cornelsen
ένθεν κι ένθεν, εκείθεν και εντεύθεν
Σύνδεσμοι


2731 αναγνώστες
Κυριακή, 4 Οκτωβρίου 2015
23:56

Το πρώτο διάγραμμα είναι το εβδομαδιαίο τού Dow Jones λίγο μετά την διάσπαση τού ΚΜ200 από τον ΚΜ50.
Το δεύτερο είναι το μηνιαίο διάγραμμα τού Dow Jones από το 1998.
Το τρίτο είναι το μηνιαίο διάγραμμα τού DAX.
Και για τούς δύο δείκτες δοκιμάζεται έντονα η ανοδική πορεία που ακολούθησαν μετά το 2009.
Ο δείκτης τής Σανγκάης είναι πιο προβληματικός αλλά αυτό οφείλεται και στον... χαρακτήρα του. Η δική του πορεία είναι πιο ξεκάθαρη. Όπως και το 2003, καθυστέρησε χαρακτηριστικά να ακολουθήσει τον Dow και τον DAX, έκανε ένα μεγάλο άλμα σε μικρό χρονικό διάστημα (6ος/2014 έως 6ος/2015), για να μπει καθαρά σε πτωτική πορεία (ήδη -45%).    

 

 

---

DAX: Προσεγγίζει την κρίσιμη περιοχή (12/10/2015)

Ο δείκτης DAX ανέβηκε την Παρασκευή και κινήθηκε υψηλότερα από τις αντιστάσεις των 10000 και 10074 μονάδων.

Ανώτατο όριο παραμένει η αντίσταση στις 10187 μονάδες.

Παραπάνω αρχίζει να διευκολύνεται η κίνησή του. Θα πρέπει να αναφερθεί, ότι ο δείκτης Dax έδειξε πολύ καλή στάση, εάν σκεφτεί κανείς τα άσχημα νέα από κάποιες εταιρείες.

Ένα αγοραστικό σήμα θα προκύψει μόνο όταν ο γερμανικός δείκτης υπερβεί τις 10500 μονάδες.

Τρέχουσες στηρίξεις: 9235-9370; 9483; 9631.

http://www.stocklearning.gr/analysis/article/2431/dax.html

Shanghai Composite: Θα έρθουν χειρότερες μέρες πριν τις καλύτερες (21/9/2015)

Τι «αποκαλύπτει» η τεχνική ανάλυση για τον κινεζικό δείκτη. Ποιες ζώνες τιμών είναι κρίσιμες. Το σενάριο πτώσης κάτω από τις 3.000 μονάδες.

Σήμερα αναλύουμε τον Shanghai Composite καθώς, παρά τις διαβεβαιώσεις από την κινεζική κυβέρνηση, στο διάγραμμα όλα πάνε σύμφωνα με το σχέδιο ενώ η Κίνα μονοπωλεί το ενδιαφέρον των παγκόσμιων χρηματογαρών.

Το διάγραμμα δείχνει ότι η τρέχουσα σταθεροποίηση δένει ακριβώς με τον εποχικό στόχο. Οι δύο έγχρωμες γραμμές υποδηλώνουν μια αντίστροφη μετακίνηση που θα πρέπει να ολοκληρωθεί στις επόμενες ημέρες.

Στη συνέχεια, ο κινεζικός δείκτης θα πρέπει να στραφεί προς τα κάτω, και πάλι, σύμφωνα με τα εποχικά δεδομένα και να ολισθήσει σε ένα νέο χαμηλό. Μέχρι τις 20 Νοεμβρίου 2015 δεν πρόκειται να εμφανιστεί στο διάγραμμα ένα ενδεχόμενο σημείο καμπής. Μόνο μια υπέρβαση στο ημερήσιο διάγραμμα της αντίστασης στις 3421 μονάδες για αρκετές ημέρες θα μπορούσε να εξουδετερώσει αυτό το σενάριο.

Ωστόσο, εδώ έχουμε επίσης το διάγραμμα Three-Line Break (δεύτερο διάγραμμα), όπου υπήρξε ένα ψευδές ανοδικό σήμα (κόκκινη ζώνη), που στη συνέχεια απλώθηκε προς τα κάτω.

Εδώ, ο Shanghai Composite θα πρέπει να ολοκληρώσει τις συναλλαγές ακόμη και πάνω από τις 3,686 μονάδες.

Αυτό είναι περισσότερο από 450 μονάδες -δηλαδή 15%- πάνω από την τιμή των 3200 μονάδων περίπου, στην οποία συναλλάσεται αυτή την περίοδο! Άλλη μια πτώση τιμών κάτω από τις 3000 μονάδες θα πρέπει να προκαλέσει περαιτέρω απώλειες πέριξ των 2800 μονάδων. Οψόμεθα!

http://www.stocklearning.gr/analysis/article/2374/shanghai-composite--tha-erthoyn-xeiroteres-meres-prin-tis-kalyteres.html

(20/10/2015)

Παράμετροι για τον S&P 500 Index

Τρέχουσες αντιστάσεις: 2043; 2110-2130 / Τρέχουσες στηρίξεις: 1946; 1972; 1993; 2020-24

Παρά τις αρνητικές αποκλίσεις που δείξαμε στο briefing της Δευτέρας, ο S&P 500 συνέχισε την άνοδο. Υπερασπίστηκε την στήριξη στις 2024 μονάδες και έτσι ήρθε η επιβεβαίωση της διάσπασης. Δεδομένου ότι εξακολουθούμε να βλέπουμε πάνω από το τρέχον επίπεδο τιμών την πτωτική τάση στις 2043 μονάδες, το σήμα εισόδου θα έρθει μόνο πάνω από τις 2024 μονάδες. Ο αμερικανικός δείκτης κόλλησε ανάμεσα στην στήριξη και στην αντίσταση και εφόσον δεν παραβιάζονται με τιμή κλεισίματος, μπορούμε να λογαριάζουμε με πλάγια κίνηση για τις επόμενες μέρες. Το διάγραμμα δεν έχει κάτι άλλο άξιο αναφοράς. Συνεπώς, το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε, είναι να περιμένουμε.

 

Παράμετροι για τον FTSE 100

Τρέχουσες αντιστάσεις: 6287; 6367; 6451 / Τρέχουσες στηρίξεις: 6074-6145; 6196; 6287

Ο αγγλικός δείκτης οδηγήθηκε πάλι προς την αντίσταση των 6410 μονάδων. Η αντίσταση προκάλεσε την αλλαγή της τάσης και ένα bearish ημερήσιο κερί. Σήμερα αναμένεται μια ελαφρώς πτωτική τάση με το χαμηλό της να είναι έως τις 6300 μονάδες. Από την άλλη, μια ανοδική διάσπαση θα έχει ισχύ μόνο εάν ο FTSE 100 περάσει τις 6500 μονάδες. Η συσσώρευση αναμένεται να συνεχιστεί για τις επόμενες μέρες.

Παράμετροι για τον DAX

Τρέχουσες αντιστάσεις: 10.188; 10.516 / Τρέχουσες στηρίξεις: 9235-9370; 9483; 10.074; 10.090

Ο δείκτης DAX μπορεί να στέκεται μπροστά στην απόφαση ποια κατεύθυνση να ακολουθήσει τις επόμενες μέρες. Σύμφωνα με τον διάγραμμα του, από την μια πλευρά υπερασπίστηκε την ανοδική τάση και από την άλλη υπήρχαν πωλήσεις ακριβώς πάνω στην διάσπαση της γραμμής στις 10188 μονάδες. Κάτω των 10074 μονάδων θα προκύψει αλλαγή της τάσης με στόχο τον κινητό μέσο όρο στις 9800 μονάδες. Εν αντιθέσει, το σήμα για συνέχιση της ανοδικής τάσης θα έρθει με υπέρβαση των 10206 μονάδων. Και οι δυο περιπτώσεις είναι πιθανές. Εξαίρεση θα αποτελούσε η διατήρηση του δείκτη στο ίδιο επίπεδο τιμών για τις επόμενες 5-7 μέρες. Είναι μεν μια σπάνια περίπτωση, αλλά έχει τις ίδιες πιθανότητες όπως η κατεύθυνση προς τα νότια ή βόρεια. Τα δεδομένα από το σύστημα Globex είναι ελαφρώς αρνητικά, αλλά δεν μπορούν να εξαχθούν κάποια συμπεράσματα. Το διάγραμμα δεν μπορεί δώσει κάποια εκτίμηση για σημερινή διαπραγμάτευση.

Thomas Bopp 

Από το περιοδικό logoTraders

 

Σχετικά
1. I' m not convinced by Friday's Rally. Are you?

2. Debt, demand and depression
3. Θα συνεχιστεί η άνοδος στα ξένα χρηματιστήρια;

4. Η Fed απειλεί τη Wall Street με κραχ

5. Have Earnings Peaked for This Cycle

6. Bullish Continuation Patterns Emerge; Stock Poised to Move Higher

 

 

 

Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
4 ψήφοι

 Εκτύπωση
1732 αναγνώστες
3 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Σάββατο, 12 Σεπτεμβρίου 2015
15:06

Λίγο πριν τις εκλογές τού Ιανουαρίου στο ερώτημά μου «Ο ΣυΡιζΑ θέλει; Ο λαός μπορεί;» σημείωνα:

«Το βασικό ερώτημα –και κύριο προεκλογικό όπλο τής ΠΑΣΟΚΝΔκρατίας- είναι το προφανές και εύλογο: Τι θα κάνει ο ΣυΡιζΑ

α) αν οι πιστωτές αρνηθούν να συζητήσουν διαγραφή τού χρέους;

β) αν η ΕΚΤ "κλείσει την στρόφιγγα" «και αδειάσουν τα ΑΤΜ»;

Αν ο ΣυΡιζΑ δεν μπορέσει να απαντήσει επαρκώς στο ερώτημα αυτό τότε ο ψηφοφόρος θα βρεθεί –και βρίσκεται ήδη- στο δίλημμα: «αναλαμβάνουμε το ρίσκο με ισχυρή πιθανότητα να βρεθούμε εκτός ευρώ, με ένα διαρκώς υποτιμούμενο εθνικό νόμισμα και αποχαιρετώντας οριστικά το “ευρωπαϊκό κεκτημένο”»; Η προσωπική μου άποψη είναι πως στο ερώτημα αυτό η απάντηση του ΣυΡιζΑ δεν είναι πειστική. Μπορεί να δηλώνεται από πλευράς του η βεβαιότητα ότι και το πρόγραμμα του θα εφαρμοστεί και η αποβολή από την ευρωζώνη δεν θα πραγματοποιηθεί αλλά κανείς δεν μάς εξηγεί επαρκώς γιατί η ΕΚΤ και η ΕΕ δεν θα «κλείσουν την στρόφιγγα ρευστότητας» και τι θα γίνει στην περίπτωση αυτή -αφού δεν προβλέπεται ούτε καν σχέδιο Β (ουσιαστικά ελεγχόμενη επιστροφή σε εθνικό νόμισμα). Επειδή θεωρώ –και είμαι απολύτως βέβαιος για την θεώρησή μου αυτή- πως οι οικονομολόγοι του ΣυΡιζΑ γνωρίζουν πολύ καλά α) τις αιτίες τής κρίσης β) την κατάσταση τής ελληνικής Οικονομίας και γ) τις δυσκολίες (εσωτερικές και εξωτερικές) τού εγχειρήματος μού προκαλεί κατάπληξη η βεβαιότητά τους πως και ο σκύλος θα χορτάσει (το δημόσιο χρέος θα διαγραφεί κοινή συναινέσει) και η πίτα θα μείνει ολόκληρη (η Ελλάδα θα παραμείνει στο ευρώ)»

 

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΗΤΤΑΣ

Δεν χρειάστηκε πάνω από ένα 6μηνο για να αποδειχθεί ότι η απάντηση στο ερώτημα ήταν καθοριστική όχι μόνο για τον ΣυΡιζΑ αλλά για την συνολική πορεία τής χώρας. Η ηγετική ομάδα τού κόμματος (η “ομάδα Μαξίμου”) είχε στο μυαλό της μια στρατηγική που αυθαίρετα, -όπως αποδείχτηκε- ξεκινούσε με την παραδοχή πως τόσο το χρέος όσο και η λιτότητα μπορούν να ανατραπούν εντός τής Ευρωζώνης. Η λογική αυτή συνοψιζόταν στις δηλώσεις που έκανε ο Τσίπρας δυο, μόλις, μέρες πριν την Κυριακή των εκλογών:

«Την επόμενη των εκλογών είναι προφανές ότι δεν θα υπάρχουν μνημόνια, τρόικα… Είμαι βέβαιος ότι θα βρεθεί αξιόπιστη και αμοιβαία αποδεκτή λύση... Ο χρονικός ορίζοντας της διαπραγμάτευσης παραμένει σταθερός και ανοίγονται ορίζοντες, ώστε να είναι επιτυχής… Έχουμε σχεδιασμό και στρατηγική συμμαχιών μέσα στην Ευρώπη…»

Πώς ήταν βέβαιος ότι «θα βρεθεί αξιόπιστη και αμοιβαία αποδεκτή λύση» όταν την ίδια στιγμή, όπως σημείωναν και οι FT, «ο πρόεδρος τής ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι ετοιμάζεται για μια άγρια διαπραγμάτευση πάνω στη ρευστότητα των τραπεζών -μια παρόμοια τακτική με αυτή που χρησιμοποιήθηκε τον Μάρτη του 2013 στην Κύπρο»;

Μήνες ακόμη πριν φτάσουμε στις εκλογές ο ΣυΡιζΑ είχε διαγράψει από το πρόγραμμά του το «σκίσιμο των μνημονίων» και την συνεδριακή του θέση «καμία θυσία για το ευρώ» αντικαθιστώντας τα με το μετριοπαθέστερο “πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης”. Κι όμως, παρά αυτήν την προγραμματική υποχώρηση, παρά τις “καλές προθέσεις” που έδειξε ο Τσίπρας (Παυλόπουλος για ΠτΔ, Μάρδας, Χουλιαράκης, Σαγιάς κλπ) με την έναρξη των διαπραγματεύσεων, έγινε πασιφανές ότι οι “εταίροι” δεν δέχονταν καμία συζήτηση που θα αμφισβητούσε την πολιτική τής λιτότητας. Όπλο στα χέρια τους η χρηματοδότηση των (χρεοκοπημένων) Τραπεζών. Μόλις στις 4 Φεβρουαρίου (17 μέρες νωρίτερα από την λήξη τής δίμηνης παράτασης τού προγράμματος Σαμαρά) η ΕΚΤ έκοψε την ρευστότητα την οποία παρείχε πλέον μόνο μέσω τού ELA. Σύντομα η κυβέρνηση αναγκάστηκε να καθήσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων αποδεχόμενη το «70% των “μεταρρυθμίσεων”» και σταματώντας κάθε “μονομερή ενέργεια”. Από κει και πέρα, η διαπραγμάτευση εξελίχθηκε σε καθοδικό σπιράλ υποχωρήσεων. Κάθε υποχώρηση τής κυβέρνησης έφερνε μια νέα επίθεση των “θεσμών”. Κάθε κίνηση καλής θέλησης τής κυβέρνησης απαντιόταν με ένα νέο χτύπημα κάτω από τη μέση από τούς εταίρους.

Ταυτοχρόνως τόσο η εκλογική βάση όσο και το κόμμα κρατιόνταν εσκεμμένα σε παθητικοποίηση και αδράνεια (είναι χαρακτηριστικό ότι μέσα σε έξι μήνες η Κ.Ε. συνήλθε δυο μόνο φορές) μέχρι “να γίνουν καπνός” και τα τελευταία χρηματικά διαθέσιμα τού κράτους. Κατά την διάρκεια παρελκυστικών -εκ μέρους των “θεσμών”- διαπραγματεύσεων πληρώθηκαν στο ακέραιο όλες οι δόσεις που εκκρεμούσαν ακόμη και με “σκούπισμα” των αποθεματικών των ασφαλιστικών Ταμείων! Η πλευρά Βαρουφάκη, αντιλαμβανόμενη το μέγεθος τού προβλήματος, προσπάθησε να φτιάξει ένα σχέδιο έκτακτης ανάγκης με λίγα μέσα και κυρίως χωρίς να το πιστεύει η ίδια η κυβέρνηση που παρέμενε εγκλωβισμένη στον μονόδρομο τού “ευρωπαϊκού κεκτημένου”. Οι δηλώσεις τού πρώην υπουργού Οικονομικών είναι χαρακτηριστικές:

«Μπορούσαμε όμως να καταρτίσουμε ένα σχέδιο που θα έδινε μέσα στο ευρώ μία περίοδο 'ανάσας' ρευστότητας στην οικονομία όταν θα αποφάσιζαν οι Ευρωπαίοι να μας κλείσουν τις τράπεζες. Και αυτό κάναμε […] όπως ο υπ. Άμυνας καταρτίζει μελέτες και σχέδια αποτροπής μίας εισβολής, έτσι και εμείς έπρεπε να προετοιμαστούμε για τα χειρότερα. Όχι όμως ότι ευχόμασταν ή θέλαμε να έλθουν τα χειρότερα».

Την ύστατη ώρα, μερικές μέρες πριν δηλώσει αδυναμία πληρωμής στα ομόλογα που διακρατούσε η ΕΚΤ, η ομάδα Μαξίμου έρριξε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων το δημοψήφισμα. (Για να πω την αλήθεια δεν είμαι βέβαιος ότι το έκανε για να εκβιάσει τούς δανειστές και όχι τους Έλληνες ψηφοφόρους ώστε σε περίπτωση καταφατικής απάντησης να τής λυθούν τα χέρια και να υπογράψει το νέο μνημόνιο). Αλλά αυτή δεν ήταν παρά μια απέλπιδα προσπάθεια αφού οι πάντες γνώριζαν ότι η “κόκκινη γραμμή” της κυβέρνησης –κόκκινη γραμμή που δεν στήριζε την άμυνά της αλλά περιόριζε τον ορίζοντά τής επίθεσής της- ήταν η παραμονή τής χώρας στην ευρωζώνη. Όπως επίσης γινόταν καθαρό πως η κυβέρνηση δεν επρόκειτο να κάνει στάση πληρωμών ή να θέσει το τραπεζικό σύστημα υπό δημόσιο έλεγχο. Παρά το μεγαλειώδες δημοψηφισματικό ΟΧΙ η άμυνα τής κυβέρνησης κατέρρευσε χωρίς καν ντουφεκιά. Αν οι δηλώσεις Δραγασάκη:

«Πιστεύαμε πως αν απειλούσαμε με έξοδο, οι Ευρωπαίοι θα τρόμαζαν. Αποδείχτηκε λάθος εκτίμηση. Πριν από τρία χρόνια μπορεί αυτό να ίσχυε, αλλά στο μεταξύ κι εκείνοι πήραν τα μέτρα τους. Προς έκπληξή μας ο κ. Σόιμπλε πρότεινε αν θέλαμε να βγούμε από το ευρώ, να μας βοηθήσει κιόλας»

περιγράφουν τον πραγματικό σχεδιασμό τού Μαξίμου τότε έχουμε να κάνουμε με την πιο αφελή και κοντόφθαλμη κυβέρνηση που πέρασε ποτέ από την χώρα…  

 

ΝΕΑ ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ – ΝΕΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ – ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ Β του τσιπροΣΥΡΙΖΑ

Ευτυχώς ή δυστυχώς, η αλήθεια -όπως την κρίνω με βάση τις εξελίξεις, αφού, προφανώς, δεν ήμουν παρών στις διαπραγματεύσεις- είναι λίγο διαφορετική για την “κωλοτούμπα” τού τσιπρο-ΣυΡιζΑ από την επικρατούσα ερμηνεία του αφελούς νέου πολιτικού που πίστεψε ότι μπορεί να λυγίσει τούς εκπροσώπους τού ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού με «τα νταούλια και τους ζουρνάδες». Πρώτα-πρώτα επειδή ο Τσίπρας δεν αποφασίζει μόνος του αλλά έχει ένα επιτελείο συνεργατών (δραγασάκηδες, σταθάκηδες, παππάδες, φλαμπουράρηδες κλπ). Ύστερα, να μην ξεχνάμε τις επαφές που είχε με διάφορα κέντρα εξουσίας πριν ακόμη γίνει πρωθυπουργός (και στις συζητήσεις με τα “κέντρα” αυτά πολλά μαθαίνεις). Τις επαφές αυτές δεν τις έκανε τυχαία και σίγουρα είχε μια εικόνα για το τι θα αντιμετώπιζε από τον “διεθνή παράγοντα”. Η δική μου εκτίμηση είναι πως η “ομάδα Μαξίμου” είχε σχέδιο. Το πρώτο της βήμα ήταν η κατάληψη τού πρωθυπουργικού θώκου έστω και με κίνδυνο να αποτελέσει μια κυβερνητική "αριστερή παρένθεση". Έταξε στους ψηφοφόρους το ανέφικτο (και ευρώ και κατάργηση τής λιτότητας) και όταν είδε πως τα πράγματα δεν εξελίσσονταν κατά πως το είχε υποσχεθεί έβαλε σε λειτουργία το δικό της σχέδιο Β. Όμως αυτό δεν ήταν η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα και η κρατικοποίηση τού χρηματοπιστωτικού συστήματος αλλά η μετατροπή του ΣυΡιζΑ στον διεκπεραιωτή των ευρωπαϊκών πολιτικών στην Ελλάδα. Τα όρια της ρεφορμιστικής συριζαίικης λογικής (η αριστερή εκδοχή του «ανήκομεν εις την Δύσιν» και η λογική τής ανάθεσης) και η γλύκα τής εξουσίας (δεν την βρίσκεις συχνά την ευκαιρία όταν είσαι ένα κόμμα του 4%) μετάλλαξαν σε μηδενικό χρόνο την ηγετική ομάδα. Μπορεί για το ΠΑΣΟΚ τού Ανδρέα Παπανδρέου να χρειάστηκε μια τετραετία για να περάσει από τα «έξω από το ΝΑΤΟ» και «έξω από την ΕΟΚ των μονοπωλίων» στην δική του ευρωπαϊκή “προσαρμογή”, όμως ο ΣυΡιζΑ ήταν υποχρεωμένος να κάνει την  δική του “προσαρμογή” σε μηδενικό πολιτικό χρόνο. Εξ ου και οι μεγάλες αναταράξεις τόσο με την διάσπασή του όσο και με την απογοήτευση μεγάλου μέρους των ψηφοφόρων του.

Από δω και πέρα -εκτιμώ πως- ο τσιπρο-ΣυΡιζΑ, τοποθετημένος στον χώρο τής κεντροαριστεράς, θα “κάνει παιχνίδι” ως ένας συστημικός παίκτης προσδοκώντας να αποτελέσει –σε συνεργασίες με όμορα πολιτικά σχήματα- τον κύριο διαχειριστή τού επόμενου μνημονίου προβάλλοντας δυο διαφορές από την ΝΔ: ότι θα διαχειριστεί την νέα συμφωνία (την οποία δεν πιστεύει) με τις λιγότερες δυνατές απώλειες για τα φτωχότερα στρώματα (“παράλληλο πρόγραμμα”) και ότι θα συγκρουστεί με τους ολιγάρχες και την διαπλοκή. 

Για την 6μηνη “προσαρμογή” τού ΣυΡιζΑ ήδη το οικονομικό κόστος που πληρώθηκε είναι μεγάλο. Όχι βεβαίως ότι το “email Χαρδούβελη” δεν θα είχε κόστος αλλά, όπως σωστά αντιτείνει η ΝΔ, η οικονομία τής χώρας –σύμφωνα με διάφορους πρόδρομους δείκτες 1, 2- είχε δείξει σημάδια σταθεροποίησης (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η σταθεροποίηση ή η ενδεχόμενη ανάπτυξη θα έφτανε σε αυτούς που την έχουν ανάγκη: στα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα). Κι αν η οικονομία πλήρωσε με “μερικά” δισ. παραπάνω το παιχνίδι της ομάδας Μαξίμου, το πολιτικό αδιέξοδο για τα τμήματα τού λαού που αγωνίστηκαν για να πέσουν πέντε μνημονιακές κυβερνήσεις επιστρέφει στο 2010. Σήμερα όμως, εκτός από τις μειωμένες οικονομικές αντοχές -εξαιτίας της παρατεταμένης λιτότητας-, έχουν στις πλάτες τους την απογοήτευση από την προδοσία τής “πρώτης φοράς” Αριστεράς και απέναντί τους το σύνολο σχεδόν των κομμάτων που έχουν περάσει πλέον στο μνημονιακό μπλοκ. Το δράμα όμως γίνεται ακόμη μεγαλύτερο επειδή το μεγαλειώδες –για τις συνθήκες στις οποίες επιτεύχθηκε- ΟΧΙ τού δημοψηφίσματος θα αντικατασταθεί από ένα επώδυνο “ΝΑΙ στο μνημόνιο”: θα είναι η ΠΡΩΤΗ φορά που κυβέρνηση θα εκλεγεί έχοντας παρουσιάσει στους ψηφοφόρους της το πραγματικό της πρόγραμμα (το μνημόνιο με το ευρωπαϊκό χρηματιστικό κεφάλαιο) και θα έχει αποσπάσει γι’ αυτό την αποδοχή και την συναίνεση τού εκλογικού σώματος.

Ναι, οι Γερμανοί ξέρουν καλά με τι πολιτικό και οικονομικό σύστημα έχουν να κάνουν γι’ αυτό και η Frankfurter Allgemeine Zeitung έγραφε πριν λίγα χρόνια:

«Στην Ελλάδα υπάρχει μια περιορισμένη δημοκρατία. Ο ελληνικός λαός μπορεί να εκλέγει όποιον θέλει αλλά δεν μπορεί να αλλάξει οτιδήποτε…»       

Η λιτότητα θα κορυφωθεί, τα πειραματόζωα είναι υποχρεωμένα να αντιδράσουν και πάλι.   

---        

Κάρλος Μένεμ, ο περονιστής πρόεδρος τής Αργεντινής (1989-99) που εξαπατώντας τούς ψηφοφόρους του έκανε την βρώμικη δουλειά προς όφελος τού ΔΝΤ και των δανειστών 

 

 

Σχετικά:

1. Το πολιτικό σκηνικό μιας μελετημένης κρίσης

2. Πόσο ζουν τα τζιτζίκια;

3. Πρώτη φορά αριστερά (σαν να μην πέρασε μια μέρα)

4. Ο Τσίπρας, οι κόκκινες γραμμές και η μάχη τής Μπαλακλάβας

5. Η άγνοια τής Ιστορίας συνεπάγεται διευρυνση τής σούφρας

6. Ο ελληνικός λαός εξέλεξε έναν δούρειο ίππο

7. Το βατερλώ τού ΣυΡιζΑ

8. Ο βασιλιάς είναι γυμνός

 

 

Τα «κλεμμένα»

Καταλαβαίνει κανείς, λοιπόν, ότι στον οικονομικό τομέα η Κομμούνα παρέλειψε αρκετά πράγματα που, κατά τη σημερινή μας άποψη, έπρεπε να τα είχε κάνει. Δυσκολότερα, ωστόσο, από όλα μπορεί να κατανοηθεί ο ιερός σεβασμός με τον οποίο στάθηκε ευλαβικά μπροστά στις πόρτες της Τράπεζας της Γαλλίας. Αυτό ήταν επίσης ένα σοβαρό πολιτικό λάθος.

Η τράπεζα στα χέρια της Κομμούνας -αυτό θα άξιζε περισσότερο από δέκα χιλιάδες ομήρους. Θα σήμαινε την πίεση ολόκληρης της αστικής τάξης πάνω στην κυβέρνηση των Βερσαλλιών, για να κλείσει ειρήνη με την Κομμούνα. Αυτό που είναι πιο αξιοθαύμαστο όμως, είναι τα πολλά σωστά πράγματα που παρ’ όλα αυτά έκανε η αποτελούμενη από μπλανκιστές και προυντονιστές Κομμούνα. Αυτονόητα, οι προυντονιστές ήταν πρωτίστως υπεύθυνοι για τα οικονομικά διατάγματα της Κομμούνας, τόσο για τις αξιέπαινες, όσο και για τις μη αξιέπαινες πλευρές τους, όπως οι μπλανκιστές ήταν υπεύθυνοι για τις πολιτικές της πράξεις και παραλείψεις. Και στις δυο περιπτώσεις, η ειρωνεία της Ιστορίας θέλησε -όπως συνήθως όταν έρχονται στο τιμόνι οι δογματικοί- να κάνουν και οι μεν όπως και οι δε το αντίθετο απ’ ό,τι υπαγόρευε το δόγμα της σχολής τους.

Εισαγωγή του Ένγκελς στην έκδοση του “Ο Εμφύλιος Πόλεμος στη Γαλλία” Μαρξιστική Σκέψη, τόμος 2, σελ. 68-79 

 

Ο ρεφορμισμός υποτάσσει την πολιτική προοπτική του εργατικού κινήματος στη διαμεσολάβηση μιας κοινοβουλευτικής ανάδειξης της Αριστεράς στην κυβέρνηση. Όλη η δυναμική της σχέσης του κοινωνικού με το πολιτικό κατακερματίζεται στο βωμό μιας προσπάθειας διαχείρισης που μόνο σε αδιέξοδα οδηγεί.

Για να μιλήσουμε πιο συγκεκριμένα, η επαναστατική αντιμετώπιση του Λένιν […] ξέφευγε από τα αδιέξοδα μιας τέτοιας διαχείρισης προτείνοντας την υλοποίηση των πολιτικών στόχων με τις δυνάμεις του ίδιου του κοινωνικού κινήματος.

Στους φαντάρους που πάλευαν για τον τερματισμό του πολέμου δεν πρότεινε να ελπίζουν στις ειρηνευτικές πρωτοβουλίες μιας προοδευτικής κυβέρνησης, αλλά να παίρνουν τον έλεγχο των μονάδων στα χέρια τους με ανταρσίες κατά των στρατηγών. Στους αγρότες που ήθελαν την αγροτική μεταρρύθμιση δεν πρότεινε την αναμονή για να ψηφιστεί ο σχετικός νόμος από μια αριστερή πλειοψηφία, αλλά την κατάληψη των κτημάτων πετώντας έξω τους τσιφλικάδες. Στους εργάτες που διεκδικούσαν οκτάωρο και συναντούσαν τα λοκάουτ της εργοδοσίας δεν είχε να προτείνει την ανάδειξη ενός επαναστάτη στη θέση του υπουργού εργασίας, αλλά την επιβολή του εργατικού ελέγχου από τους ίδιους σε κάθε εργοστάσιο και στην οικονομία συνολικά.     

περ. Σοσιαλισμός από τα κάτω τχ. 112, “Γιατί απέτυχε ο Σύριζα”

 

Μπήκα στον σκοτεινό και γλιστερό διάδρομο που οδηγούσε στο διαμέρισμα. Στον χέρι κρατούσα την βαριά που έχω πάντα στο πορτμπαγκάζ τής Πόντιακ. Μπροστά στην πόρτα με τύλιξε μια δύσοσμη ατμόσφαιρα που δεν είχα αντιληφθεί το απόγευμα, και το προαίσθημα μετατράπηκε σε βεβαιότητα. Παρ' όλα αυτά, χτύπησα αρκετές φορές, φώναξα το όνομα τού Ιβάν και εκείνο τού Τρικ: μού απάντησε η σιωπή. Δεν περίμενα άλλο. Με ένα και μόνο χτύπημα τής βαριάς διέλυσα την κλειδαριά τής πόρτας, τόσο σαπισμένης που σχεδόν ξεκόλλησε από το κούφωμα. Αμέσως η δυσωδία έγινε πιο έντονη και αναζήτησα ψηλαφητά το διακόπτη, προσέχοντας να μην πέσω πάνω στα ξύλινα υποστυλώματα που στήριζαν την οροφή και τούς τοίχους. Όταν το διαμέρισμα φωτίστηκε, από το δωμάτιο που έπαιζε το ρόλο τού σαλονιού είδα αυτό που δεν θα είχα θελήσει ποτέ να δω: στο άλλο δωμάτιο βρισκόταν το κρεβάτι, βουλιαγμένο και με τα πόδια σπασμένα από το φορτίο που είχε επάνω του. Στο στρώμα, επίσης βουλιαγμένο από το βάρος, κατάφερα να διακρίνω, κάτω από τα κομμάτια τού ξύλου, τού μπετόν και τού σοβά, το σχήμα δυο ποδιών, ενός μπράτσου, ενός μέρους από ανθρώπινο κεφάλι, καθώς και λίγο από το κίτρινο τρίχωμα ενός σκύλου. Ύψωσα το βλέμμα και είδα από το ταβάνι να κρέμονται μερικές ατσάλινες βέργες, σκουριασμένες και διαβρωμένες, και, πιό κει, έναν ουρανό απογοητευμένο και ξένο, άδειο από αστέρια.        

Λεονάρδο Παδούρα, “Ο άνθρωπος που αγαπούσε τα σκυλιά” 

Αξιολογήστε το άρθρο 
3 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
3604 αναγνώστες
Πέμπτη, 9 Ιουλίου 2015
23:54

Παρά το γεγονός ότι η κυβέρνηση διέψευσε τις πληροφορίες ότι δόθηκε από τους εταίρους το συνολικό σχέδιο της Ευρώπης σε περίπτωση Grexit, οι δραματικές προειδοποιήσεις Γιούνκερ και Τουσκ δείχνουν ότι πράγματι έχει εκπονηθεί ένα τέτοιο σχέδιο.

Για πρώτη φορά τόσο ωμά είπαν στην Ελλάδα ότι υπάρχουν συγκεκριμένα βήματα σε περίπτωση που η κυβέρνηση δεν συναινέσει σε συμφωνία. Και δείχνουν περισσότερο έτοιμοι από ποτέ να αντιμετωπίσουν μια κρίση που θα δημιουργηθεί στο απευκταίο σενάριο της εξόδου από το ευρώ.

Το σχέδιο δεν έχει γίνει γνωστό, δεν δημοσιοποιήθηκε, ωστόσο, η «Wall Street Journal» σε ειδικό αφιέρωμα απαντούσε σε δέκα βασικές ερωτήσεις για το «Πως θα μοιάζει ένα Grexit».
Όπως αναφέρει η εφημερίδα στο άρθρο της «αν και όλα αυτά είναι υποθέσεις, ας το πράξουμε» και ας εξετάσουμε πως θα καταφθάσει το Grexit και τι θα σημάνει για όλους τους εμπλεκόμενους.

Πώς θα έρθει το Grexit;

Μέσω των τραπεζών. Δεν υπάρχει νομικός ή πολιτικός τρόπος ώστε η Ελλάδα να «αποβληθεί» από το ευρώ και η ελληνική κυβέρνηση έχει, επανειλημμένα, τονίσει ότι δεν θα φύγει οικειοθελώς από τη ζώνη του ευρώ. Αυτό υποδεικνύει ότι το Grexit μπορεί να καταφθάσει εάν η κατάσταση των τραπεζών δυσχεράνει τόσο πολύ, ώστε δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική λύση.

Πόσο πιο άσχημα θα γίνουν τα πράγματα;

Όχι και πολύ χειρότερα, για να είμαστε ειλικρινής. Οι τράπεζες δεν έχουν ρευστότητα: δεν μπορούν να «μετατρέψουν» τα περιουσιακά τους στοιχεία (π.χ. τα δάνεια) σε μετρητά, ώστε να αποπληρώσουν αυτά που θέλουν οι πιστωτές τους (οι περισσότεροι εκ των οποίων δεν είναι άλλοι από τους καταθέτες). Ο μόνος που τους παρέχει ρευστότητα είναι η Τράπεζα της Ελλάδος. Όμως η ΕΚΤ «πάγωσε» τον ELA. Αποτέλεσμα είναι οι τράπεζες να κλείσουν. Προσφέρουν τα τελευταία τους μετρητά στους καταθέτες, οι οποίοι μπορούν να αντλήσουν μόλις 60 ευρώ την ημέρα. Σταμάτησαν τις ηλεκτρονικές, διασυνοριακές συναλλαγές. Στην πραγματικότητα η Ελλάδα είναι με το ένα πόδι έξω από το ευρώ. Επιχειρήσεις και καταναλωτές θέλουν μετρητά. Σαφώς ένα ευρώ σε έναν ελληνικό, τραπεζικό λογαριασμό δεν αξίζει όσο ένα ευρώ στην τσέπη σου ή όσο ένα ευρώ σε μία κατάθεση σε γερμανική τράπεζα. Ουσιαστικά οι Έλληνες έχουν την αίσθηση ότι το «νόμισμα» που έχουν στους λογαριασμούς τους δεν είναι πραγματικά ευρώ.

Ποιος μπορεί πραγματικά να το προκαλέσει;

Η ΕΚΤ μπορεί να διακόψει τον ELA, καθώς, ήδη, έχει αφήσει να εννοηθεί ότι δεν αισθάνεται και πολύ βολικά, προσφέροντας κεφάλαια στις ελληνικές τράπεζες. Το μεγαλύτερο μέρος των ενέχυρων που μπορούν να δώσουν οι ελληνικές τράπεζες για να δανειστούν από την ΕΚΤ είναι είτε ελληνικά ομόλογα, είτε assets τα οποία έχουν εγγύηση του ελληνικού Δημοσίου. Εάν η «γραμμή ζωής» κοπεί, οι ελληνικές τράπεζες θα πρέπει να αποπληρώσουν τα δάνεια που έχουν λάβει. Δεν θα μπορέσουν να το πράξουν και θα καταρρεύσουν.

Τι θα συμβεί μετά;

Το τραπεζικό σύστημα θα πρέπει να ξαναρχίσει να λειτουργεί, τουλάχιστον για να διασφαλιστεί η προμήθεια βασικών αγαθών και υπηρεσιών. Θα πρέπει να υπάρξει ένα τεράστιο πρόγραμμα διάσωσης των τραπεζών. Η διακοπή αποδοχής των εγγυήσεων των ελληνικών τραπεζών θα διαλύσει την αξία τους, ενώ τα υπόλοιπα assets τους θα υποτιμηθούν. Ας μην ξεχνάμε ότι το μεγαλύτερο asset των ελληνικών τραπεζών είναι τα δάνεια που έχουν δώσει. Κατά τη διαδικασία της διάσωσης οι τράπεζες (ή όσες εξ αυτών επιλέχθηκαν να επιβιώσουν) θα πρέπει να ανακεφαλαιοποιηθούν. Το κεφάλαιο μίας τράπεζας δεν είναι τίποτε άλλο από το ενεργητικό που απομένει όταν αφαιρεθούν οι υποχρεώσεις της. Ως εκ τούτου υπάρχουν δύο τρόποι για να αντλήσεις κεφάλαια: είτε «κουρεύοντας» τις υποχρεώσεις, είτε αυξάνοντας το ενεργητικό σου.

Μπορούν οι (ελληνικές τράπεζες) να σωθούν, με «χρήση» του ευρώ;

Μπορεί να συμβεί αλλά θα χρειαστεί, το λιγότερο, η βοήθεια της ΕΚΤ. Πρόκειται για τον μοναδικό θεσμό που μπορεί να προσφέρει στήριξη σε ευρώ. Θα πρέπει να επαναφέρει σε λειτουργία τη «γραμμή ζωής» και να δανείσει σε ευρώ τα νέα τραπεζικά ιδρύματα που θα δημιουργηθούν, προκειμένου να μπορούν να αντιμετωπίσουν τις νέες εκροές καταθέσεων. Οι τράπεζες θα πρέπει ή να αυξήσουν τα περιουσιακά τους στοιχεία σε ευρώ ή να μειώσουν το παθητικό τους αλλά πάλι αποτιμημένο σε ευρώ. Ο μόνος που μπορεί να αυξήσει το ενεργητικό των τραπεζών είναι η ελληνική κυβέρνηση. Όμως αυτή δεν έχει ευρώ, θα πρέπει να της δώσουν οι δανειστές. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να έρθει σε συμφωνία μαζί τους. Υπάρχει, βέβαια και το ενδεχόμενο οι τράπεζες να «κουρέψουν» τις καταθέσεις. Όλα αυτά θα είναι εξαιρετικά οδυνηρά. Η εναλλακτική λύση είναι το Grexit.

Τι θα συμβεί εάν η Ελλάδα υιοθετήσει νέο νόμισμα;

Εάν η ελληνική κυβέρνηση υιοθετήσει νέο νόμισμα –ας το ονομάσουμε δραχμή– μπορεί να το χρησιμοποιήσει για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Μπορεί να τυπώσει δραχμές και να τις χρησιμοποιήσει για να αγοράσει μετοχές των νέων τραπεζών. Οι τράπεζες θα έχουν ένα νέο asset: τις νέες δραχμές. Η ΤτΕ μπορεί να παράσχει ρευστότητα σε δραχμές, θα μπορεί να δανείσει όσες δραχμές θέλει στις τράπεζες.

Ποια είναι η παγίδα;

Το χρηματοπιστωτικό σύστημα θα «γυρίσει» στη δραχμή. Ως εκ τούτου κάποιος που είχε για παράδειγμα 10.000 ευρώ στον λογαριασμό του, τώρα θα έχει 10.000 νέες δραχμές. Μπορεί να μην πρόκειται για «κούρεμα» με την απόλυτη έννοια του όρου ή σε επίπεδο αριθμών, αλλά σαφώς η ισοτιμία ευρώ και νέας δραχμής δεν θα είναι ένα προς ένα.

Πως θα επηρεάσει την υπόλοιπη Ευρωζώνη ένα Grexit;

Είναι πολύ δύσκολο να υπολογιστεί. Η Ελλάδα οφείλει πολλά χρήματα στους πιστωτές της: 131 δισ. ευρώ στον EFSF και επιπλέον 35 δισ. ευρώ στις κυβερνήσεις των υπολοίπων κρατών-μελών της Ευρωζώνης. Σαφώς η Ελλάδα δεν θα πληρώσει αυτές τις υποχρεώσεις και θα προχωρήσει σε αναδιάρθρωσή τους. Επίσης οφείλει 34 δισ. ευρώ σε ιδιώτες επενδυτές, στα πλαίσια του PSI που έγινε το 2012. Πιθανώς να αναδιαρθρώσει και αυτό το ποσό. Όλη αυτή η διαδικασία θα προκαλέσει προβλήματα. Όλες αυτές οι υποχρεώσεις υπόκεινται σε ξένο και όχι στο ελληνικό δίκαιο και ως εκ τούτου θα αποτελέσουν προϊόν διεκδίκησης όχι στα ελληνικά αλλά στα εκτός ελληνικής επικράτειας δικαστήρια. Η Ελλάδα δεν μπορεί απλά να ψηφίσει έναν νόμο και να αλλάξει τους όρους του δανεισμού της, όπως μπόρεσε να κάνει το 2012.

Πώς θα επηρεάσει την ΕΚΤ;

Η ΕΚΤ είναι ουσιαστικά το "Ευρωσύστημα", καθώς η ίδια και οι 19 κεντρικές τράπεζες της Ευρωζώνης είναι όλες μέλη του. Εάν καταρρεύσουν οι ελληνικές τράπεζες αυτό σημαίνει ότι το Ευρωσύστημα χάνει 39 δισ. ευρώ. Όμως αυτά τα χρήματα τα έχει δανείσει, λαμβάνοντας αξιόπιστα ενέχυρα, άρα είναι ασφαλές από αυτήν την άποψη. Αντίθετα τα 89 δισ. ευρώ του ELA έχουν δοθεί βάσει άλλων κανόνων, με τον φόρο χρεοκοπίας να βαραίνει την ΤτΕ. Το μεγάλο ερώτημα είναι τι θα γίνει με τις οφειλές της ΤτΕ προς την ΕΚΤ βάσει του Target-2.

Τι είναι το Target-2;

Με απλά λόγια, οι εμπορικές τράπεζες κάθε χώρας συνεργάζεται με τη δική της κεντρική τράπεζα. Όταν υπάρχει διακίνηση κεφαλαίων μεταξύ δύο τραπεζών διαφορετικών χωρών, οι κεντρικές τράπεζες αυτών των χωρών διαχειρίζονται τη συναλλαγή. Όλες αυτές οι συναλλαγές καταγράφονται σε ημερήσια βάση. Την ίδια ώρα οι ισολογισμοί των εθνικών, κεντρικών τραπεζών είναι διαφορετικοί. Υπάρχουν κάποιοι που είναι πλεονασματικοί και κάποιο ελλειμματικοί. Στην περίπτωση της ΤτΕ ο ισολογισμός είναι ελλειμματικός, με «τρύπα» 100 δισ. ευρώ έως τον Μάιο του 2015. Αυτό το έλλειμμα είναι έλλειμμα του μηχανισμού Target-2. Η ΤτΕ μπορεί να «αρνηθεί» την ύπαρξη αυτής της «τρύπας» και φυσικά το Ευρωσύστημα θα χάσει τα συγκεκριμένα κεφάλαια. Βέβαια, όπως τονίζει ο οικονομολόγος Karl Whelan, η ΤτΕ θέλει να παραμείνει μέλος του Target-2 ακόμη και εάν η Ελλάδα αποφασίσει να φύγει από την Ευρωζώνη, καθώς μέσω αυτού δανείζεται πολύ φθηνά, με επιτόκιο μόλις 0,05%.

http://www.imerisia.gr/

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
3 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1740 αναγνώστες
Κυριακή, 21 Ιουνίου 2015
16:08

H εικόνα τού ΓΔ εξακολουθεί να εκπέμπει το ίδιο μήνυμα: μεσο-μακροπρόθεσμοι μακριά από στοιχήματα.

Η όλη πορεία του παραμένει στο κανάλι Κ1Κ2 και η έλλειψη θετικών ειδήσεων απλώς τον πιέζει συντεταγμένα προς χαμηλότερες τιμές μέχρι την οριστική λύση. Η πιθανότητα άμεσης χρεοκοπίας έσπρωξε τις τιμές προ την ισχυρή στήριξη των 650 μον. αλλά η σφήνα S1S2 (πιθανώς και η πλαγιοκαθοδική γραμμή από τον Απρ 2013) παρέχει προς το παρόν μια μικρή ασφάλεια. 

---

Στο μέτωπο τής διαπραγμέτευσης και τα δυο μέρη κρατούν τις "κόκκινες γραμμές" τους -προς το παρόν τουλάχιστον. Μπορεί βεβαίως να φαίνεται ότι η επίτευξη τής συμφωνίας προηγείται κατά τι στα ποσοστά (ο Βαρουφάκης έχει ήδη συμφωνήσει ότι το 70% των "μεταρρυθμίσεων" είναι αποδεκτό) αλλά το είδος τής λύσης (αν τελικώς υπάρξει λύση) θα κριθεί την τελευταία βδομάδα του Ιουνίου. Ίσως και κάτω από την πίεση ενός capital control. Που όμως κανείς δεν ξέρει τι απάντηση θα φέρει από τον ΣυΡιζΑ και κατά πόσον δεν θα οδηγήσει σε ένα "ατύχημα" που όλοι απεύχονται. 

Και μπορεί ο Economist να προειδοποιεί: "watch out, the world is not ready for the next recession"...

... αλλά οι οικονομικές ελίτ είναι αδίστακτες και πάντα ικανές ακόμη και για τις πιο τυχοδιωκτικές κινήσεις. 

 

Σχετικά:

1. Αυτά είναι τα μέτρα τού Plan B - Κλειστές Τράπεζες και capital control

2. Τι διδάσκει η κυπριακή εμπειρία για τα capital controls

 

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
8 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
2215 αναγνώστες
Παρασκευή, 22 Μαΐου 2015
09:31

946042_353482748129704_1864771938_n

Όλα δείχνουν πως η διαπραγμάτευση της ελληνικής κυβέρνησης με τους δανειστές οδεύει σε μια οριστική λύση ή μια πιο συγκεκριμένη μεταβατική φάση. Ανεξάρτητα από την κατάληξή της, το βασικότερο χαρακτηριστικό αυτής της διαπραγμάτευσης ήταν ότι διεξαγόταν, όλον αυτόν τον καιρό, σε συνθήκες ωμού εκβιασμού. Αν υπάρξει λοιπόν τελική συμφωνία, και λόγω της εξαιρετικά αποτελεσματικής εκβιαστικής τακτικής των δανειστών, η συμφωνία αυτή δεν θα απέχει πολύ από έναν «επώδυνο» συμβιβασμό. Για να το πούμε αλλιώς: Αν η πολιτική των δανειστών είναι η πολιτική της υπερλιτότητας (συνεχόμενα πρωτογενή πλεονάσματα του 4,5% για σειρά ετών), η πολιτική του «επώδυνου» συμβιβασμού θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως η πολιτική της ήπιας υπερλιτότητας (συνεχόμενα πρωτογενή πλεονάσματα με μέσο όρο πάνω από 2%). Τα πράγματα, λοιπόν, μπαίνουν εκβιαστικά και από τους δανειστές και από την ίδια την σφοδρότητα των μέτρων που έρχονται. Η ρήξη δεν είναι επιλογή, αλλά μάλλον αναγκαιότητα, καθώς οι δανειστές έχουν επιλέξει και αυτοί την ρήξη. Η ικανοποίηση των δικών τους συμφερόντων απαιτεί την ρήξη. Τα συμφέροντα των δικών μας εκπροσωπήσεων τι απαιτούν;

Είναι όμως η ρήξη οικονομικά δικαιολογημένη; Μπορεί να στηριχθεί σε ένα εφικτό και ελπιδοφόρο σχέδιο η θα πρόκειται για ένα άλμα στο κενό και μια χρηματοοικονομική «κουβανοποίηση» της χώρας; Για να μπορέσουμε να σχηματοποιήσουμε μια απάντηση στο ερώτημα αυτό θα πρέπει να καταφύγουμε σε μια παραστατική απεικόνιση των χρηματοροών της οικονομίας για να συνάγουμε, κατόπιν, τα πολιτικά μας συμπεράσματα.

Οι πηγές και οι «καταβόθρες» του χρήματος

Οι πηγές του χρήματος σε μια οικονομία είναι, σε αδρές γραμμές, τρεις:

α) Τα δημοσιονομικά ελλείμματα (περισσότερες δημόσιες δαπάνες από φορολογικά έσοδα),

β) η πιστωτική επέκταση (περισσότερα νέα δάνεια από αποπληρωμές - επιστροφές δανείων) και

γ) το θετικό ισοζύγιο των εξαγωγών με τις εισαγωγές.

Όταν συμβαίνουν τα προηγούμενα, τότε η ποσότητα χρήματος στην οικονομία αυξάνεται. Αντίθετα, όταν έχουμε δημοσιονομικά πλεονάσματα (λιγότερες δαπάνες από φορολογικά έσοδα), πιστωτική συρρίκνωση (λιγότερα νέα δάνεια από αποπληρωμές δανείων) και αρνητικό ισοζύγιο εξαγωγών/ εισαγωγών, τότε έχουμε εκροή χρήματος από την οικονομία.

Τι συμβαίνει με την πολιτική των μνημονίων στο παραπάνω χρηματοδοτικό κύκλωμα; Η πολιτική των μνημονίων είναι η πολιτική ελέγχου της οικονομίας από τις δυνάμεις του ευρωπαϊκού και εγχώριου νεοφιλελευθερισμού. Με τα δημοσιονομικά πλεονάσματα, οι δυνάμεις αυτές αποσπούν χρήματα από την οικονομία που κατευθύνονται προς τους δανειστές (εκροή χρήματος). Με την πιστωτική συρρίκνωση και τη διατήρηση σε αμείωτα επίπεδα του ιδιωτικού χρέους (κόκκινα δάνεια κ.λπ) εκρέει χρήμα από την οικονομία και «μπαζώνει» τις «τρύπες» στους τραπεζικούς ισολογισμούς. Η μόνη χρηματική εισροή που απομένει είναι η αύξηση των εξαγωγών σε σχέση με τις εισαγωγές. Γι' αυτό το ΔΝΤ επιμένει στους χαμηλούς μισθούς και τις σκληρές εργασιακές σχέσεις. Η ύφεση μειώνει δραστικά τις εισαγωγές και οι εξαγωγές αυξάνονται.

Έτσι, η μνημονιακή πολιτική στοχεύει στην εκροή χρήματος από την οικονομία για να πληρώνονται οι δανειστές και να στηρίζεται το υπερσυγκεντρωμένο τραπεζικό σύστημα. Η μόνη δυνητική εισροή χρήματος που απομένει, δηλαδή οι εξαγωγές, για να διατηρηθούν υψηλές, πρέπει η λιτότητα στην ελληνική οικονομία να είναι πιο μεγάλη από την λιτότητα των άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Μόνο έτσι θα εισρεύσει χρήμα στην οικονομία. Επιπρόσθετα, το μεγαλύτερο ποσοστό από το χρήμα που θα εισρεύσει στην οικονομία από τις εξαγωγές θα πάει στα χέρια των ιδιωτικών επιχειρήσεων: όσο δε αυτές δεν φορολογούνται επαρκώς, και οι εργασιακές σχέσεις στο εσωτερικό τους είναι διαλυμένες, αυτοί που θα κερδίσουν είναι οι ιδιοκτήτες τους και όχι οι εργαζόμενοι ή το δημόσιο.

Βλέπουμε λοιπόν πως μια οικονομία που είναι αποκλεισμένη από την αγορά κεφαλαίων ελέγχεται πλήρως από την μνημονιακή πολιτική. Όλο το χρηματοδοτικό κύκλωμα συγκεντρώνει το χρήμα στα χέρια των καπιταλιστών, είτε αυτοί είναι ξένοι είτε εγχώριοι, είτε είναι καπιταλιστές του χρήματος είτε καπιταλιστές της παραγωγής. Από εκεί και ύστερα, η αυθόρμητη συγκέντρωση των οικονομικών κλάδων σε λίγες επιχειρήσεις, που αποτελεί μια διαδικασία ισχυροποίησης των καπιταλιστικών σχέσεων στο επίπεδο της άμεσης διαδικασίας παραγωγής, θα λύσει τα υπόλοιπα ενδοκαπιταλιστικά θέματα της διανομής ισχύος μεταξύ μικρών και μεγάλων επιχειρήσεων, πέρα και κάτω από το θεσμικό πλαίσιο του μνημονίου.

Η πολιτική της ρήξης είναι και αυτή μια πολιτική ελέγχου της οικονομίας

Μια πολιτική ρήξης με τους δανειστές, που θα είναι επιλογή της κυβέρνησης και των εκπροσωπούμενων από αυτήν λαϊκών συμφερόντων, και όχι αποτέλεσμα της αδιαλλαξίας των δανειστών, πρέπει όχι απλά να αθετήσει κάποιες πληρωμές προς το ΔΝΤ ή την ΕΚΤ, αλλά και να αναδιατάξει το χρηματοδοτικό κύκλωμα που περιγράφηκε παραπάνω. Εκείνο που χρειάζεται δηλαδή είναι μια ενοποιημένη στρατηγική απόσπασης του ελέγχου της οικονομίας από τις μνημονιακές πολιτικές. Όσο πιο πετυχημένη και καλά οργανωμένη είναι μια τέτοια πολιτική, τόσο πιο αποτελεσματική θα είναι η αντιμετώπιση του προβλήματος της ρευστότητας – και τόσο πιο μακροπρόθεσμη η υπέρβαση των πολιτικών λιτότητας. Μια απλή αθέτηση πληρωμών, χωρίς συνολικές πολιτικές σε όλα τα σημεία εισροών και εκροών των χρηματοδοτικών κυκλωμάτων θα καταλήξει, αργά ή γρήγορα, σε ένα νέο μνημόνιο με τους δανειστές.

Ας δούμε τι μπορεί να γίνει με τις πηγές χρήματος κάτω από μια πολιτική επαναδιευθέτηση των χρηματοροών, στην προοπτική σύγκρουσης με την ευρωπαϊκή πολιτική λιτότητας. Η έναρξη αυτής της πολιτικής γινεται με αθέτηση πληρωμών και αμέσως μετά ο κρατικός προϋπολογισμός ισοσκελίζεται (κανένα πλεόνασμα) και μια «διαρροή» χρήματος κλείνει. Ο ισοσκελισμός του κρατικού προϋπολογισμού μπορεί να γίνει στη βάση ενός δίκαιου φορολογικού συστήματος, όπου οι φόροι που συλλέγονται χρηματοδοτούν το κοινωνικό κράτος και όχι δαπάνες τοκοχρεολυσίων.

Ταυτόχρονα το τραπεζικό σύστημα θα πρέπει να αποκοπεί από την πολιτική κηδεμονία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Αυτό το μέτρο δεν είναι απλώς έλεγχος κεφαλαίων, πράγμα που θα μπορούσε να το επιβάλει από μόνη της και η ΕΚΤ. Στην ουσία προστατεύει τις υπάρχουσες καταθέσεις τόσο από την «φυγή» κεφαλαίων όσο και από την απαγόρευση χρήσης τους που θα επιβληθεί από την ΕΚΤ και τους νέους εποπτικούς μηχανισμούς του ενοποιημένου ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος. Στη συνέχεια, και έχοντας επιβάλει σφιχτό πολιτικό έλεγχο στις τράπεζες, θα πρέπει να επιχειρηθεί μια νέα επεκτατική πιστωτική πολιτική, ώστε με την αύξηση του πιστωτικού χρήματος να χρηματοδοτηθούν νέες συγκεκριμένες επενδυτικές ανάγκες ή ακόμα και τρέχουσες δαπάνες του δημοσίου που δεν μπορούν να καλυφθούν από την συλλογή των φόρων. Με αυτό τον τρόπο, μια ακόμα πηγή χρήματος αποκαθίσταται και η νέα πιστωτική πολιτική έρχεται να αντιστρέψει την «καταστροφή» χρήματος που δημιουργεί η απομόχλευση και το ιδιωτικό χρέος στις τράπεζες.

Ας προχωρήσουμε όμως παρακάτω στην τρίτη πηγή χρήματος. Στο μεσομακροπρόθεσμο διάστημα η στρατηγική υποκατάστασης εισαγωγών, η έμφαση στη νέα επιχειρηματικότητα της κοινωνικής και συνεταιριστικής οικονομίας, ο ποιοτικός τουρισμός και η ανάπτυξη μιας νέας μεταποίησης μπορεί να αυξήσει τις εξαγωγές και κατά συνέπεια τις χρηματικές εισροές σε σχέση με τις εκροές. Άλλωστε, λόγω της πολυετούς ύφεσης, το εμπορικό έλλειμμα μπορεί πολύ εύκολα να μηδενιστεί και να αντιστραφεί σε πλεόνασμα. Η τρίτη πηγή χρήματος έχει αποκατασταθεί σε μεσομακροπρόθεσμη προοπτική, χωρίς να χρειάζεται η προσφυγή σε νέο νόμισμα και πολιτικές εσωτερικής υποτίμησης.

Με την παραπάνω στρατηγική έχουμε ελαχιστοποιήσει τις χρηματικές εκροές και έχουμε μεγιστοποιήσει τις χρηματικές εισροές αλλά και μια υγιή δημιουργία πιστωτικού χρήματος.

Κάποια τελικά συμπεράσματα

Η αναδιάταξη των χρηματορροών, ως ενοποιημένη στρατηγική διάσπαρτων προγραμματικών προτάσεων στην προοπτική στήριξης της οικονομίας των αναγκών και της αντιμετώπισης της λιτότητας, δεν είναι μια απλή υπόθεση ούτε έχει κερδίσει ποτέ τη στήριξη, ή έστω, την προσοχή των αριστερών κομματικών δυνάμεων. Ως ριζοσπαστική δυνατότητα όμως έχει τα εξής χαρακτηριστικά:

·         Δεν επικεντρώνεται στο νόμισμα αλλά στο χρήμα. Δεν επιχειρεί να αποκτήσει την νομισματική κυριαρχία αλλά να ελέγξει κάποιες πτυχές της παραγωγής του χρήματος προς όφελος αυτών που το χρησιμοποιούν ως μέσο για να καλύψουν ανάγκες και όχι υπέρ αυτών που το χρησιμοποιούν ως μέσο εναπόθεσης αξίας. Το νόμισμα μπορεί να συζητηθεί, αλλά στη βάση μιας σταθεροποιημένης και ισχυρότερης οικονομίας –όχι στη λογική των ανεξέλεγκτων υποτιμήσεων.

·         Δεν μιλά για Grexit ούτε για δραχμή. Η χώρα παραμένει στο ευρώ, μετά την αθέτηση πληρωμών, πλην του τραπεζικού συστήματος, που αναγκαστικά θα τεθεί εκτός του ευρωσυστήματος.

·         Απαιτεί συνδυασμό μέτρων αναδιανομής και παραγωγικής ανσυγκρότησης και άμεση εφαρμογή τους. Η επιτυχία αυτού του ριζοσπαστικού μείγματος πολιτικής θα αυξήσει τους χρονικούς πόρους που απαιτούνται για την αποφυγή των εκβιασμών, την αναμονή των όποιων θετικών εξελίξεων στους ευρωπαϊκούς πολιτικούς συσχετισμούς και τις πιθανές γεωπολιτικές διεξόδους. Όσο εφαρμόζεται αποτελεσματικά μια τέτοια πολιτική, τόσο συνεχίζεται η χρήση του ευρώ. Αν εγκαταλειφθεί κάποια πτυχή της συνδυαστικής αυτής πολιτικής το ευρώ θα διαρρεύσει.

Μια συμφωνία με τους δανειστές, έστω και σχετικά μέτρια, με ήπια έως πολύ ήπια μέτρα λιτότητας είναι ανταγωνιστική της παραπάνω στρατηγικής η όποια απαιτεί ανυποχώρητη στάση.

Υπάρχουν, αυτή την στιγμή, οι πολιτικές, κινηματικές και οι κομματικές προϋποθέσεις μια τέτοιας πολιτικής σαν την παραπάνω; Δεν νομίζω ότι υπάρχουν. Παραταύτα θέλω να πιστεύω ότι η ιστορία της πολιτικής Αριστεράς δεν τελειώνει με την αμφισβητούμενη στρατηγική ενός συμβιβαστικού ορθολογισμού. Ένας νέος κύκλος αγώνων και προγραμματικών αναζητήσεων πρέπει να ανοίξει άμεσα, ανεξάρτητα και πέρα από τα αποτελέσματα της διαπραγμάτευσης. Ας μην “κλειδώσουμε” το μέλλον μας.

Η σκοπιμότητα μιας άλλης πολιτικής δεν θα πρέπει να είναι η παραμονή στο ευρώ, αλλά η συνέχιση της χρήσης του ευρώ με προοπτική να διαλυθεί ο μηχανισμός της λιτότητας και να αλλάξει η σχέση μας με την ευρωζώνη. Μόνο έτσι θα αλλάξει και η ευρωζώνη, αν δεχθεί διαφοροποιημένες σχέσεις στο εσωτερικό της. Και αυτό δεν γίνεται χωρίς μεροληπτικές και ταξικές πολιτικές ελέγχου του χρήματος. Το χρήμα είναι η οικονομία –και εμείς πρέπει να βρούμε εκείνες τις πολιτικές και εκείνον το διοικητικό μηχανισμό που να επιβάλλει αυτόν τον έλεγχο με τη μέγιστη λαϊκή συναίνεση και συμμετοχή.

 

Είναι εφικτό από οικονομική σκοπιά ένα σενάριο ρήξης με τους δανειστές; του Π. Σταύρου

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
1 ψήφος
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
«Πρώτη<2345678910>Τελευταία»

Σχετικά με το blog
# Οταν οι ανθρωποι κανουν σχεδια ο Θεος γελαει.
# Για το παιχνίδι στα χρηματιστήρια: "Πρόκειται για μια δραστηριότητα που απαιτεί λίγο χρόνο και σου επιτρέπει, διατρέχοντας κάποιο μικρό κίνδυνο, να απαλλάξεις τον εχθρό σου από τα χρήματά του".


Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις