cornelsen
ένθεν κι ένθεν, εκείθεν και εντεύθεν
Σύνδεσμοι


2604 αναγνώστες
Κυριακή, 7 Αυγούστου 2016
12:56

Στο ταλαιπωρημένο από την μακροχρόνια ύφεση ΧΑΑ είχαν κάνει την εμφάνισή τους τεχνικά σημάδια ανάκαμψης και μεσο/μακροπρόθεσμα αγοραστικά σήματα. Η λανθασμένη εκτίμηση των αγορών πως το δημοψήφισμα για την παραμονή/αποχώρηση του ΗΒ στην/από την ΕΕ θα απέβαινε τελικά αρνητικό για τους οπαδούς του Brexit έφερε ισχυρό πλήγμα στα ευρωπαϊκά χρηματιστήρια και μια απότομη πτώση στο ελληνικό χρηματιστήριο. Οι αμφιβολίες για την αλλαγή τάσης που δημιουργήθηκαν από τη νίκη του Brexit ήρθαν να ενισχυθούν από την ξαφνική(;) ευρωπαϊκή τραπεζική κρίση την οποία επέφεραν τα… “επιτυχημένα” stress tests που διεξήχθησαν για λογαριασμό του European Banking Authority. Βέβαια μετά την έκρηξη της κρίσης του 2008 η τεχνική εικόνα των ευρωπαϊκών Τραπεζών ποτέ δεν ήταν ούτε καν ικανοποιητική. Ολόκληρος ο ευρωπαϊκός τραπεζικός κλάδος είναι μιας διαρκής απειλή όχι μόνο για την ευρωπαϊκή αλλά και για την παγκόσμια οικονομία. Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στα διαγράμματα των του ευρωπαϊκού τραπεζικού δείκτη, του αντίστοιχου ιταλικού ή και του γερμανικού (για να μην μιλήσουμε για τις ελληνικές, ιρλανδικές και κυπριακές Τράπεζες). Και για να καταλάβει κανείς γιατί ο ξαφνικός πανικός από τα … “επιτυχημένα” stress tests αρκεί να ρίξουμε μια ματιά στην εξήγηση που δίνει ο καθηγητής Χρηματοοικονομικών Κ. Βέργος:

«Οι τράπεζες έχουν τη δυνατότητα με την υπάρχουσα νομοθεσία να υπολογίσουν τα κεφάλαια τους με έναν τρόπο που να φαίνονται περισσότερα, όπως έχουμε εξηγήσει σε άλλο άρθρο, αναλυτικά. Μπορούν εν ολίγοις, να εμφανίσουν 3, 5 ή και 10 δις υψηλότερα κεφάλαια, χωρίς να ματώσουν ρουθούνι, με λογιστικά αποδεκτές αρχές και πρακτικές, για παράδειγμα μετακινώντας απλώς κάποια δάνεια σε… τρίτες εταιρίες! Αυτό φυσικά δεν το κάνουν μόνο οι Ευρωπαϊκές τράπεζες. Ας είμαστε τίμιοι, όλες οι τράπεζες παγκοσμίως το προσπαθούν! Αυτό όμως είναι το λιγότερο!

Τα stress test έγιναν με την παραδοχή ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση μπαίνει σε ύφεση, και το ΑΕΠ θα μειωθεί -1,2% τον πρώτο χρόνο ύφεσης, -1,3% τον δεύτερο χρόνο, ενώ θα αυξηθεί 0,7% τον τρίτο χρόνο. Με βάση λοιπόν αυτές τις υποθέσεις, το τεστ βρήκε ότι θα υπάρξουν ζημίες περίπου 350 δισ. ευρώ από δάνεια, 105 δισ. ευρώ ζημίες από λειτουργικούς κινδύνους και 100 περίπου δισ. ευρώ από χρηματιστηριακούς κινδύνους. Αυτό οδηγεί στην απώλεια του 38% των κεφαλαίων των τραπεζών, η κεφαλαιακή επάρκεια θα βυθιστεί από 13,9% σε 9,4%, μετά τις αυξήσεις κεφαλαίων που θα γίνουν! Δείχνει πολύ άσχημο, αλλά και πάλι οι τράπεζες έχουν κάποια κεφάλαια πάνω από το 8% κατά μέσο όρο. Όμως, θυμηθείτε, υποθέτει πτώση του ΑΕΠ κατά -1,2% τον πρώτο χρόνο και -1,3% τον δεύτερο χρόνο και στη συνέχεια άνοδο ΑΕΠ 0,7%. Είναι ρεαλιστικό σενάριο, αν ξαναέχουμε μια κρίση ίδια ή χειρότερη από εκείνη του 2008; Ας το δούμε μαζί!

Η κρίση που έρχεται, αν έρθει και ας ελπίσουμε ποτέ να μην έρθει, μας βρίσκει απροετοίμαστους, καθώς οι χώρες της ΕΕ έχουν χρέος 30% του ΑΕΠ υψηλότερο εκείνου που είχαν το 2008! Επιπλέον, η κρίση, αν έρθει, βρίσκει τις τράπεζες με κόκκινα δάνεια όχι 2% που ήταν το 2008 αλλά 8% επί του συνόλου των δανείων τώρα! Βρίσκει επίσης την ΕΕ χωρίς όπλα, διότι όλα τα πυρομαχικά (επιτόκια, ποσοτική χαλάρωση) η ΕΚΤ του κυρίου Ντράγκι τα έχει σπαταλήσει ήδη! Τα επιτόκια είναι σχεδόν μηδέν, δεν μπορεί να τα ρίξει ουσιωδώς χαμηλότερα, για να βοηθήσει την οικονομία. Η ποσοτική χαλάρωση ρίχνει ήδη με το φτυάρι 1 τρισ. ευρώ στην αγορά περίπου ετησίως, και πρέπει να συνεχίσει να ρίχνει χρήμα για 2 ακόμη έτη για να επιβιώσει το τέρας των Γερμανών κλπ μεγαλοτραπεζιτών. Άρα η κρίση όχι απλά θα είναι σαφώς βαρύτερη, αλλά επίσης μας βρίσκει απροετοίμαστους, πιο αδύναμους, χωρίς πυρομαχικά, σε σχέση με το πώς μας βρήκε η κρίση του 2008!

Η κρίση του 2008 οδήγησε, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Eurostat σε μείωση του ΑΕΠ της Ευρωζωνης κατά -4,5%, και όλης της ΕΕ κατά -4,4% κατά το πρώτο έτος, το 2009! Η προηγούμενη κρίση, είναι περίπατος σε εκείνην που έρχεται, αλλά ακόμη και να υποθέσουμε ότι θα είναι ίδια, μιλάμε για -4,5% μείωση τον πρώτο χρόνο, όχι -1,2% , ούτε -(1,2+1,3)=-2,5% αθροιστικά για 2 έτη που βγάζει το σενάριο της EBA!

Εν ολίγοις, δεν χρειάζεται να έχει κάποιος διδακτορικό στα Χρηματοοικονομικά για να καταλάβει ότι αν η πτώση του ΑΕΠ κατά -1,2% και -1,3% , οδηγεί σε μείωση κεφαλαίων κατά 38%, η πτώση του ΑΕΠ κατά -4,4% (όπως έγινε στην ΕΕ το 2009) ή κατά 5% ή 6%, όπως ίσως γίνει υπό το καθεστώς μιας βαριάς ύφεσης, θα οδηγήσει σε μηδενισμό των κεφαλαίων, διότι αν -2,5% οδηγεί σε -38% τα κεφάλαια, μια -6% πτώση, που είναι 2,4 φορές το μέγεθος αυτό, θα οδηγήσει στο -90%! Δηλαδή τα κεφάλαια θα μηδενιστούν! Τόσο απλά! Στην πραγματικότητα, πάντως, θα είναι πολύ χειρότερα αν δεν γίνουν αυξήσεις κεφαλαίων, διότι το κανόνι μιας τράπεζας οδηγεί σε κανόνια άλλες, πολλαπλασιάζοντας το αποτέλεσμα. Όμως είπαμε, όλα αυτά αν δεν γίνουν σημαντικές αυξήσεις κεφαλαίου. Αλλά φυσικά και θα γίνουν αυξήσεις κεφαλαίων! Τι αξίας θα είναι οι αυξήσεις αυτές; Προφανώς θα είναι του ύψους των κεφαλαίων που θα χαθούν, αν χαθούν 500 δισ. θα χρειαστούν 500 δισ, αν είναι 2 τρισ, θα χρειαστούν μόλις… 2 τρισ, δηλαδή το 20% περίπου του ΑΕΠ της ΕΕ!»

Piggy bank being held in vice

---

Για να γυρίσουμε στα δικά μας και στο ΧΑΑ, o ΓΔ και ο FTSE25, μετά τα τελευταία γεγονότα κάνουν μια σοβαρή προσπάθεια για να επανέλθουν στα προηγούμενα επίπεδά τους. Ας δούμε λοιπόν τη κατάσταση των πραγμάτων (κάνετε κλικ στους παρακάτω συνδέσμους):

Διάγραμμα ΓΔ

Διάγραμμα FTSE25

1. Οι δείκτες δεν έχουν επιστρέψει στα προηγούμενα πτωτικά κανάλια που έχουν αφετηρία από τα υψηλά του 2014.

2. Οι όγκοι των συναλλαγών είναι σε πολύ χαμηλά επίπεδα.

3. Τα σημαντικά χαμηλά “Brexit” των 520 μον. για τον ΓΔ και των 1370 για τον FTSE25 βρίσκονται υψηλότερα από τους προηγούμενους σημαντικούς πυθμένες των 440 και των 1100 μον. αντιστοίχως.

4. Τα χαμηλά αυτά, μέχρι τώρα τουλάχιστον, αποδεικνύονται και πυθμένες (πυθμένες “Brexit”) αν λάβουμε υπόψη τον MACD και τον συνδυασμό των Κινητών Μέσων TEMA25/DEMA30.

5. Οι πυθμένες “Brexit” παρουσιάζουν την εικόνα “διπλών πυθμένων”.

6. Ήδη έχουν κατοχυρωθεί και υψηλότερα επίπεδα τιμών δημιουργώντας οριζόντιες στηρίξεις.  

7. Η μεγάλη πτώση της 24ης Ιουνίου δημιούργησε ένα πτωτικό χάσμα που στον ΓΔ εκτείνεται από τις 610 μέχρι τις 520 μονάδες (το χάσμα αυτό δεν είναι εμφανές στο διάγραμμα του ΓΔ αλλά διακρίνεται τόσο στο ενδοημερήσιο διάγραμμα του ΓΔ όσο και στις επιμέρους μετοχές). Το χάσμα αυτό προσπαθεί να “γεμίσει” η κίνηση του ΓΔ παρά την προφανή αδυναμία των τραπεζικών μετοχών.

8. Οσονούπω οι λωρίδες Bollinger θα μάς δείξουν προς τα που θα ξεσπάσει η απραξία των τελευταίων ημερών.   

Ενδιαφέρον έχει να δούμε πως κινείται ο ΓΔ χωρίς τις Τράπεζες. Έφτιαξα γι’ αυτό έναν Δείκτη που αποτελείται από τις δέκα μεγαλύτερες μετοχές του ΓΔ πλην Τραπεζών με τιμές που ξεκινούν από τον Φεβρουάριο του 2016.


 

Τα «κλεμμένα»

Ο ελληνικός τραπεζικός κλάδος υπέστη έναν συντριπτικό μετασχηματισμό,  με ανείπωτο κόστος σε όλους τους τομείς. Οι ελληνικές Τράπεζες έχουν ανακεφαλαιοποιηθεί μέχρι τώρα τρεις φορές και έχουν συγκεντρώσει 25 δισ. ευρώ το 2013, περίπου 8,3 δισ. ευρώ το 2014 και άλλα 13,8 δισ. ευρώ το 2015, συνολικά δηλαδή 47 δισ. ευρώ. Ασφαλώς, εάν υπολογίσει κανείς και το funding gap που «πήραν» οι Τράπεζες λόγω των εξαγοραζόμενων καλών Τραπεζών, τότε έλαβαν συνολικά πάνω από 61 δισ. ευρώ ποσό το οποίο αποτελεί ιστορικό ρεκόρ ανακεφαλαιοποίησης στην τραπεζική ιστορία.

[…]

Η εκτίμησή μας είναι ότι στον ελληνικό τραπεζικό τομέα σχηματίζεται ένας ιστορικός πολυετής πυθμένας, χωρίς ωστόσο να έχει ακόμη ολοκληρωθεί.

Β. Αργυρόπουλος, Intermarket Analysis, εφημ. Finance & Markets Voice 11/8/2016

Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
1 ψήφος

 Εκτύπωση
1563 αναγνώστες
Κυριακή, 10 Ιουλίου 2016
20:09

«Η απόφαση των Βρετανών ψηφοφόρων υπέρ του Brexit σηματοδοτεί την ήττα της κοινής λογικής. Οι πολιτικοί πλέον πρέπει να κάνουν τα πάντα για να περιορίσουν τις ζημιές». (Φουστ, επικεφαλής του γερμανικού think tank ifo)

«Δυ­στυ­χώς ητ­τη­θή­κα­με. Αυτό το ση­με­ρι­νό λάθος της ιστο­ρί­ας ελ­πί­ζου­με πως η ίδια η ιστο­ρία θα το διορ­θώ­σει το συ­ντο­μό­τε­ρο».
(Tο Πο­τά­μι)

 

Ο κό­σμος του κε­φα­λαί­ου και του ιμπε­ρια­λι­σμού θλί­βε­ται, πεν­θεί, αι­σθά­νε­ται και συ­μπε­ρι­φέ­ρε­ται σαν να υπέ­στη βαρύ πλήγ­μα - μαζί και οι δικοί μας «Μέ­νου­με Ευ­ρώ­πη». Οι κρα­ταιές αγο­ρές τους (των με­το­χών, των ομο­λό­γων, των εμπο­ρευ­μά­των, των πα­ρα­γώ­γων) γνω­ρί­ζουν στιγ­μές κα­τάρ­ρευ­σης και πα­νι­κού. Στον αντί­πο­δα, ο κό­σμος της Αρι­στε­ράς και των κι­νη­μά­των χαί­ρε­ται και πα­νη­γυ­ρί­ζει - και δι­καί­ως, αφού αι­σθά­νε­ται ότι ο αντί­πα­λος κά­ποια σο­βα­ρή ζημιά έχει υπο­στεί για να πεν­θεί με αυτόν τον τρόπο. Μια ει­κό­να γνή­σιας τα­ξι­κής πό­λω­σης στο επί­πε­δο των… συ­ναι­σθη­μά­των. Περ­νώ­ντας τώρα από το επί­πε­δο των πη­γαί­ων συ­ναι­σθη­μά­των στο επί­πε­δο της συ­νει­δη­τής πο­λι­τι­κής, πάλι πρέ­πει να ξε­κι­νή­σου­με απ’ αυτό: Brexit; Καλώς ήρθε! Όχι μόνο δεν αδια­φο­ρού­με, όχι μόνο δεν θα πούμε όπως η Αλέκα Πα­παρ­ρή­γα με κά­ποια άλλη αφορ­μή «Ούτε κλαί­με ούτε γε­λά­με», αλλά το χαι­ρε­τί­ζου­με!

Ο προ­φα­νής λόγος είναι ότι το Brexit -σε αντί­θε­ση με το Bremain- προ­κα­λεί με­γά­λα προ­βλή­μα­τα στο κε­φά­λαιο και τον ιμπε­ρια­λι­σμό. Και ό,τι είναι πρό­βλη­μα για τον αντί­πα­λο, είναι κατ’ αρχάς ευ­και­ρία, μια εν δυ­νά­μει δυ­να­τό­τη­τα για το κί­νη­μα και την Αρι­στε­ρά. Όμως, αυτή η κα­ταρ­χήν πο­λι­τι­κή στάση είναι μεν ανα­γκαία αλλά όχι ικανή, όχι επαρ­κής πο­λι­τι­κή προ­ϋ­πό­θε­ση για να εξο­πλί­σει και προ­σα­να­το­λί­σει την Αρι­στε­ρά και τα κι­νή­μα­τα αντί­στα­σης. Το 2008, ύστε­ρα από το ξέ­σπα­σμα της δο­μι­κής κα­πι­τα­λι­στι­κής κρί­σης, επί­σης δι­καί­ως ο κό­σμος της Αρι­στε­ράς και των κι­νη­μά­των πα­νη­γύ­ρι­ζε για την κα­τρα­κύ­λα των αγο­ρών και τον πα­νι­κού στα οι­κο­νο­μι­κά και πο­λι­τι­κά επι­τε­λεία του κε­φα­λαί­ου και του ιμπε­ρια­λι­σμού και επε­δεί­κνυε σαν λά­φυ­ρο νίκης το τρο­μο­κρα­τη­μέ­νο πρω­το­σέ­λι­δο της «Φραν­κφούρ­τερ Αλ­γκε­μάι­νε» με πη­χιαίο τίτλο «Ο κα­πι­τα­λι­σμός κα­ταρ­ρέ­ει». Στα επό­με­να χρό­νια όμως απο­δεί­χτη­κε ότι η κρίση ήταν απλώς μια ευ­και­ρία για την Αρι­στε­ρά, που μπο­ρού­σε να με­τα­φρα­στεί σε συ­γκε­κρι­μέ­να κέρδη για τον κόσμο της ερ­γα­σί­ας και της Αρι­στε­ράς μόνο μέσα από την πάλη. Ο κό­σμος του κε­φα­λαί­ου, απ’ τη μεριά του, ύστε­ρα από το αρ­χι­κό σοκ, εφαρ­μό­ζο­ντας το δόγμα «η κρίση είναι κίν­δυ­νος και ευ­και­ρία» και εμπνε­ό­με­νος από το «δόγμα του σοκ» (ότι ακρι­βώς σε συν­θή­κες κρί­σης και μα­ζι­κής ανα­σφά­λειας που αυτή γεννά, είναι πιο εύ­κο­λο να ασκη­θούν οι πιο απο­τε­λε­σμα­τι­κοί και ανε­λέ­η­τοι εκ­βια­σμοί ενά­ντια στην ερ­γα­ζό­με­νη κοι­νω­νι­κή πλειο­ψη­φία), αξιο­ποί­η­σε κα­λύ­τε­ρα από την Αρι­στε­ρά το στοι­χείο της «ευ­και­ρί­ας» που προ­σέ­φε­ρε η κρίση. 

Με αφορ­μή λοι­πόν το Brexit, όπως και κάθε άλλο γε­γο­νός που κα­ταρ­χήν και προ­σω­ρι­νά απο­διορ­γα­νώ­νει τους μη­χα­νι­σμούς του κε­φα­λαί­ου και του ιμπε­ρια­λι­σμού, κα­τα­θέ­του­με με­ρι­κά βα­σι­κά ση­μεία πο­λι­τι­κού προ­σα­να­το­λι­σμού για την Αρι­στε­ρά. 

1. Η τα­ξι­κή πάλη είναι πάντα συ­γκε­κρι­μέ­νη και διε­ξά­γε­ται πάνω σε ση­μεία που κάθε φορά συ­μπυ­κνώ­νο­νται οι πο­λι­τι­κές δια­κυ­βεύ­σεις. Ποτέ δεν διε­ξά­γε­ται κάτω από τη ση­μαία αφη­ρη­μέ­νων, ιδε­ο­λο­γι­κών συν­θη­μά­των - αυτά τα τε­λευ­ταία άλλη χρη­σι­μό­τη­τα έχουν. Οι πο­λι­τι­κές δια­κυ­βεύ­σεις είναι πολ­λές και ποι­κί­λες και καμιά τους δεν είναι αδιά­φο­ρη, υπό μία από­λυ­τη προ­ϋ­πό­θε­ση: να μην είναι απο­κλει­στι­κά υπό­θε­ση μα­νού­βρας και μη­χα­νορ­ρα­φί­ας των μη­χα­νι­σμών του συ­στή­μα­τος ή κα­τα­σκευα­σμέ­νων «μει­ζό­νων ζη­τη­μά­των» που δεν δη­μιουρ­γούν ευ­ρύ­τε­ρες και «ανοι­χτές»-μη ελεγ­χό­με­νες δυ­να­μι­κές, δεν αγ­γί­ζουν το συ­ναί­σθη­μα ή το εν­δια­φέ­ρον του κό­σμου της ερ­γα­σί­ας. Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση που αυτά τα τε­λευ­ταία συμ­βαί­νουν, η Αρι­στε­ρά όχι μόνο δεν πρέ­πει να αδια­φο­ρή­σει, αλλά οφεί­λει να μπει στη μάχη.

Το βρε­τα­νι­κό δη­μο­ψή­φι­σμα δεν το επέ­βα­λε η λαϊκή πίεση, αλλά ένα σχί­σμα μέσα στο μπλοκ της βρε­τα­νι­κής άρ­χου­σας τάξης. Αν είχε μεί­νει μόνο στα όρια ενός τέ­τοιου εν­δο­α­στι­κού εμ­φυ­λί­ου, η Αρι­στε­ρά δεν είχε κα­νέ­να λόγο ούτε να εμπλα­κεί ούτε καν να εν­δια­φερ­θεί. Όμως, απέ­κτη­σε μια δυ­να­μι­κή πολύ πέρα από τα όρια του εν­δο­α­στι­κού εμ­φυ­λί­ου, «ανοι­χτή» και ανε­ξέ­λεγ­κτη, ενώ «άγ­γι­ξε» την ερ­γα­ζό­με­νη λαϊκή πλειο­ψη­φία. (Τα ισχνά δια­θέ­σι­μα στοι­χεία, δεί­χνουν ότι η ψήφος υπέρ του Brexit ήταν πλειο­ψη­φι­κή στα λαϊκά στρώ­μα­τα).

Η βρε­τα­νι­κή Αρι­στε­ρά, λοι­πόν, πολύ καλά έκανε και ενε­πλά­κη. Για τον ίδιο ακρι­βώς λόγο, ότι η δυ­να­μι­κή έπαυε να είναι αδιά­φο­ρη και ου­δέ­τε­ρη στο ισο­ζύ­γιο της τα­ξι­κής πάλης, τα κα­λύ­τε­ρα τμή­μα­τα της βρε­τα­νι­κής Αρι­στε­ράς, πολύ ορθά πράτ­το­ντας, συμ­με­τεί­χαν στη μάχη κάτω από τη ση­μαία «Αρι­στε­ρή έξο­δος», με διπλό στόχο: αφε­νός να δοθεί ένα πλήγ­μα στην ιμπε­ρια­λι­στι­κή Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση, στο κυ­ρί­αρ­χο τμήμα της βρε­τα­νι­κής αστι­κής τάξης αλλά και στον ιμπε­ρια­λι­σμό, και αφε­τέ­ρου να εκ­φρα­στεί η λαϊκή δυ­σα­ρέ­σκεια ενά­ντια στην ευ­ρω­λι­τό­τη­τα και τις πο­λι­τι­κές που τους πε­ρι­θω­ριο­ποιούν.       

2. Έχο­ντας όμως πει αυτό, δεν είναι κα­θό­λου αδιά­φο­ρο το γε­γο­νός ότι το στοι­χείο του εμ­φυ­λί­ου μέσα στη βρε­τα­νι­κή αστι­κή τάξη κυ­ριάρ­χη­σε πο­λι­τι­κά, ενώ η «Αρι­στε­ρή έξο­δος» ήταν πολύ αδύ­να­μη για να εκ­φρά­σει ένα μα­ζι­κό, δια­κρι­τό ρεύμα. Πα­ρό­λο λοι­πόν που το Brexit είναι με ένα γε­νι­κό τρόπο μια στιγ­μή προ­βλη­μά­των και αστά­θειας για το σύ­στη­μα και άρα μια ευ­και­ρία για την Αρι­στε­ρά, ο συ­γκε­κρι­μέ­νος συ­σχε­τι­σμός δύ­να­μης ανα­γκά­ζει τη βρε­τα­νι­κή Αρι­στε­ρά να ξε­κι­νή­σει από πολύ πίσω, από πολύ δυ­σμε­νείς θέ­σεις την προ­σπά­θεια να αξιο­ποι­ή­σει αυτή την ευ­και­ρία. (Βε­βαί­ως, αν δεν έκανε ούτε αυτό, αν δεν έμπαι­νε στη μάχη κάτω από τη ση­μαία της «αρι­στε­ρής εξό­δου», όπως το έκα­ναν τα κα­λύ­τε­ρα τμή­μα­τά της, τα πράγ­μα­τα γι’ αυτήν θα ήταν ακόμη χει­ρό­τε­ρα, θα κιν­δύ­νευε από πλήρη διά­λυ­ση και πο­λι­τι­κή χρε­ο­κο­πία.)

Αυτό ση­μαί­νει ότι θα ήταν με­γά­λο λάθος μια πο­λι­τι­κή ψυ­χο­λο­γία και στάση που θα εμπνέ­ε­ται από την ανα­μο­νή «αυ­τό­μα­των» και «αυ­το­νό­η­των» θε­τι­κών εξε­λί­ξε­ων και συ­νε­πειών λόγω του Brexit. Τί­πο­τε δεν είναι «αυ­τό­μα­το» ούτε «αυ­το­νό­η­το»: τα πραγ­μα­τι­κά, ου­σια­στι­κά, με­σο­πρό­θε­σμα κι όχι βρα­χυ­πρό­θε­σμα, απο­τε­λέ­σμα­τα του Brexit -και μας εν­δια­φέ­ρουν τα απο­τε­λέ­σμα­τα που αφο­ρούν τη ζωή των ερ­γα­ζό­με­νων τά­ξε­ων και το ρόλο της Αρι­στε­ράς- θα κρι­θούν μέσα στην πάλη.

3. Από αυτή την άποψη, δεν πρέ­πει να υπάρ­χει καμία αυ­τα­πά­τη ότι και οι δύο με­ρί­δες της βρε­τα­νι­κής αστι­κής τάξης που συ­γκρού­στη­καν στο δη­μο­ψή­φι­σμα, με ενό­τη­τα και αντα­γω­νι­σμό, θα δια­χει­ρι­στούν τις συ­νέ­πειές του σε μια κα­τεύ­θυν­ση που δεν θα αμ­φι­σβη­τεί αλλά θα κάνει πιο επι­θε­τι­κό το «μίγμα» λι­τό­τη­τας, ρα­τσι­σμού και εθνι­κι­σμού.

Απα­γο­ρεύ­ε­ται λοι­πόν «διά ρο­πά­λου» για την Αρι­στε­ρά που θέλει να λέ­γε­ται και να πα­ρα­μέ­νει Αρι­στε­ρά, να υπο­τι­μά τον κίν­δυ­νο που αντι­προ­σω­πεύ­ει το άλλο «-exit»: της λι­τό­τη­τας («να κά­νου­με όσες θυ­σί­ες χρεια­στούν για να ανα­κτή­σου­με την εθνι­κή κυ­ριαρ­χία»), του εθνι­κι­σμού («Ευ­ρώ­πη των κυ­ρί­αρ­χων εθνών»), του ρα­τσι­σμού («να ελέγ­ξου­με τα σύ­νο­ρά μας»). Η Αρι­στε­ρά πρέ­πει να στα­θεί στον αντί­πο­δα αυτής της πο­λι­τι­κής ατζέ­ντας του ακρο­δε­ξιού «-exit»: ανα­τρο­πή της λι­τό­τη­τας (καμία θυσία ούτε για τις Βρυ­ξέλ­λες ούτε για τα εγ­χώ­ρια αφε­ντι­κά), κα­ταγ­γε­λία του εθνι­κι­σμού (θέ­λου­με τη διά­λυ­ση της ιμπε­ρια­λι­στι­κής «φυ­λα­κής των λαών» που λέ­γε­ται Ευ­ρω­ζώ­νη και ΕΕ όχι για να ξα­να­κά­νου­με τον κα­πι­τα­λι­σμό πιο «λει­τουρ­γι­κό», πιο «αν­θρώ­πι­νο», πιο «ανα­πτυ­ξια­κό», αλλά για να ανοί­ξου­με το δρόμο για μια αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κή διέ­ξο­δο με στρα­τη­γι­κό στόχο την εθε­λο­ντι­κή συ­νέ­νω­ση σε μια ευ­ρω­παϊ­κή σο­σια­λι­στι­κή ομο­σπον­δία), κα­ταγ­γε­λία του ρα­τσι­σμού (να ξη­λώ­σου­με τη ρα­τσι­στι­κή «Ευ­ρώ­πη φρού­ριο»).

Είναι δύο προ­γράμ­μα­τα στον αντί­πο­δα, το ένα απο­λύ­τως αντα­γω­νι­στι­κό του άλλου. Και γι’ αυτό, δεν υπάρ­χει κα­νέ­να πε­ρι­θώ­ριο για συ­να­γω­νι­στι­κά «αι­σθή­μα­τα», για λο­γι­κές «κοι­νού με­τώ­που», για λο­γι­κές του τύπου «αφού δεν μπο­ρεί η Αρι­στε­ρά, ας το κάνει η ακρο­δε­ξιά»: η σχέση της Αρι­στε­ράς με το ακρο­δε­ξιό «-exit» είναι απο­λύ­τως αντα­γω­νι­στι­κή, στο «συ­ναι­σθη­μα­τι­κό», στο προ­γραμ­μα­τι­κό και στο πο­λι­τι­κό επί­πε­δο!           

4. Ξε­κι­νή­σα­με λέ­γο­ντας, στο πρώτο ση­μείο, ότι η τα­ξι­κή πάλη είναι πάντα συ­γκε­κρι­μέ­νη, συ­μπυ­κνώ­νε­ται πάνω σε συ­γκε­κρι­μέ­νες δια­κυ­βεύ­σεις. Είναι η μισή αλή­θεια. Πρέ­πει λοι­πόν να ει­πω­θεί και η άλλη μισή, που συ­νή­θως αγνο­εί­ται η υπο­τι­μά­ται από ση­μα­ντι­κά τμή­μα­τα της Αρι­στε­ράς. Σε όλες τις συ­γκε­κρι­μέ­νες δια­κυ­βεύ­σεις της τα­ξι­κής πάλης, η Αρι­στε­ρά πα­ρεμ­βαί­νει με ένα από­λυ­το κρι­τή­ριο: τα άμεσα αλλά και ιστο­ρι­κά συμ­φέ­ρο­ντα της ερ­γα­τι­κής τάξης. Και με με­θό­δους πα­ρέμ­βα­σης που να ανα­δει­κνύ­ουν το τα­ξι­κό υπό­βα­θρο όλων των συ­γκρού­σε­ων και όλων των λύ­σε­ων. Τα «ερω­τή­μα­τα» της τα­ξι­κής πάλης μπο­ρούν να είναι -και εί­ναι- πολλά και ποι­κί­λα, αλλά η απά­ντη­ση είναι μόνο μία: τα­ξι­κή. Αυτό δεν ση­μαί­νει ότι όλα τα προ­βλή­μα­τα θα λυ­θούν με την… αύ­ξη­ση των μι­σθών και των συ­ντά­ξε­ων – αυτό είναι μια κα­τα­σκευα­σμέ­νη κα­ρι­κα­τού­ρα, ένας εκ­χυ­δαϊ­σμός, και συχνά ένας ανέ­ντι­μος τρό­πος πο­λι­τι­κής αντι­πα­ρά­θε­σης. Η απά­ντη­ση σε όλα τα «ερω­τή­μα­τα» είναι τα­ξι­κή, ση­μαί­νει ότι κα­νέ­να σο­βα­ρό πρό­βλη­μα δεν μπο­ρεί να λυθεί με οποια­δή­πο­τε άλλη μέ­θο­δο παρά με τη μέ­θο­δο της τα­ξι­κής πάλης, ότι δεν υπάρ­χουν προ­βλή­μα­τα για τα οποία μπο­ρούν να ισχύ­σουν τα­ξι­κά ου­δέ­τε­ρες λύ­σεις. Δεν υπάρ­χουν δη­μο­κρα­τι­κές λύ­σεις και δη­μο­κρα­τι­κές συμ­μα­χί­ες για τα δη­μο­κρα­τι­κά προ­βλή­μα­τα ούτε πα­τριω­τι­κές λύ­σεις και πα­τριω­τι­κές συμ­μα­χί­ες για τα εθνι­κά προ­βλή­μα­τα. Όλα θα λυ­θούν με την τα­ξι­κή πάλη (ιδού ο κυ­ρί­αρ­χος ρόλος του τα­ξι­κού) ανά­με­σα σε αντί­πα­λα τα­ξι­κά στρα­τό­πε­δα.

Είναι δου­λειά των δυ­νά­με­ων του συ­στή­μα­τος να κρύ­βουν τον τα­ξι­κό, αντα­γω­νι­στι­κό χα­ρα­κτή­ρα της πάλης για όλα τα προ­βλή­μα­τα και τις δια­κυ­βεύ­σεις. Είναι δου­λειά των δυ­νά­με­ων του συ­στή­μα­τος να ανα­δει­κνύ­ουν τους κοι­νούς, «εθνι­κούς» ή «πα­τριω­τι­κούς» πα­ρο­νο­μα­στές και να απο­κρύ­βουν τον τα­ξι­κό χα­ρα­κτή­ρα της σύ­γκρου­σης και των λύ­σε­ων για όλες τις ση­μα­ντι­κές δια­κυ­βεύ­σεις. Είναι δική τους δου­λειά να εφευ­ρί­σκουν κοινά συμ­φέ­ρο­ντα για όλο το έθνος και να κα­λούν σε εθνι­κές συμ­μα­χί­ες στο όνομα αυτών των κοι­νών συμ­φε­ρό­ντων, να μι­λούν για δη­μο­κρα­τι­κές λύ­σεις στα προ­βλή­μα­τα δη­μο­κρα­τί­ας μέσα από συμ­μα­χί­ες όλων των «δη­μο­κρα­τι­κών δυ­νά­με­ων» κ.λπ. κ.λπ. Η Αρι­στε­ρά οφεί­λει να ξε­σκε­πά­ζει την υπο­τι­θέ­με­νη κοι­νό­τη­τα συμ­φε­ρό­ντων -και λύ­σε­ων- να απο­κα­λύ­πτει την τα­ξι­κή ρίζα όλων των προ­βλη­μά­των και να δια­κη­ρύσ­σει ότι κα­νέ­να από αυτά δεν πρό­κει­ται να λυθεί παρά μόνο μέσα από την τα­ξι­κή πάλη. Αν και η Αρι­στε­ρά «εθνι­κο­ποιεί» το τα­ξι­κό, τότε τι μένει στη Δεξιά για να κάνει και πώς θα ορί­σει τις δια­χω­ρι­στι­κές της με τη Δεξιά;  

5. Αυτά ισχύ­ουν απο­λύ­τως και όσον αφορά το «-exit»: δεν είναι από μόνο του θε­τι­κό, αλλά το απο­τέ­λε­σμά του εξαρ­τά­ται από­λυ­τα από το ποιοι θα ηγη­θούν σε αυτό ώστε να κα­θο­ρί­σουν και το απο­τέ­λε­σμά του. Αυτό το να «ηγη­θούν», πα­ρα­πέ­μπει σε ένα τα­ξι­κό συ­σχε­τι­σμό δύ­να­μης και σε τα­ξι­κά ερ­γα­λεία επι­βο­λής πο­λι­τι­κής. Η «Αρι­στε­ρή έξο­δος», το Left-exit, προ­ϋ­πο­θέ­τει τα­ξι­κή και διε­θνι­στι­κή ατζέ­ντα και τα­ξι­κό μπλοκ δυ­νά­με­ων που θα πα­λέ­ψει γι’ αυτήν σε από­λυ­το αντα­γω­νι­σμό με τις δυ­νά­μεις του συ­στή­μα­τος και το ακρο­δε­ξιό –exit.

Η Αρι­στε­ρά στην Ευ­ρώ­πη είναι δυ­στυ­χώς πολύ πίσω στη συ­γκέ­ντρω­ση αυτών των προ­ϋ­πο­θέ­σε­ων, αλλά και στη δη­μιουρ­γία συ­σχε­τι­σμών δύ­να­μης στη βάση αυτών. Το απο­τέ­λε­σμα είναι ότι ηγε­μο­νεύ­ει το ακρο­δε­ξιό –exit. Πρέ­πει να συ­γκε­ντρώ­σου­με όλες μας τις δυ­νά­μεις στις πρω­το­βου­λί­ες, πα­ρεμ­βά­σεις και δρά­σεις, στις επι­μέ­ρους χώρες αλλά και πα­νευ­ρω­παϊ­κά, που θα αλ­λά­ξουν αυτή τη συν­θή­κη. 

Brexit: πλήγμα για το σύστημα, ευκαιρία για την Αριστερά, αλλά όχι «-exit να ’ναι κι ό,τι να ’ναι»

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
Δεν έχει αξιολογηθεί
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
3051 αναγνώστες
Κυριακή, 22 Μαΐου 2016
00:17

Είναι η πρώτη φορά από το καλοκαίρι του 2014 που η τεχνική εικόνα του ΓΔ παρουσιάζει ενθαρρυντικά σημάδια. Οπωσδήποτε είναι ευδιάκριτος ο σχηματισμός δυο πολύμηνων πτωτικών καναλιών. Το δεύτερο από αυτά έχει μεν χαμηλότερο χαμηλό από το πρώτο αλλά έχει και μικρότερη κλίση. Η διάσπαση της γραμμής αντίστασης του δεύτερου καναλιού συνέπεσε χρονικά (20/4) τόσο με το σήμα του συστήματός μας (εδώ) όσο και με το σήμα από το Chande Kroll Stop αλλά και από τον (αριθμητικό) ΚΜ 200 ημερών. Ακόμη ένα θετικό στοιχείο θα είναι η διατήρηση του ΓΔ πάνω από τις 620 μονάδες με το κλείσιμο του μήνα.

Δυο παράγοντες θα μπορούσαν να ανακόψουν την πορεία του ΓΔ. Ο πρώτος είναι μια πιθανή αρνητική πορεία των μεγάλων διεθνών χρηματιστηρίων (όπως έχουμε δει και εδώ). Ο δεύτερος θα είναι η αδυναμία της συγκυβέρνησης ΣυριζΑΝΕΛ να κλείσει την (έτσι κι αλλιώς ταπεινωτική) συμφωνία που της έχουν βάλει οι “εταίροι” στο τραπέζι προς υπογραφήν.

 

Σημ.: για πρακτικούς λόγους χρησιμοποίησα τον MACD (3, 17, 1) στο εβδομαδιαίο διάγραμμα αντί των προσΕΚΜ καθώς τα σήματά τους είναι παραπλήσια.

10/6/2016 ALERT
Οπωσδήποτε -τουλάχιστον βραχυπρόθεσμη- διόρθωση το όρια τής οποίας δεν μπορούν ακόμη να προβλεφθούν. Η μεσοπρόθεσμη ανοδική τάση είναι ακόμη εδώ αλλά δύο παράγοντες φαίνεται ότι σφράγισαν την πτώση τής Παρασκευής 10/6: 
α) η αποκόμιση κερδών από τις τραπεζικές μετοχές -οι πωλήσεις τραπεζικών ήταν εμφανείς τουλάχιστον για τις τελευταίες δυο εβδομάδες
β) η αποχώρηση κεφαλαίων από τις ευρωπαϊκές αγορές λόγω τού επικείμενου δημοψηφίσματος που ίσως οδηγήσει στην ΠΡΩΤΗ αποχώρηση από την ΕΟΚ/ΕΕ (σχετικά εδώ και εδώ).

 

 

Σχετικά:
1. Αναζητώντας σημάδια αλλαγής τής μηνιαίας τάσης
2. Ενημέρωση Ichimoku για το ΓΔ (TRADERS')
3. Εβδομαδιαία ανασκόπηση (Βασίλης Μαρκάκης) 
4. FTSE25: Οι 211 μον. ειναι ένας επιτεύξιμος καλκαιρινος στόχος

 

 

 

Σχετικές μετοχές:
ΓΔ
Αξιολογήστε το άρθρο 
2 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1946 αναγνώστες
Κυριακή, 24 Απριλίου 2016
14:53

Η Moody's καλεί τους επενδυτές να προσέχουν παρά την καλή πορεία των μετοχών το προηγούμενο διάστημα. Η διαφορά στον ρυθμό ανάπτυξης επιχειρηματικών κερδών-μισθολογικού κόστους, οι κάτω του μετρίου μακροοικονομικές συνθήκες και η διαφοροποίηση του VIX.

Οι αγορές μετοχών και εταιρικών ομολόγων προεξοφλούν «καλές ειδήσεις», που όμως ακόμα δεν έχουν υλοποιηθεί, γράφει σε νέα της έκθεση η Moody's.

Όπως αναφέρει το τρέχον ράλι υποθέτει πως θα υπάρξει μια ευρεία «αναζωογόνηση» των επιχειρηματικών πωλήσεων που θα είναι τόσο μεγάλη ώστε να οδηγήσει σε επαρκή ανάπτυξη μέσω των κερδών. Όσο οι αποδόσεις των ομολόγων που δεν ενέχουν ρίσκο παραμένουν εξαιρετικά χαμηλές, οι αγορές θα αρκούνται στην ασυνήθησαν χαμηλή ανάπτυξη μέσω των εταιρικών κερδών.

Τα αποτελέσματα του α' τριμήνου, όμως, υπολείπονται αυτού που διαφορετικά θα μπορούσε να αμβλύνει τις ανησυχίες για την επάρκεια της ανάπτυξης των εσόδων. 

Σύμφωνα με τα στοιχεία του Bloomberg, τα έσοδα του 24% των εταιρειών εκτός ενεργειακού τομέα του S&P 500 που έχουν ανακοινώσει μέχρι τώρα αποτελέσματα για το α' τρίμηνο, έχουν αυξηθεί μετά βίας κατά 0,6% ετησίως. Επιπλέον, η ευρύτερη εκτίμηση των πωλήσεων εταιρειών εκτός χρηματοπιστωτικού τομέα για το β' τρίμηνο του 2016, που εξαιρούν τις πωλήσεις ενεργειακών προϊόντων, ενδέχεται να αυξηθούν κατά μόλις 1,9% ετησίως.

Σε αντίθεση με τις χαμηλότερες πωλήσεις εκτός ενέργειας, οι μισθοί του ιδιωτικού τομέα πιθανότατα θα αυξηθούν κατά ένα ταχύτερο 4,6% ετησίως το β' τρίμηνο του 2016. Η ταχύτερη ανάπτυξη του εργατικού κόστους έναντι των πωλήσεων βοηθά να εξηγηθεί γιατί τα λειτουργικά έσοδα των εταιρειών εκτός ενέργειας του S&P 500 υπολείπονται μέχρι τώρα κατά 6,6% ετησίως για το β' τρίμηνο.

Υπάρχει μια πρωτοφανής ανισορροπία μεταξύ του ρυθμού ανάπτυξης των πωλήσεων και των μισθών του ιδιωτικού τομέα. Σύμφωνα με δείγμα ετήσιων αυξήσεων από το 1994, οι μισθοί πλέον ξεπερνούν τα εκτιμώμενα έσοδα από βασικές δραστηριότητες, ή τα έσοδα από μη χρηματοοικονομικές δραστηριότητες εξαιρουμένων των ενεργειακών προϊόντων. Αυτή η ανισορροπία δεν είχε παρατηρηθεί ποτέ κατά την διάρκεια της ώριμης φάσης των προηγούμενων επιχειρηματικών κύκλων.

Συγκεκριμένα, κατά τους 12 μήνες που έληξαν τον Μάρτιο του 2016, η κατά 2,3% σε ετήσια βάση αύξηση των μισθών του ιδιωτικού τομέα ξεπέρασε την κατά 2% αύξηση των εσόδων από βασικές επιχειρηματικές δραστηριότητες. Η ίδια σύγκριση έδειξε μια πιθανή ετήσια αύξηση 4,6% στους μισθούς του ιδιωτικού τομέα.

Η ασυνήθιστα ταχύτερη αύξηση των θέσεων εργασίας του ιδιωτικού τομέα σε σχέση με τα έσοδα από βασικές δραστηριότητες των επιχειρήσεων, αυξάνει τον κίνδυνο μιας ξαφνικής και μεγάλης ανόδου των απολύσεων, που μπορεί να φρενάρει τις δαπάνες των νοικοκυριών και, ως εκ τούτου, να πιέσει περαιτέρω τα έσοδα, σύμφωνα με την Moody's.

Κάτω του μετρίου οι μακροοικονομικές συνθήκες

Εξάλλου, από τους διαθέσιμους μακροοικονομικούς δείκτες (ανάπτυξη του πραγματικού ΑΕΠ, ανεργία κ.λπ.), ο δείκτης εθνικής δραστηριότητας (ΝΑΙ) της Fed του Σικάγο δείχνει την ισχυρότερη στατιστική συσχέτιση με το spread των ομολόγων υψηλών αποδόσεων. Η αντίστροφη σχέση μεταξύ των υψηλών αποδόσεων και του ΚΜΟ του ΝΑΙ είναι σχετικά ισχυρή, στο -0,83.

Σύμφωνα με τη Moody's, το spread των 637 μονάδων που κατεγράφη πρόσφατα ίσως αντισταθμίζει τα μακροοικονομικά ρίσκα για τους επενδυτές. Οι μακροικονομικές συνθήκες έχουν επιδεινωθεί σε σχέση με πέρυσι, όμως η επιδείνωση δεν είναι τόσο σοβαρή ακόμα ώστε να δικαιολογεί ένα spread μεγαλύτερο των 600 μ.β. Ωστόσο, αν οι πωλήσεις των επιχειρήσεων δεν αυξηθούν επαρκώς, τότε η επιβράδυνση στις προσλήψεις θα διαβρώσει ακόμα περισσότερο τα μακροοικονομικά θεμελιώδη.

Περισσότερες υποβαθμίσεις παρά αναβαθμίσεις

Εν τω μεταξύ, οι επενδυτές απέρριψαν το επιδεινούμενο μακροοικονομικό κλίμα του 2007, ενώ δεν κατάφεραν να ανταποκριθούν και στην αυξανόμενη συχνότητα των υποβαθμίσεων. Οι υποβαθμίσεις αυτές δεν έχουν ακόμα υποχωρήσει τόσο ώστε να στηρίξουν ένα spread ομολόγων υψηλής απόδοσης άνω των 650 μ.β. Μέχρι τώρα, τον Απρίλιο, εξαιρουμένων των αλλαγών στις αξιολογήσεις που επηρεάζουν τους εκδότες υψηλών αποδόσεων που έχουν σημαντική έκθεση στους τομείς του πετρελαίου και του αερίου, οι υποβαθμίσεις αντιπροσωπεύουν το 71% των αλλαγών. Για το α' εξάμηνο του 2016, οι υποβαθμίσεις φθάνουν στο 82%, το υψηλότερο επίπεδο από το δ' τρίμηνο του 2008 και το α' τρίμηνο του 2009.

Η διαφοροποίηση του VIX

Δεδομένης της ισχυρής συσχέτισης μεταξύ του δείκτη VIX και των spreads των αποδόσεων τόσο των μεσοπρόθεσμων όσω και των speculative grade εταιρικών ομολόγων, η πρόσφατη διαμόρφωση του δείκτη στο 13,8 στηρίζει έναν πιθανό περαιτέρω περιορισμό των spreads των αποδόσεων των εταιρικών ομολόγων. Ωστόσο, ο συσχετισμός αυτός είναι συζητήσιμος.

Σύμφωνα με την τελευταία φάση της τρέχουσας ανόδου, την βραδύτερη ανάπτυξη των πωλήσεων σε σχέση με το εργατικό κόστος και την ιστορικά υψηλή αναλογία της αγοραίας αξίας των αμερικανικών μετοχών προς τα κέρδη, το σημερινό, υψηλότερο από την τάση, spread των ομολόγων υψηλής απόδοσης αντανακλά καλύτερα τα τρέχοντα θεμελιώδη, απ' ότι ο δείκτης VIX.

Όπως τονίζει η Moody's, μια νέα διεύρυνση των πιστωτικών spreads μπορεί να εκθέσει ταχύτατα τα ευάλωτα σημεία της αγοράς μετοχών, και προειδοποιεί τους επενδυτές να μην εφησυχάσουν από το πρόσφατο ράλι στις μετοχές.

http://www.euro2day.gr/news/market/article/1416126/moodys-to-prosfato-rali-pashei-apo-themeliodh.html

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
Δεν έχει αξιολογηθεί
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
2933 αναγνώστες
Δευτέρα, 7 Μαρτίου 2016
23:04

Ένα νέο γερμανικό σχέδιο[1] που προβλέπει την επιβολή «κουρέματος» στους κατόχους κρατικού χρέους στην Ευρωζώνη, σχεδιάζεται από το Sachverständigenrates zur Begutachtung der gesamtwirtschaftlichen Entwicklung (Γερμανικό Συμβούλιο των Ειδικών – Σοφών για την Οικονομία). Το σχέδιο υποστηρίζεται από την Bundesbank αλλά και από τον Υπουργό Οικονομικών Wolfgang Schauble.

Το Γερμανικό συμβούλιο των Σοφών της Οικονομίας, προτείνει ένα «Μηχανισμό Κρατικής Αφερεγγυότητας» η εφαρμογή του οποίου ανατρέπει ολοκληρωτικά τις χρηματοοικονομικές αρχές πάνω στις οποίες στηρίχθηκε η χρηματοοικονομική τάξη την μεταπολεμική περίοδο προκειμένου να αποδοθεί  αξιοπιστία  στη ρήτρα της «μη διάσωσης» ("no-bailout") που υπήρχε στη Συνθήκη του Maastricht.
Σύμφωνα με το σχέδιο, οι κάτοχοι κρατικών ομολόγων θα υποστούν ζημιές σε κάθε μελλοντική κρίση χρέους πριν οποιαδήποτε βοήθεια από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ESM).
Η «εσωτερική διάσωση» ("bail-in") των κρατικών ομολόγων προσομοιάζει απολύτως με τον αντίστοιχο μηχανισμό «εσωτερικής διάσωσης» που ισχύει από την 01.01.2016 για το τραπεζικό σύστημα της ευρωζώνης και σύμφωνα με αρκετούς αναλυτές συνεισέφερε στη δραστική πώληση των στοιχείων του ενεργητικού του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος από τις αρχές του έτους.
Το Γερμανικό Συμβούλιο υποστηρίζει ότι το πρώτο βήμα θα πρέπει να είναι η υψηλότερη στάθμιση του κρατικού χρέους που παρακρατούν οι τράπεζες της ευρωζώνης. Επίσης υποστηρίζει ότι πρέπει να τεθεί ανώτερο όριο για το ύψος του ποσού που  θα μπορούν να αγοράζουν, με τη ρητή στόχευση οι τράπεζες να προχωρήσουν σε αποεπένδυση ύψους 604 δις ευρώ. Αυτό μεταφράζεται σε εισροή φρέσκων κεφαλαίων ύψους περίπου 35 δις ευρώ.  

Sovereign exposures of banks in selected euro area member states

German Council of Economic Advisers 

Υποστηρίζει ακόμη, ότι, τα «κανονιστικά πλεονεκτήματα» του κρατικού χρέους στους ισολογισμούς των τραπεζικών ιδρυμάτων πρέπει να μηδενιστούν. Δεν θα πρέπει ,πλέον, να θεωρούνται ως «ολοκληρωτικά ασφαλή» έτσι ώστε να μην απαιτείται  κεφαλαιακή επάρκεια ή ότι κατέχουν «απεριόριστη ρευστότητα» στον υπολογισμό του «δείκτη κάλυψης ρευστότητας» των τραπεζικών ιδρυμάτων. Επίσης δεν απαιτείται κεφαλαιακή κάλυψη για εκδόσεις χρέους σε εθνικό νόμισμα. Η πρόταση είναι να μπει αφενός όριο στην έκθεση του κρατικού χρέους (όπως στους ιδιώτες, δηλαδή  25% στο Κατάλληλο Κεφάλαιο (eligiblecapital) και αυτό να μπορεί να φθάσει στο 100% ανάλογα με τον βαθμό πιστοληπτικής ικανότητας κάθε κράτους.

Στη θεωρία, ο στόχος είναι «η μείωση της αλληλεξάρτησης – των δεσμών μεταξύ κράτους και τραπεζών»  με τον διαχωρισμό των δύο, αποτρέποντας έτσι μια κρατική κρίση χρέους να διαχέεται στα εθνικά τραπεζικά συστήματα.

Στην συγκεκριμένη πρόταση του Συμβουλίου αντέδρασε έντονα το ένα μέλος του ο Peter Bofinger. Οι αντιρρήσεις του μπορούν να συνοψιστούν ως εξής:

-  Η ανάλυση του Συμβουλίου εδράζεται σε λάθος βάση: μέχρι την κρίση του 2008, το δημόσιο χρέος στην ευρωζώνη είχε μειωθεί ενώ αντίστοιχα το χρέος των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών επεκτάθηκε γρηγορότερα από το ΑΕΠ. Μετά το ξέσπασμα της κρίσης παρατηρήθηκε μια σημαντική αύξηση του δημοσίου χρέους. Αυτό οφείλεται, μετά την υπερβολή των χρηματοοικονομικών αγορών, σε σημαντικές παρεμβάσεις του κρατικού τομέα προκειμένου να σταθεροποιηθεί ο ιδιωτικός τομέας. Επομένως η κρίση μπορεί ευθέως να αποδοθεί στην ατελή λειτουργία της αγοράς. Άρα πως μπορεί να γίνει αποδεκτή η θέση που προάγει τη λειτουργία των αγορών σε ρυθμιστή της οικονομικής λειτουργίας; Τα επεισόδια που έλαβαν χώρα στην ΕΕ, πριν από τις 26.06.2012, όταν ο Mario Draghi παρενέβη για την σταθεροποίηση της ευρωζώνης, έδειξαν για ακόμη μια φορά ότι οι αγορές δεν λειτουργούν με βάση τα λεγόμενα «ορθολογικά» υποδείγματα.

Είναι πλέον αποδεκτό ότι σε περιόδους υψηλής αβεβαιότητας, η αύξηση του κινδύνου προκαλεί υπερβολικές αντιδράσεις από τις χρηματοπιστωτικές αγορές, δημιουργώντας καταστάσεις πολλαπλών ισορροπιών σε ένα καθεστώς αυτοεκπληρούμενης προφητείας. Η θέση του Συμβουλίου ότι, η δημιουργία του  sovereign insolvency mechanism, θα οδηγήσει τις προσδοκίες των συμμετεχόντων στις αγορές σε περιορισμό αυτών των αποτελεσμάτων είναι λανθασμένη. Το αντίθετο θα συμβεί, δηλαδή θα αποσταθεροποιήσει τις προσδοκίες σε περιόδους κρίσης.    

Ένας κρατικός μηχανισμός αφερεγγυότητας θα μπορούσε να προκαλέσει ένα «πανικό ομολόγων» (bond-run) προκειμένου οι ομολογιούχοι να αποφύγουν το «κούρεμα». Με την ύπαρξη του μηχανισμού αφαιρείται η δυνατότητα από τα κράτη να παρέμβουν προκειμένου να σταθεροποιήσουν την οικονομία. Επομένως αυτά τα κράτη, μπροστά σε αυτή την αδυναμία  να σταθεροποιήσουν την οικονομίας τους, θα απολέσουν περαιτέρω την ήδη κλονισμένη εμπιστοσύνη τους. Έτσι τα κράτη που θα καταστούν αφερέγγυα θα βρεθούν  σε δυσκολότερη θέση. Η μακροοικονομική αποσταθεροποίηση θα προκαλέσει στη συνέχεια αποσταθεροποίηση του τραπεζικού συστήματος. Αντίθετα από ότι συμβαίνει με τα άλλα κράτη (ΗΠΑ, Ιαπωνία, Αυστραλία, ΜΒ, Καναδάς, Ελβετία) τα κράτη της ευρωζώνης έχουν χρέος σε νόμισμα για το οποίο όμως, δεν έχουν την αρμοδιότητα  έκδοσής του.

Επιπλέον ο κρατικός μηχανισμός αφερεγγυότητας θα λειτουργήσει αποσταθεροποιητικά και στο επίπεδο της ευρωζώνης. Η κρίση του 2010-12 αντανακλά την αδυναμία των κρατών μελών να αντιδράσουν το καθένα μόνο του επειδή ήταν μέλη της ευρωζώνης.   

 

[1] Jahresgutachten 2015/16 "Zukunftsfähigkeit in den Mittelpunkt" Veröffentlicht am 11.11.2015

http://www.kostasmelas.gr/2016/02/blog-post_25.html

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
1 ψήφος
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
«Πρώτη<123456789>Τελευταία»

Σχετικά με το blog
# Οταν οι ανθρωποι κανουν σχεδια ο Θεος γελαει.
# Για το παιχνίδι στα χρηματιστήρια: "Πρόκειται για μια δραστηριότητα που απαιτεί λίγο χρόνο και σου επιτρέπει, διατρέχοντας κάποιο μικρό κίνδυνο, να απαλλάξεις τον εχθρό σου από τα χρήματά του".


Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
6/10Το καμπανάκι δεν χτυπά μόνο για τις Τράπεζες