΕ.

Από το stavrosmavroudeas.wordpress.com

Σχετικά:

1. Η αποκρυπτογράγηση τής συμφωνίας τού Eurogroup

2. Γιατί χαιρόταν ο Βαρουφάκης;

3. Όλη η λίστα των μεταρρυθμίσεων

4. Μόνη διέξοδος η φυγή προς τα εμπρός!

5. Ο ΣυΡιζΑ κερδίζει χρόνο και χώρο

6. Το Χρηματιστήριο στα χέρια τού ΣυΡιζΑ: χρυσός ή κάρβουνο

 

Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
7 ψήφοι

 Εκτύπωση
1076 αναγνώστες
Τρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2015
15:14

Μετά την μεγάλη κρίση του 2008-09 οι υπεύθυνοι της αμερικάνικης Fed (αλλά και η BoE και η BoJ) ποντάρισαν και πάλι στο «wealth effect των ανερχόμενων τιμών των περιουσιακών στοιχείων», αυτή τη φορά “τρομπάροντας” με χρήμα τις Τράπεζές τους. Όλοι ήξεραν ότι το χρήμα αυτό δεν θα κατέληγε στην «πραγματική Οικονομία» αλλά θα διέσωζε κατ’ αρχήν τους ισολογισμούς των Τραπεζών. Η πολιτική αυτή πραγματικά εκτίναξε τους δείκτες των αμερικάνικων χρηματιστηρίων.     

QE and stocks

Το μοντέλο αυτό (δλδ το QE) αρνήθηκε σθεναρά να εφαρμόσει η ευρωπαϊκή ελίτ αφού ο «Βορράς» θεωρούσε ότι τα συμφέροντά του εξυπηρετούνταν καλύτερα από την επιβολή της λιτότητας, ιδίως στις χώρες του «Νότου», τα επιλεγόμενα PIIGS. Αλλά έφτασε σε τέτοιο σημείο η στασιμότητα των περισσότερων Οικονομιών της Ευρωζώνης ώστε οι Γερμανοί και οι σύμμαχοί τους “πείστηκαν”, πως η ΕΚΤ πρέπει να αγοράσει ιταλικά και ισπανικά ομόλογα που κατέχουν οι Τράπεζες, οι ασφαλιστικές εταιρείες και τα hedge funds ώστε η Ευρωζώνη να αποφύγει τον αποπληθωρισμό.

Οι «μηχανές» του Ντράγκι παίρνουν μπροστά (για δεύτερη φορά) για να «τυπώσουν» χρήμα και να αγοράσουν επιλεκτικά όσα ομόλογα έχει ανάγκη η διάσωση του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού συστήματος –και όχι η διάσωση των κοινωνιών- σπρώχνοντας πιθανόν προς τα πάνω και τους χρηματιστηριακούς δείκτες. Όλους όμως;

---

Από το πρώτο διάγραμμα είναι προφανές πως τα QE ωφέλησαν τα μέγιστα τον S&P και τον NIKKEI (όπως και ο εγγλέζος FTSE που δεν φαίνεται στο διάγραμμα αλλά προσέγγισε τα υψηλά του 2007). Στην Ευρώπη ο DAX, που είχε ήδη κερδίσει νεότερα υψηλά μέσα στο 2014, έδειξε να ενισχύεται με το νέο “πακέτο”. Το ίδιο και ο CAC παρ’ ότι συνολικά υστερεί σε επιδόσεις καθηλωμένος από την κακή οικονομική κατάσταση της Γαλλίας.  

Σαν να επιβιβάζονται στο QE train κάποιοι “σύμμαχοι” της Γερμανίας (Σουηδία/OMXS30, Ολλανδία/ΑΕΧ) αλλά να μένουν εκτός οι μεγάλοι προβληματικοί του Νότου (Ιταλία/FTSE MIB, Ισπανία/IBEX) –εκτός κι αν ολοκληρωθεί ο ανεστραμμένος σχηματισμός ΩΚΩ.

Για Ελλάδα, Πορτογαλία και Κύπρο καλύτερα ας μην τα συζητάμε: η Πορτογαλία (που… «βγήκε από τα μνημόνια») φλερτάρει με τα χαμηλά του 2012 και η Κύπρος κατακτά όλο και χαμηλότερα χαμηλά.

Όσο για τα BRICs δεν φαίνεται να πολυευνοήθηκαν από το πάρτυ σε Τόκιο και Ν. Υόρκη. Με εξαίρεση την Ινδία (BSE) -και μια μικρή βελτίωση στην Κίνα (SSEC)- η Βραζιλία (Bovespa) και η Ρωσία (RTSI) δεν ανέκαμψαν μετά το 2012. Σε αντίθεση, άλλα μεσαία βεληνεκούς χρηματιστήρια (Αργεντινή, Ινδονησία, Μεξικό, Καναδάς, Αυστραλία, Τουρκία) εκμεταλλεύτηκαν την συγκυρία και είτε προσέγγισαν είτε ξεπέρασαν τα υψηλά του 2007.

====

Ποσοτική χαλάρωση - Είναι πανάκεια για το ευρώ και την ευρωζώνη;

Μετά από τα δραματικά γεγονότα του Η2 2014 δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η Global Macro επέστρεψε. Το γενικότερο οικονομικό πλαίσιο, η πολιτική και η επίδρασή της στις αγορές βρίσκονται και πάλι στο επίκεντρο. Η Ευρώπη μπήκε στο 2015 αντιμετωπίζοντας το ενδεχόμενο μιας αποπληθωριστικής ύφεσης. Η ΕΚΤ ήταν απρόθυμη να εφαρμόσει πλήρη ποσοτική χαλάρωση (QE), αλλά υπέκυψε στην αυξανόμενη πίεση και κατά την συνεδρίαση του Ιανουαρίου ανακοίνωσε ένα πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης που περιέχει 60 δις ευρώ σε αγορές περιουσιακών στοιχείων ανά μήνα και θα ισχύσει από το Μάριο του 2015 έως τον Σεπτέμβριο του 2016.

» Ένα πλήρες πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης θα είναι πανάκεια για τα δεινά της Ευρώπης;

Η Ευρώπη αρχίζει να μοιάζει πολύ με την Ιαπωνία, η οποία έχει περάσει 20 χρόνια οικονομικής στασιμότητας, με μηδενικά επιτόκια και με συνεχή χρήση του QE, από το 2001. Ο Σίνζο Άμπε είναι ο τελευταίος ηγέτης που προσπαθεί να ξυπνήσει τον κοιμώμενο γίγαντα, που παραμένει η τρίτη μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο. Δύο από τις τρεις αιχμηρές πολιτικές του περιμένουν ακόμη να βρουν το στόχο τους. Η πρώτη, η πολιτική ενός αδύναμου γιέν έχει πετύχει κέντρο. Στα τέλη Οκτωβρίου του 2014, η αναλογία USD/JPY διέσπασε μια 15-ετή πτωτική τάση. Αυτό συνέπεσε με το σημαντικό στρογγυλό αριθμό 110 σε σχέση με το δολάριο. Το γιεν συνέχισε να αποδυναμώνεται σε σχέση με το δολάριο ΗΠΑ πέφτοντας στο 120 μέσα σε ένα μήνα, καθοδηγούμενο από μια μαζική αύξηση στο πρόγραμμα QE της Ιαπωνίας. 

Το Ευρώ (που το 2014 ήταν κατά 11% πιο αδύναμο έναντι του δολαρίου ΗΠΑ) κατά τον Ιανουάριο του 2015 αποδυναμώθηκε περαιτέρω, καθώς η αγορά δοκίμασε επίπεδα στήριξης στρογγυλών αριθμών όλο και πιο χαμηλά, έως και τιμές που για τελευταία φορά τις είχαμε δει το καλοκαίρι του 2003. Η μεγαλύτερη από αυτές τις μετακινήσεις ήρθε μετά από τα νέα της ΕΚΤ, παρόλο που η αγορά του δολαρίου και η πώληση του ευρώ ήταν ήδη πολύ δημοφιλείς συναλλαγές.

Εξετάζοντας το μακροπρόθεσμο διάγραμμα USD/EUR (το αντίστροφο της τυπικής καταγραφής) μπορούμε ξεκάθαρα να δούμε το αίτιο (διάγραμμα 1). Πρόσφατα γύρω στο 88,20 το ευρώ έχει διασπάσει τη σκιασμένη περιοχή της αντίστασης που βλέπουμε να είναι σημαντική με το δικό της τρόπο, όπως συνέβη με τη διάσπαση της γραμμής της καθοδικής τάσης του JPY/USD τον Οκτώβριο του 2014.

Τα μακροοικονομικά δεδομένα από την ευρωζώνη παραμένουν ανεπαρκή με μόνο τις περιφερειακές οικονομίες να δείχνουν κάποια ουσιαστική ανάπτυξη. Ο πληθωρισμός παραμένει πεισματικά χαμηλός. Αυτό δεν είναι απλώς ένα πρόβλημα για την ευρωζώνη, αλλά αποτελεί μια επικίνδυνη τάση και όταν συνδυάζεται με χαμηλή οικονομική ανάπτυξη θα μπορούσε να γίνει ο καταλύτης για την πρόκληση αποπληθωρισμού. Ο οποίος, όπως γνωρίζουν οι Ιάπωνες, είναι πολύ δύσκολο να μετατοπιστεί εφόσον προκληθεί. 

Ο απότομος κατήφορος του αποπληθωρισμού

Μια σπείρα αποπληθωρισμού όπου οι δαπάνες και οι επενδύσεις αναβάλονται και οι αξίες των αγαθών πέφτουν αποτελεί μια ανησυχητική προοπτική, ειδικά αν επιδεινώνεται από εξαιρετικά χαμηλά επιτόκια. Κατά τη διάρκεια μιας αποπληθωριστικής περιόδου, όσοι διαθέτουν μετρητά θα δουν την αγοραστική τους δύναμη να αυξάνεται. Με περιορισμένες διαθέσιμες αποδόσεις και με αποδυναμωμένες εγχώριες τιμές αγαθών θα περίμενε κανείς να δει τα χρήματα να μετακινούνται εκτός του ευρώ, σε επενδύσεις που προσφέρουν κάποια απόδοση και δεν υπόκεινται σε αποπληθωριστικές πιέσεις.

Ωστόσο, η ευρωζώνη δεν βρίσκεται ακόμα σε κατάσταση αποπληθωρισμού, ίσως να οδεύει προς αυτή την κατεύθυνση. Όσο ευπρόσδεκτη κι αν είναι, η μειωμένη τιμή του πετρελαίου ωθεί τον πληθωρισμό ακόμη χαμηλότερα, χωρίς να παρέχει μια μετατόπιση της παραγωγικότητας λόγω διαρθρωτικών προβλημάτων που υπάρχουν εντός της ΕΕ. Για παράδειγμα, οι ενεργειακές τιμές της Γερμανίας είναι απίθανο να μειωθούν λόγω ενός συνδυασμού πράσινων φόρων και επιδοτήσεων. Ενώ η Γαλλία αντλεί το 75% περίπου της ηλεκτρικής της ενέργειας από πυρηνική ενέργεια, η οποία δεν κερδίζει από τις χαμηλότερες τιμές του πετρελαίου. 

Η απειλή του αποπληθωρισμού στην ευρωζώνη συνολικά ή σε ορισμένα από τα μέλη της μπορεί να έπεισε τον Mario Draghi και το Συμβούλιο της ΕΚΤ να προχωρήσουν σε αγορές κρατικών ομολόγων μέσω του προγράμματος ποσοτικής χαλάρωσης, παρά τις σημαντικές αντιδράσεις των γερμανών.

Η εφαρμογή της QE θα είναι απλή για το ΕΚΤ;

Ποιού κράτους-μέλους τα ομόλογα θα αγοράσει η ΕΚΤ; Και σε τι αναλογία; Η ΕΚΤ έχει πει ότι δεν θέλει να «κατέχει» περισσότερο από το 33% των ομολόγων οποιουδήποτε μέλους της ευρωζώνης, το οποίο εμμέσως αποκλείει επιπρόσθετη αγορά του ελληνικού χρέους.

Η Κεντρική Τράπεζα έχει επίσης περιοριστεί στην αγορά «επενδύσιμου χρέους» σε μια προσπάθεια ελέγχου του ρίσκου. 

Ένα ερωτηματικό που παραμένει για την αποτελεσματικότητα της ποσοτικής χαλάρωσης από την ΕΚΤ είναι αυτό του δικτύου μεταφοράς χρημάτων.

Σε αντίθεση με τις ΗΠΑ, όπου οι κεφαλαιαγορές παρέχουν και διανέμουν μεγάλο μέρος της ρευστότητας και της πίστωσης σε ολόκληρο το σύστημα, η Ευρώπη στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στις τράπεζες, των οποίων η αποδεδειγμένη ικανότητα για τη μεταβίβαση ρευστότητας και πίστωσης είναι, στην καλύτερη περίπτωση, αμφισβητήσιμη. Οι τράπεζες έχουν κατά το παρελθόν λάβει φθηνό χρήμα της ΕΚΤ, αγόρασαν κρατικά ομόλογα και εισέπραξαν τη διαφορά επιτοκίου.

Μεταξύ Σκύλας και Χάρυβδης

Η ΕΚΤ είναι παγιδευμένη μεταξύ Σκύλας και Χάρυβδης. Οι αποδόσεις των ομολόγων της ευρωζώνης συνεχίζουν να πέφτουν εν αναμονή της ημερομηνίας έναρξης της QE της ευρωζώνης τον Μάρτιο. Η Ευρώπη μπορεί να μπει σε αποπληθωρισμό ακόμη και πριν από την έναρξη της QE. Αν συμβεί αυτό, τα κράτη μέλη και οι αγορές θα παρακολουθούν για να δούν πόσο γρήγορα θα μπορέσουν οι αγορές περιουσιακών στοιχείων της ΕΚΤ να αναστρέψουν αυτή την τάση, εάν μπορέσουν. 

Αστάθεια στην ευρωζώνη;

Αποχωρήσεις από την ευρωζώνη ή μια ολοκληρωτική διάλυσή της θα ήταν ακραίο και, συνεπώς, απίθανο γεγονός, αν και ακόμα και το ενδεχόμενο θα ήταν αρκετό για να γκρεμίσει το ευρώ. Η πιθανότερη υποψήφια για αποχώρηση είναι η Ελλάδα.

Οι βουλευτικές εκλογές στην Ελλάδα έδωσαν στο ακροαριστερό κόμμα ΣΥΡΙΖΑ τη «μερίδα του λέοντος» των εδρών της ελληνικής Βουλής. Η εκστρατεία του ΣΥΡΙΖΑ βασίστηκε σε μια πλατφόρμα υπέρ της ΕΕ, αντι-μνημονιακή και κατά των μέτρων λιτότητας. Επιθυμούν να επαναδιαπραγματευθούν τις υφιστάμενες δεσμεύσεις της Ελλάδας και δεν θα φοβηθούν να αναστατώσουν το status quo της ευρωζώνηςγια αυτόν το σκοπό. Οι διαπραγματεύσεις με την Τρόικα κατά τις επόμενες εβδομάδες και μήνες μπορεί να είναι θερμές. 

Κατά συνέπεια, θα παρακολουθούμε την περιοχή μεταξύ 0,8844 και 0,90 στο διάγραμμα 1 πολύ στενά - το ανώτερο όριο εδώ ισοδυναμεί με 1,111 στη συνήθη παραλλαγή EUR/USD.

Darren Sinden – ηλεκτρονικό περιοδικό  TRADERS’, τχ. Φεβ. 2015

 

 

 

Σχετικά:

1. Ένα διακόσια μανδάμ τα ταληράκια, να τ’ αφήσω?

2. Ποσοτική χαλάρωση, Σαμαράς και Τσίπρας: Ποιος δουλεύει ποιόν;

3. Θα δουλέψει η ποσοτική χαλάρωση του κ. Ντράγκι;

4. Πώς να “φουσκώσετε” μια Οικονομία

 

Τα «κλεμμένα»

You must take the A Train

To go to Sugar Hill way up in Harlem

If you miss the A Train

You'll find you've missed the quickest way to Harlem

Hurry, get on, now, it's coming

Listen to those rails a-thrumming (All Aboard!)

Get on the A Train

Soon you will be on Sugar Hill in Harlem

Τake the "A" train

Μια λαμπρή νέα κινεζική καινοτομία τραίνων –ανεβείτε & κατεβείτε από το τραίνο χωρίς το τραίνο να σταματήσει.
Ο χρόνος δεν είναι για χάσιμο. Το τραίνο κινείται όλη την ώρα.

Εάν υπάρχουν 30 σταθμοί μεταξύ του Πεκίνου και Guangzhou, για να σταματήσει και να επιταχύνει πάλι σε κάθε σταθμό θα σπαταλήσουν και την ενέργεια και το χρόνο.

Μια μόνη ελάχιστη στάση 5 λεπτών ανά σταθμό (οι ηλικιωμένοι επιβάτες δεν μπορούν να είναι γρήγοροι) θα οδηγήσει σε συνολική απώλεια 5 λεπτά Χ 30 σταθμούς ή 2.5 ώρες του χρόνου ταξιδιού!

Για εκείνους που επιβιβάζονται στο τραίνο: Οι επιβάτες σε έναν σταθμό επιβιβάζονται επάνω σε μια καμπίνα πολύ προτού να φθάσει ακόμη το τραίνο στο σταθμό. Όταν το τραίνο φθάνει, δεν θα σταματήσει. Επιβραδύνει ακριβώς για να πάρει την καμπίνα που θα κινηθεί με το τραίνο στη στέγη του τραίνου. Ενώ το τραίνο απομακρύνεται ακόμα από το σταθμό, εκείνοι οι επιβάτες θα επιβιβαστούν στο τραίνο από την καμπίνα που τοποθετείται στην οροφή του τραίνου. Αφού ξεφορτώσει όλους τους επιβάτες της, η καμπίνα θα κινηθεί προς το πίσω μέρος του τραίνου έτσι ώστε οι επόμενοι εξερχόμενοι επιβάτες που θέλουν να κατέβουν στον επόμενο σταθμό θα επιβιβαστούν στην καμπίνα στο πίσω τμήμα της οροφής του τραίνου.

Για εκείνους που κατεβαίνουν: Όπως είπαμε, αφού ξεφορτώσει όλους τους επιβάτες της, η καμπίνα θα κινηθεί προς το πίσω μέρος του τραίνου έτσι ώστε οι επόμενοι εξερχόμενοι επιβάτες που θέλουν να κατέβουν στον επόμενο σταθμό θα επιβιβαστούν στην καμπίνα στο πίσω τμήμα της οροφής του τραίνου. Όταν το τραίνο φθάνει στον επόμενο σταθμό, θα ρίξει απλά ολόκληρη την καμπίνα συνδετήρων ο ίδιος στο σταθμό και θα την αφήσει πίσω στο σταθμό. Οι εξερχόμενοι επιβάτες μπορούν να πάρουν το χρόνο τους να αποβιβασθούν στο σταθμό ενώ το τραίνο έχει φύγει ήδη. Συγχρόνως, το τραίνο θα πάρει τους εισερχόμενους επιβάτες σε μια άλλη καμπίνα στο μπροστινό μέρος της οροφής του τραίνου. Έτσι το τραίνο θα ρίχνει πάντα μια καμπίνα στο πίσω τμήμα της στέγης του και θα παίρνει μια νέα καμπίνα στο μπροστινό μέρος της οροφής του τραίνου, σε κάθε σταθμό.

Tο τρένο που δεν σταματάει ποτέ

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
Δεν έχει αξιολογηθεί
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
914 αναγνώστες
Δευτέρα, 2 Φεβρουαρίου 2015
23:10

Το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών της 25ης Ιανουαρίου πέρασε πλέον στην ιστορία, αλλά η ανάλυσή του παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον, ως προς τους παράγοντες που οδήγησαν τον ΣΥΡΙΖΑ στη νίκη.

Όπως καταγράφεται στην «ακτινογραφία» της Κάπα Research στα αποτελέσματα της κάλπης, η οποία δημοσιεύεται στο «Βήμα», ο ΣΥΡΙΖΑ πέτυχε τη διείσδυση σε όλους τους πολιτικούς χώρους, όλες τις επαγγελματικές αλλά και τις ηλικιακές ομάδες. Το 36,34% που συγκέντρωσε το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα ήταν αποτέλεσμα «διαρροής» ψηφοφόρων από όλα τα κόμματα.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της εταιρείας, το 34,8% των μετακινήσεων προς τον ΣΥΡΙΖΑ προήλθε από τη ΔΗΜΑΡ, το 24,4% από το ΠΑΣΟΚ, το 24% από τους Ανεξάρτητους Έλληνες, το 20,7% από το ΚΚΕ και το 20,5% από το Ποτάμι, ενώ ένα 10,7% προήλθε από τη Χρυσή Αυγή, 8,6% από τη Νέα Δημοκρατία και 7,6% από το ΛΑΟΣ. Αντίστοιχες μετακινήσεις έγιναν και προς τη Νέα Δημοκρατία, με τη μερίδα του λέοντος να προέρχεται από το ΛΑΟΣ (50,1%) και ένα 20,8% προήλθε από το Ποτάμι.

Σε ό,τι αφορά την επαγγελματική διαστρωμάτωση των ψηφοφόρων των κομμάτων, τα στοιχεία αποκαλύπτουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είχε υψηλή διείσδυση σε όλες τις κατηγορίες, έχοντας με τα μεγαλύτερα ποσοστά σε άνεργους (43,4%), αγρότες (39,8%), φοιτητές (38,7%) και δημόσιους υπαλλήλους (38,4%). Τη Νέα Δημοκρατία προτίμησαν από την άλλη οι επιχειρηματίες (37,5%), οι νοικοκυρές (34,8%) και οι συνταξιούχοι (33,3%).

Στις ηλικιακές κατηγορίες από την άλλη, ο ΣΥΡΙΖΑ είχε το μεγαλύτερο ποσοστό προτίμησης στις ηλικίες 54-59 ετών (43,4%) και 48-53 ετών (43,4%), ενώ υψηλά ήταν τα ποσοστά του και στους νεότερους.

Αναλυτικά οι πίνακες της Κάπα Research, όπως τους δημοσίευσε το «Βήμα»

Η “ακτινογραφία” της κάλπης: πως ψηφίσαμε στις εκλογές

Και πως ψήφισαν μερικές χαρακτηριστικές περιοχές τής χώρας:

  εκλογικό αποτέλεσμα Μύκονος Περιστέρι Φιλοθέη - Ψυχικό Νίκαια Δ. Αρριανών (Ροδόπη) Δ. Ανατ. Μάνης
ΣυΡιζΑ 36,34 27,9 43,4 20,0 43,4 65,1 20,2
ΝΔ 27,81 43,2 19,3 48,8 17,6 5,0 42,2
Χρυσή Αυγή 6,28 6,0 6,6 4,2 7,4 0,3 15,1
ΠαΣοΚ 4,68 3,5 2,9 2,8 3,2 1,0 9,7
Το Ποτάμι 6,05 6,2 5,4 12,1 5,3 23,7 2,7
ΚΚΕ 5,47 2,5 8,8 2,9 9,4 0,5 3,3
ΑΝΕΛ 4,75 4,1 4,8 3,4 5,1 0,1 2,1
ΚιΔηΣο 2,46 0,8 1,9 1,6 1,5 3,7 1,3
Άλλο 6,13 5,9 7,0 4,2 7,0 0,5 3,5

brosta-den-xero-ti-tha-vro

Σχετικά

1. Από το 2012 στο 2015: Γιατί η Ν.Δ. έχασε τις εκλογές

2. Ευρωεκλογές 2014. Οι βασικές διαιρετικές τομές του εκλογικού σώματος

3. Τι συμβαίνει άραγε γύρω μας;

4. Οι συνταξιούχοι έδωσαν τη νίκη στον ΣΥΡΙΖΑ

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
Δεν έχει αξιολογηθεί
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1929 αναγνώστες
5 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Τρίτη, 6 Ιανουαρίου 2015
15:32

Ήταν το 1958 όταν η ΕΔΑ αναδεικνυόταν σε αξιωματική αντιπολίτευση με ποσοστό 24% για πρώτη φορά μετά την ήττα τής Αριστεράς στον εμφύλιο πόλεμο. Από τότε χρειάστηκε να περάσουν 54 χρόνια -και ενώ ενδιάμεσα ένα κόμμα (το ΠΑΣΟΚ), που δήλωνε σοσιαλιστικό, διέψευσε τα οράματα και τις υποσχέσεις που είχε δώσει– μέχρις ότου ένα νέο κόμμα τής Αριστεράς, ο ΣυΡιζΑ, να αναδειχτεί σε αξιωματική αντιπολίτευση και πάλι.

Οι δυο περιπτώσεις έχουν πολλές διαφορές μεταξύ τους. Η σημαντικότερη είναι πως αυτήν την φορά ένα –κατά δήλωσή του- αριστερό κόμμα αναλαμβάνει την ευθύνη να βγάλει την κοινωνία από μια βαθιά οικονομική κρίση και να αναπροσανατολίσει την κοινωνία μεταρρυθμίζοντας την πραγματικά. Σε αυτό το σημείο η συγκυρία μοιάζει περισσότερο με την κατοχική περίοδο όπου το ΕΑΜ –ένα μέτωπο αριστερών κομμάτων με “λαϊκοδημοκρατικό” πρόγραμμα- αναλάμβανε την πρωτοβουλία να καθοδηγήσει το έθνος και να δημιουργήσει «μια Νέα Ελλάδα, ελεύθερη και ανεξάρτητη, κτήμα του λαού της...».

Βεβαίως (μέχρι) τώρα δεν υπάρχει σε εξέλιξη ένας “θερμός” πόλεμος στα ευρωπαϊκά εδάφη, οι γεωπολιτικές ισορροπίες είναι διαφορετικές, η θέση της Ελλάδας στον ευρωπαϊκό οικονομικό χάρτη έχει αλλάξει. Όμως η έκβαση του οικονομικού πολέμου –πιο συγκεκριμένα, της ανοιχτής και ανηλεούς ταξικής σύγκρουσης- ο οποίος διεξάγεται ως αποτέλεσμα της κρίσης που ξέσπασε με αφορμή την κατάρρευση της Λήμαν, θα είναι επίσης καθοριστική για το μέλλον τής χώρας αλλά και για το μέλλον τής ίδιας τής Ευρώπης. Ίσως το ίδιο καθοριστική με την διάλυση τού μπλοκ τού “υπαρκτού σοσιαλισμού” ή, αν και γίνομαι κάπως υπερβολικός, με την έκβαση τού Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου.

---

Στα πέντε τελευταία χρόνια η Ελλάδα, o “αδύναμος κρίκος” τής Ευρωζώνης, αποτελεί ένα εργαστήριο εφαρμογής μέτρων μακροχρόνιας λιτότητας που σκοπό έχουν την διάσωση ενός συγκεκριμένου μοντέλου συσσώρευσης κεφαλαίου –τού μοντέλου που έλκει την καταγωγή του από την συνθήκη τού Μάαστριχτ και την ΟΝΕ. Οι ανάγκες των δανειστών ήταν/είναι τόσο πιεστικές και η ντόπια οικονομική ελίτ βρέθηκε σε τόσο δύσκολη θέση –"παίζεται" τόσο η θέση της στην Ευρωζώνη όσο και η επιβίωση τού μοντέλου τού ελληνικού καπιταλισμού- που η “χρεοκοπία διαρκείας” δεν ήταν παρά η μόνη διέξοδος (τους). Μια χρεοκοπία που, σε κοινωνικό επίπεδο, με τα δεινά της έφερε και την διάρρηξη της συμμαχίας μεταξύ του ελληνικού κεφαλαίου από την μια και μέρους των μεσοστρωμάτων (αυτοαπασχολούμενοι, αγρότες, μικροί καπιταλιστές, εισοδηματίες) αλλά και τού κόσμου τής μισθωτής εργασίας που είχε πιστέψει –και επενδύσει- στην σύγχρονη “Μεγάλη Ιδέα”.

Από την μεταπολίτευση και έπειτα η ΠΑΣΟΚΝΔκρατία –κυρίως το ΠΑΣΟΚ- αποδείχτηκε ικανός διαχειριστής συγκολλώντας και συμβιβάζοντας επιδέξια τα διαφορετικά ταξικά συμφέροντα και “εξαγοράζοντας” τα πολυάριθμα μικροαστικά στρώματα εξασφαλίζοντάς τους δυο βασικά ανταλλάγματα για την ανοχή και την συνεργασία τους με το μεγάλο κεφάλαιο: το “δικαίωμα” τους στην φοροδιαφυγή και την συμμετοχή τους στο “ευρωπαϊκό κεκτημένο” (όπως ο καθένας το εννοεί) σε ένα ασφαλές γεωπολιτικό περιβάλλον. Με την έκρηξη τής κρίσης το ίδιο αυτό πολιτικό σύστημα προσπάθησε να διαχειριστεί επικοινωνιακά την διάψευση των υπεσχημένων με δυο βασικά εργαλεία:

α) η κρίση ήρθε ως μια, σχεδόν θεόσταλτη, τιμωρία για τις οικονομικές “εξαλλοσύνες” που ΟΛΟΙ μαζί κάναμε τονίζοντας όμως ότι «μαζί τα φάγαμε σε μισθούς και συντάξεις»

β) η κρίση θα ξεπεραστεί αν κάνουμε τις αναγκαίες “μεταρρυθμίσεις” (όπου “μεταρρυθμίσεις” είναι η μετατροπή τής χώρας σε μια αποικία χρέους τού χρηματιστικού κεφαλαίου, η προλεταριοποίηση μεγάλου μέρους των μεσοστρωμάτων, η “πακιστανοποίηση” τής εργατικής τάξης και η ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας).

Η ύφεση στην οποία εισήλθε η ελληνική Οικονομία από το 2009, και εκτοξεύτηκε εξαιτίας των μνημονιακών πολιτικών στο πρωτοφανές -25%, οδήγησε σε διάσπαση όλων αυτών των κοινωνικών συμμαχιών που είχαν χτιστεί μεθοδικά όλη την μεταπολεμική περίοδο. Η κατάρρευση, οικονομική και πολιτική, εξαφάνισε τον βασικό πυλώνα του δικομματισμού, το ΠΑΣΟΚ, αποδυνάμωσε τον δεύτερο πόλο, την ΝΔ, και μέσα από τις συγκρούσεις τής διετίας 2010-12 ανέδειξε ως βασικό πολιτικό παράγοντα ένα αριστερό κόμμα, τον ΣυΡιζΑ, που έχει βάλει πλώρη ακόμη και για την ανάληψη τής κυβερνητικής εξουσίας.

Το κόμμα διαμαρτυρίας τού 4% αναγκάστηκε μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα να προσαρμοστεί στο νέο του ρόλο και έτσι διαμόρφωσε ένα πρόγραμμα διάσωσης και ανάταξης της Οικονομίας το οποίο, όπως προσωπικά το αντιλαμβάνομαι –η επιφύλαξή μου οφείλεται στις διαφορετικές απόψεις που ακούγονται στο εσωτερικό τού κόμματος-, αποκρυσταλλώνεται στα εξής σημεία:    

- Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης άμεσης εφαρμογής που θα «αντικαταστήσει το Μνημόνιο από τις πρώτες κιόλας μέρες τής νέας διακυβέρνησης» και το οποίο σκοπεύει στην ανακούφιση τού βαρύτατα πληττόμενου από την κρίση τμήμα τού πληθυσμού (το Σχέδιο αυτό δεν είναι το κυβερνητικό πρόγραμμα τού ΣυΡιζΑ).

- Για το καυτό θέμα τού χρέους συνοπτικά η λύση που προτείνεται:  

«Η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για την αντιμετώπιση του χρέους είναι:

α) Η διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους της ονομαστικής αξίας του χρέους, ώστε να γίνει βιώσιμο. Έγινε για τη Γερμανία το 1953 γιατί όχι και για την Ελλάδα.

β) «Ρήτρα ανάπτυξης» στην αποπληρωμή του υπόλοιπου, έτσι ώστε να εξυπηρετείται από την ανάπτυξη και όχι από το πλεόνασμα του προϋπολογισμού.

γ) Περίοδο χάριτος, δηλαδή «moratorium», στην εξυπηρέτησή του, για την άμεση εξοικονόμηση πόρων για την ανάπτυξη.

δ) Εξαίρεση του προγράμματος δημόσιων επενδύσεων από τους περιορισμούς του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης.

ε) Συμφωνία για «Ευρωπαϊκό New Deal», με δημόσιες επενδύσεις για την ανάπτυξη και χρηματοδότηση από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων.

στ) Ποσοτική χαλάρωση από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, με απευθείας αγορά κρατικών ομολόγων.

ζ) Τέλος το θέμα του κατοχικού δανείου για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι ανοικτό. Αυτό το γνωρίζουν πλέον οι εταίροι μας και θα γίνει επίσημη ελληνική θέση από τη πρώτη μέρα που θα βρεθούμε στην Κυβέρνηση.

η) Πάγια θέση του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι η Ελλάδα δεν αποτελεί ειδική περίπτωση και η κρίση χρέους δεν είναι ελληνική αλλά ευρωπαϊκή.

Για αυτό και ζητάμε τη σύγκληση «Ευρωπαϊκής Διάσκεψης Χρέους» για τη διαχείριση της υπερχρέωσης της Ευρωζώνης. Στόχος μας μια λύση ανάλογη με αυτήν που έδωσε η Διεθνής Διάσκεψη του Λονδίνου για την ίδια τη Γερμανία. Λύση που θα δοθεί από τους επίσημους ευρωπαϊκούς θεσμούς και όχι από την κυρία Μέρκελ

- Στο ερώτημα αν ο ΣυΡιζΑ θα προβεί σε μονομερείς ενέργειες η επικρατούσα θέση είναι:

«Σχετικά με το χρέος και τη δανειακή σύμβαση που θα επαναδιαπραγματευθούμε, δεν είναι στις προθέσεις μας να προβούμε σε μονομερείς ενέργειες, εκτός αν μας εξαναγκάσουν, παρόλο που πιστεύω ότι κανένας δεν θα μας εξαναγκάσει σε μονομερείς ενέργειες, γιατί κανείς δεν θα ωφεληθεί από μια τέτοια εξέλιξη στην καρδιά της Ευρώπης».

Το βασικό ερώτημα –και κύριο προεκλογικό όπλο τής ΠΑΣΟΚΝΔκρατίας- είναι το προφανές και εύλογο: Τι θα κάνει ο ΣυΡιζΑ

α) αν οι πιστωτές αρνηθούν να συζητήσουν διαγραφή τού χρέους;

β) αν η ΕΚΤ "κλείσει την στρόφιγγα" «και αδειάσουν τα ΑΤΜ»;

Αν ο ΣυΡιζΑ δεν μπορέσει να απαντήσει επαρκώς στο ερώτημα αυτό τότε ο ψηφοφόρος θα βρεθεί –και βρίσκεται ήδη- στο δίλημμα: «αναλαμβάνουμε το ρίσκο με ισχυρή πιθανότητα να βρεθούμε εκτός ευρώ, με ένα διαρκώς υποτιμούμενο εθνικό νόμισμα και αποχαιρετώντας οριστικά το “ευρωπαϊκό κεκτημένο”»; Η προσωπική μου άποψη είναι πως στο ερώτημα αυτό η απάντηση του ΣυΡιζΑ δεν είναι πειστική. Μπορεί να δηλώνεται από πλευράς του η βεβαιότητα ότι και το πρόγραμμα του θα εφαρμοστεί και η αποβολή από την ευρωζώνη δεν θα πραγματοποιηθεί αλλά κανείς δεν μάς εξηγεί επαρκώς γιατί η ΕΚΤ και η ΕΕ δεν θα «κλείσουν την στρόφιγγα ρευστότητας» και τι θα γίνει στην περίπτωση αυτή -αφού δεν προβλέπεται ούτε καν σχέδιο Β (ουσιαστικά ελεγχόμενη επιστροφή σε εθνικό νόμισμα). Επειδή θεωρώ –και είμαι απολύτως βέβαιος για την θεώρησή μου αυτή- πως οι οικονομολόγοι του ΣυΡιζΑ γνωρίζουν πολύ καλά α) τις αιτίες τής κρίσης β) την κατάσταση τής ελληνικής Οικονομίας και γ) τις δυσκολίες (εσωτερικές και εξωτερικές) τού εγχειρήματος μού προκαλεί κατάπληξη η βεβαιότητά τους πως και ο σκύλος θα χορτάσει (το δημόσιο χρέος θα διαγραφεί κοινή συναινέσει) και η πίτα θα μείνει ολόκληρη (η Ελλάδα θα παραμείνει στο ευρώ).

- Απλώς ρισκάρουν, με ενδεχόμενο να ηττηθούν κατά κράτος (και να αποχωρήσουν με… ελικόπτερο επιτρέποντας στην τρόικα και στην ΠΑΣΟΚΝΔκρατία να εφαρμόσουν ένα ακόμη πιο βάρβαρο μνημόνιο);

- Γνωρίζουν πόσο αδύναμη είναι η ευρωπαϊκή Οικονομία να προκαλέσει ένα grexit;

- Έχουν “πλάτες” ισχυρών εξωτερικών συμμάχων (πχ ΗΠΑ) ώστε να στριμωχτεί η Γερμανία και να αποδεχτεί αλλαγή οικονομικής πολιτικής;

--- 

Αν τα παραπάνω είναι απλώς αναπάντητα ερωτήματα υπάρχουν κάποια δεδομένα που είναι αναμφισβήτητα:

Η εκλογική βάση τού ΣυΡιζΑ έχει χαλαρούς δεσμούς με το κόμμα. Οι δεσμοί κόμματος-εκλογέων δεν έχουν καμία σχέση με το δέσιμο του ΠΑΣΟΚ (το 1981) ή του ΕΑΜ με την κοινωνική βάση. Είναι χαρακτηριστικά τα μέτρια αποτελέσματα τού ΣυΡιζΑ στις τελευταίες αυτοδιοικητικές εκλογές αλλά και στις εκλογές στα σωματεία και τους μαζικούς φορείς.

Συμπληρωματικό στο προηγούμενο είναι και η έλλειψη πολιτικών συμμαχιών: ο μόνος ενδεχόμενος κυβρνητικός παρτεναίρ είναι οι ΑΝΕΛ. Η πιθανή αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης θα μπορούσε να οδηγήσει σε ανάγκη συνεργασίας με ψευδομεταρρυθμιστικά, θολά και συστημικά “ποτάμια” (που έφτασαν να συμπεριλαμβάνουν στα ψηφοδέλτια τους ακόμη και το πιο στυγνό νεοφιλελεύθερο γκρουπούσκουλο) ή ακόμη και με την ΠΑΣΟΚΝΔκρατία(!) τινάζοντας στον αέρα το σχέδιο τού ΣυΡιζΑ.

Το σημαντικότερο όμως είναι η αδυναμία τού εργατικού και λαϊκού κινήματος να συγκροτηθούν αποτελεσματικά και αποφασισμένα. Στην διετία 2010-12 οι απεργίες (παρά τα ανοιχτά ξεπουλήματα ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ), οι πολυπληθείς συγκεντρώσεις και συλλαλητήρια, οι “αγανακτισμένοι” και η συγκρότηση νέων συλλογικοτήτων όχι μόνο καθυστέρησαν την εφαρμογή πολλών “μεταρρυθμίσεων” αλλά έρριξαν τις κυβερνήσεις ΓΑΠ και Παπαδήμου συντρίβοντας ταυτοχρόνως τις παραδοσιακές σχέσεις πολιτικής εκπροσώπησης (το διαχρονικό 85% της ΠΑΣΟΚΝΔκρατίας έπεσε στο 30%). Στα δυόμιση τελευταία χρόνια το κίνημα αυτό είναι απλώς παρατηρητής των εξελίξεων. Θεωρώ πως η επιτυχία ή όχι του συριζαίικου εγχειρήματος βρίσκεται στα χέρια αυτού ακριβώς του κινήματος:

Θα αποστασιοποιηθεί από την λογική της πολιτικής ανάθεσης;

Έχει την διάθεση να υπερασπίσει ενεργητικά την κυβέρνησή του ή θα παρακολουθεί τις εξελίξεις από τον καναπέ;

Είναι σε θέση να αντέξει μια μακρόχρονη “πολιορκία” τής χώρας από την τρόικα και τις ντόπιες ελίτ; Να ζήσει ακόμη και με δελτίο σε τρόφιμα και καύσιμα –αν χρειαστεί;

Μπορεί να αντέξει ακόμη και την έξοδο από την ευρωζώνη;

Έχει ξεκαθαρίσει ότι το “βαθύ κράτος” (κατασταλτικός μηχανισμός, “Δικαιοσύνη”, νομικό πλαίσιο) και το χρηματοπιστωτικό σύστημα είναι εχθροί του και ότι πρέπει να συντριβούν για να μην μετατραπεί ο Τσίπρας στον Αλλιέντε της εποχής μας;

(και καλά να γίνεις Αλλιέντε· φαντάσου να γίνεις ντε λα Ρούα!)

 

Σχετικά

1. Οι πιστωτές όρισαν ήδη την μετεκλογική ατζέντα

2. Σπασμωδική κίνηση η επίσπευση της προεδρικής εκλογής

3. Η ερώτηση που ΠΡΕΠΕΙ να απαντήσει ο ΣΥΡΙΖΑ

4. Προς το παγόβουνο

5. Συμφέρει τον ΣΥΡΙΖΑ να γίνουν αργότερα εκλογές

6. Το γατάκι με τη σκιά της τίγρης

7. Το δημόσιο χρέος στον σύγχρονο καπιταλισμό: το πλαίσιο μιας προοδευτικής πρότασης για τη ζώνη του ευρώ

8. Τσίπρας: Ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί, όχι εξωπραγματικά πλεονάσματα

9. Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να μεταμορφώσει την ΕΕ, αν τον αφήσει η Ευρώπη

 

Τα «κλεμμένα»

«Υπάρχουν δύο στρατόπεδα στην Ευρώπη. Το ένα θέλει να προχωρήσει με τη λιτότητα και το άλλο λέει: Χρησιμοποιήστε την ποσοτική χαλάρωση και τη δημοσιονομική επέκταση για να χρηματοδοτήσετε την ανάπτυξη. Ο ΣΥΡΙΖΑ ανήκει στο δεύτερο στρατόπεδο» εξηγεί ο κ. Σταθάκης.

Σημειώνει πως ο ΣΥΡΙΖΑ ζητά διαγραφή του 50% του ελληνικού χρέους και τονίζει πως με τον τρόπο αυτό «το κόστος εξυπηρέτησης του χρέους θα υποχωρήσει από 5% του ΑΕΠ στο 2% του ΑΕΠ». Ως προς το πώς θα προωθηθεί αυτό το αίτημα, ο κ. Σταθάκης δηλώνει πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα προσπαθήσει να τοποθετηθεί μαζί με το Podemos της Ισπανίας και το Αριστερό Κόμμα της Γερμανίας στο πλαίσιο του ευρύτερου κινήματος που υπάρχει στην Ευρώπη ενάντια στη λιτότητα.

«Τι θα γίνει εάν οι Ευρωπαίοι πουν όχι;» είναι η ερώτηση του δημοσιογράφου Paul Mason. «Η Ευρώπη διοικείται από καταστατικά και κανονισμούς. Δεν νομίζω πως η ΕΚΤ θα σταματήσει να χρηματοδοτεί τις ελληνικές τράπεζες για λόγους πολιτικής ευνοιοκρατίας» απαντά ο κ. Σταθάκης.

Σε ποιο στρατόπεδο ανήκει ο ΣυΡιζΑ;

«Ο κόσμος μας έλεγε τρελούς. Ημείς, αν δεν είμεθα τρελοί δεν εκάναμε την επανάσταση, διότι ηθέλαμεν συλλογισθεί δια πολεμοφόδια, καβαλαρία και πυροβολικό».

«Όταν αποφασίσαμε να κάμωμε την επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα ούτε πως δεν έχουμε άρματα ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις αλλά ως μία βροχή έπεσε σε όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας και όλοι και ο κλήρος και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι πεπαιδευμένοι και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτόν το σκοπό και εκάναμε την επανάσταση»

Κολοκοτρώνης, «Απομνημονεύματα»

Καθένας όμως που έχει μελετήσει μια επαναστατική εξέγερση, γνωρίζει πόσες εσωτερικές δυσκολίες μια μάζα συναντά για να εξεγερθεί. Μόνο στην ανάγκη ρίχνεται ο άνθρωπος στο άγνωστο. Η μεγαλόπρεπη φράση «το προλεταριάτο δεν έχει να χάσει παρά τις αλυσίδες του» ισχύει σαν ιστορική προοπτική και για ολόκληρη την εργατική τάξη συνολικά. Όμως, η εσωτερική ιστορία μιας επανάστασης δεν βρίσκεται τάχα ακριβώς στο ότι το προλεταριάτο -οι προλετάριοι δηλαδή- αποφασίζουν να δράσουν σαν τάξη; Στη διαδικασία αυτή πολλά έχουν να χάσουν και πολλά να ριψοκινδυνέψουν. Αξιοπρόσεκτο είναι πως εδώ η ίδια η ζωή θεωρείται το πιο τελευταίο, το λιγότερο σημαντικό από όλα. Συχνά τη βάζουν σε κίνδυνο πολύ πιο εύκολα, παρά ένα φτωχικό σπιτάκι.

Μπέρτολντ Μπρεχτ, «Τρία κόκκινα γράμματα»

====================================

Μηνιαίο διάγραμμα ΓΔ (19/1/2015)

Εικονίδιο

 

 

====================================

Jean Jullien Je Suis Charlie illustration

Εις μνήμην των θυμάτων τού (ισλαμικού;) ναζισμού

 

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
6 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
655 αναγνώστες
Κυριακή, 4 Ιανουαρίου 2015
21:12

Στον Πίνακα 1 παρουσιάζονται οι χρηματοδοτικές ανάγκες και οι πηγές της ελληνικής Γενικής Κυβέρνησης όπως αυτές διαμορφώνονταν την περίοδο πριν από τις τελευταίες εξελίξεις (μη συμφωνία με την τρόικα στην τελευταία αξιολόγηση, την προκήρυξη πρόωρης εκλογής του προέδρου της δημοκρατίας, αλλά και τις συζητήσεις για τις δύο προληπτικές γραμμές στήριξης από την ΕΕ και το ΔΝΤ).

Το μεσο-μακροχρόνιο χρέος αποτελείται από ομόλογα 4,5 δισ. ευρώ (ΕΚΤ) και τα υπόλοιπα 3,4 δισ. ευρώ είναι δάνεια (διακρατικά δάνεια).

Σύμφωνα με τις τελευταίες εξελίξεις έχουν επέλθει διαφοροποιήσεις ως προς τις υπάρχουσες πηγές χρηματοδότησης των αναγκών. Παρότι ακόμη δεν γνωρίζουμε το αποτέλεσμα της εκλογής του προέδρου της δημοκρατίας αλλά και το αποτέλεσμα, σε περίπτωση προκήρυξης βουλευτικών εκλογών, μπορούμε να υπολογίσουμε τις υπάρχουσες πηγές χρηματοδότησης στην πιθανή περίπτωση που η σημερινή αντιπολίτευση κερδίσει τις εκλογές και θελήσει να προχωρήσει σε «συνολική διαπραγμάτευση της δανειακής σύμβασης». Συγκεκριμένα:

Οι πηγές του 2014 θα μειωθούν κατά -7,8 δισ. ευρώ δεδομένου ότι δεν θα προχωρήσει η αξιολόγηση του υπάρχοντος προγράμματος και συνεπώς 3,5 δισ. ευρώ από το ΔΝΤ, 1,8 δισ. ευρώ από τον EFSF και 2,5 δισ. ευρώ από το πρόγραμμα SMP+ANFA δεν θα εισπραχθούν. Συγχρόνως το πρωτογενές πλεόνασμα του προϋπολογισμού αναμένεται να κλείσει στα 3,5 – 4,0 δισ. ευρώ . Επομένως μπορούμε να υπολογίσουμε ότι θα αυξηθεί κατά 1 δισ. ευρώ το πρωτογενές πλεόνασμα σε σχέση με το αναφερόμενο στον Πίνακα 1. Συνεπώς το αποθεματικό του 2014 δεν θα είναι 8,0 δισ. αλλά 1,0 δισ. ευρώ. Επίσης οι υπολογιζόμενες πηγές του 2015 θα μειωθούν κατά: επίσημη χρηματοδότηση του ΔΝΤ 7,1 δισ., ιδιωτικοποιήσεις 2,2 δισ. ευρώ, προγράμματα SMP+ANFA 2,0 δισ. ευρώ. Συνολικά 11,3 δισ. ευρώ. Με την προϋπόθεση ότι το πρωτογενές πλεόνασμα θα είναι (κάτι αμφίβολο) του ιδίου ύψους 5,6 δισ. ευρώ οι συνολικές υπάρχουσες πηγές χρηματοδότησης είναι ύψους 34,3 δισ. ευρώ. Υποθέτοντας ότι οι χρηματοδοτικές ανάγκες είναι 46,1 δισ. ευρώ εύκολα αντιλαμβανόμαστε ότι λείπουν 11,8 δισ. ευρώ.

Τώρα η κάλυψη αυτού του χρηματοδοτικού κενού πως μπορεί να συμβεί;

- Με την προσφυγή στις χρηματοπιστωτικές αγορές. Η Ελλάδα είναι εκτός αγορών και φαίνεται δύσκολο να προσφύγει σε αυτές να προμηθευτεί τα κεφάλαια που λείπουν.

- Με την αύξηση της βραχυπρόθεσμης χρηματοδότησης. Σύμφωνα με τον Πίνακα 1 έχει υπολογισθεί ότι θα υπάρξει έκδοση ποσού 15 δισ. ευρώ έντοκα γραμμάτια. Το ελληνικό Δημόσιο έχει εκδώσει έντοκα συνολικού ύψους 15 δισ. ευρώ (2014) τα οποία στη μεγάλη τους πλειοψηφία βρίσκονται στα χαρτοφυλάκια των εγχώριων τραπεζών. Βάσει του Μνημονίου, από τα 15 δισ. των εντόκων οι τράπεζες μπορούν να αξιοποιούν ως ενέχυρο για την άντληση ρευστότητας από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα μέχρι ποσού 3,5 δισ. ευρώ, κάτι που ήδη έχουν κάνει. Έτσι, κεφάλαια περί τα 11 δισ. ευρώ, που το τραπεζικό σύστημα θα μπορούσε να διοχετεύσει για τη χρηματοδότηση της οικονομίας, έχουν απορροφηθεί από το Δημόσιο. Υπενθυμίζουν, μάλιστα, ότι τον Μάρτιο 2015 η ΕΚΤ δεν θα δέχεται πλέον τις εγγυήσεις που είχε παράσχει το ελληνικό Δημόσιο για τη στήριξη των τραπεζών (Νόμος Αλογοσκούφη), συνολικού ύψους 15 δισ. ευρώ, που σημαίνει ότι η ρευστότητα που έχει αντληθεί με βάση τις εγγυήσεις αυτές θα περάσει σε καθεστώς Έκτακτου Μηχανισμού Ρευστότητας (ELA). Επομένως και εδώ τα περιθώρια είναι περιορισμένα. Πάντως υπάρχει κάποιο περιθώριο χρηματοδότησης κρατικών αναγκών, ικανό να καλύψει μέρος των αναγκών. Αυτό προκύπτει από τα ιστορικά στοιχεία (παρότι υπάρχουν διαφοροποιήσεις): οι σωρευτικές εκδόσεις εντόκων γραμματίων ήταν (δισ. ευρώ): 2012= 47,01, 2013= 44,7, 2014= 40,6 και 2014=38 (προβλέψεις).

- Με την μείωση των χρηματοδοτικών αναγκών. Αυτό προϋποθέτει διαπραγμάτευση με τους πιστωτές. Έως ότου λάβει χώρα η συνολική διαπραγμάτευση και ληφθεί οποιαδήποτε απόφαση, η χώρα χρειάζεται να λειτουργεί και την περίοδο που πραγματοποιείται η διαπραγμάτευση. Αναφέρομαι γενικά στο 2015. Επομένως απαιτείται παράλληλος σχεδιασμός για το αίτημα της μείωσης των χρηματοδοτικών αναγκών του 2015. Το ποσό του ΔΝΤ (8,6 δισ. ευρώ) δεν υπάρχει δυνατότητα διαπραγμάτευσης. Τα ομόλογα που διακρατεί η ΕΚΤ (4,5 δισ. ευρώ) φαίνεται σχεδόν απίθανο. Απομένουν τα διακρατικά δάνεια (3,4 δισ. ευρώ). Επίσης το ποσό της εξυπηρέτησης (τόκοι) που αναλογεί σε αυτά. Το οποίο θα πρέπει να κυμαίνεται περίπου στα 540-550 εκατομμύρια ευρώ.

Όπως όλοι αντιλαμβανόμαστε η διαπραγμάτευση θα πραγματοποιηθεί ενώ η χώρα, η κοινωνία και η οικονομία θα βρίσκονται «εν λειτουργία». Αυτό καθιστά πρωταρχικό το αίτημα να εξασφαλιστούν όλες οι προϋποθέσεις για τη συνέχιση της λειτουργίας της. Όλοι γνωρίζουμε βεβαίως ότι θα υπάρξει «σχετικό πάγωμα» των οικονομικών δραστηριοτήτων κατά τη διάρκεια της εκλογικής αναμέτρησης (αν προκύψει) αλλά και την πρώτη περίοδο εγκατάστασης της νέας κυβέρνησης (αν προκύψει). Όμως αυτό το πάγωμα θα διαλυθεί πιο γρήγορα αν αποδειχθεί ότι η νέα κυβέρνηση καταφέρνει να εξασφαλίσει τις προϋποθέσεις στις οποίες αναφερθήκαμε προηγουμένως.

http://www.kostasmelas.gr/2014/12/v-behaviorurldefaultvmlo.html

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
2 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
«Πρώτη<456789101112>Τελευταία»

Σχετικά με το blog
# Οταν οι ανθρωποι κανουν σχεδια ο Θεος γελαει.
# Για το παιχνίδι στα χρηματιστήρια: "Πρόκειται για μια δραστηριότητα που απαιτεί λίγο χρόνο και σου επιτρέπει, διατρέχοντας κάποιο μικρό κίνδυνο, να απαλλάξεις τον εχθρό σου από τα χρήματά του".


Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
6/10Το καμπανάκι δεν χτυπά μόνο για τις Τράπεζες