cornelsen
ένθεν κι ένθεν, εκείθεν και εντεύθεν
Σύνδεσμοι


1886 αναγνώστες
Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2017
14:57

 

Για μια ακόμη φορά την τελευταία οκταετία κυβέρνηση και δανειστές φτάνουν τη σχέση τους σε προσωρινό αδιέξοδο. Μαζί με το αδιέξοδο δημιουργούν και ένα πέπλο σύγχυσης που καλύπτει τις εξελίξεις κάτω από δηλώσεις και σενάρια. Ας προσπαθήσουμε να βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά και να δούμε που βρισκόμαστε τώρα, που οδεύουμε και τι διαπραγματεύονται οι δυο πλευρές, δανειστές και δανειζόμενοι.

Εδώ και καιρό έχει γίνει κατανοητό ότι η πλευρά των δανειστών χωρίζεται σε δύο μέρη: την ευρωπαϊκή πλευρά (που μέσω της ΕΚΤ και του Γιούρογκρουπ εκφράζει τα συμφέροντα της ευρωπαϊκής ελίτ) από την μια και το ΔΝΤ από την άλλη.

Οι Ευρωπαίοι δανειστές από την αρχή της ιστορίας έχουν ξεκαθαρίσει πως δεν θέλουν να ακούν για μείωση του χρέους. Αν θα μπορούσε να γίνει μια ελάφρυνση του θα αφορούσε μόνο κάποιες παραμέτρους στο ύψος των επιτοκίων και στο χρόνο αποπληρωμής. Ιδίως από την στιγμή που οι Τράπεζές τους ξεφορτώθηκαν τα τοξικά ελληνικά ομόλογα και το χρέος μπήκε στο αγγλικό δίκαιο, στη θέση τους αυτή γίνονται ολοένα και πιο σκληροί. Προς υπεράσπιση της θέσης τους επικαλούνται αφενός ότι είναι άδικο οι Ευρωπαίοι πολίτες να φορτωθούν τα χρέη των “τεμπέληδων του Νότου” και αφετέρου πως διαγραφή χρέους στην ΕΕ απαγορεύεται από τη Συνθήκη της Λισσαβώνας (αν και, όπως έχει αποδειχτεί στην πράξη, οι διάφορες συνθήκες ισχύουν συνήθως ανάλογα με την ισχύ της κάθε χώρας). Σήμερα αυτή η γενική αρχή εκφράζεται με την εμμονή τους σε μακροχρόνια πλεονάσματα 3,5% επί του ΑΕΠ. Γιατί όμως επιμένουν σε αυτόν τον “μαγικό” αριθμό;

Ας δούμε τον Πίνακα με τις δανειακές υποχρεώσεις της Ελλάδας ως το 2030

ΕΤΟΣ

ΧΡΕΩΛΥΣΙΑ

ΤΟΚΟΙ

ΣΥΝΟΛΟ

2015

16,02

5,88

21,9

2016

7,08

6,03

13,11

2017

7,48

6,41

13,89

2018

4,67

6,59

11,26

2019

9,95

6,62

16,57

2020

7,05

6,36

13,41

2021

7,17

10,96

18,13

2022

8,87

24,49

33,36

2023

11,19

17,55

28,74

2024

10,86

13,64

24,5

2025

8,8

9,03

17,83

2026

8,57

8,64

17,21

2027

8,45

8,22

16,67

2028

8,06

7,78

15,84

2029

7,31

7,29

14,6

2030

7,33

6,85

14,18

Σύνολο

138,86

152,34

291,2

Με την προϋπόθεση πως η Ελλάδα δεν θα δημιουργεί ΝΕΑ ελλείμματα χάρη στα χαμηλά επιτόκια δανεισμού –άρα δεν θα αυξάνει από αυτήν την πλευρά το χρέος- οι δανειστές μάς έχουν εξασφαλίσει από την πλευρά τους ένα είδος παγώματος του χρέους. Από την άλλη, το πλεόνασμα του 3,5% δεν είναι τίποτε άλλο από το ύψος των τόκων που πρέπει να πληρώνει η χώρα κάθε χρόνο μέχρι και το 2020. Άρα με την πρότασή τους μας λένε: «σας δίνουμε μια ανάσα ώστε, σταδιακά, αφενός να αυξάνετε το ΑΕΠ σας [“ανάπτυξη”] και αφετέρου, σε συνδυασμό με τις [γνωστές] “μεταρρυθμίσεις” που θα κάνουν την ελληνική οικονομία πιο ελκυστική, θα γινόσαστε όλο και πιο φερέγγυοι ώστε να επιστρέψετε στις αγορές [δλδ στις Τράπεζές τους] και να αναχρηματοδοτείτε από εκεί το χρέος σας το οποίο, με όλα τα παραπάνω, θα έχει γίνει πλέον “βιώσιμο” χωρίς την ανάγκη κλασικού τύπου διαγραφής [αφήνοντας ταυτοχρόνως ένα παραθυράκι ανορθόδοξης διαγραφής στο απώτερο μέλλον]». Αυτή τη λογική εκφράζει και ο εκπρόσωπος των Ευρωπαίων δανειστών Β. Σόιμπλε όταν επαναλαμβάνει τα περί βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους.

(Με τα παραπάνω δεδομένα επίσης η ελληνική πλευρά δια στόματος Σταθάκη συμπέραινε περίπου πριν ένα χρόνο την βραχυπρόθεσμη βιωσιμότητα του χρέους: «Μέχρι το 2022 το χρέος είναι βιώσιμο. Ωστόσο μετά από αυτό θα χρειαστεί ένας νέος γύρος συζητήσεων» -χωρίς όμως εν τω μεταξύ να σταματά να ζητά μείωση των πλεονασμάτων στο 1,5%).     

Να σημειώσουμε ότι ειδικά στο θέμα “βιωσιμότητα χρέους” η ΕΚΤ, πέρα από κάποιες γενικόλογες και συμβατικού τύπου ανακοινώσεις («Δεν βλέπουμε κανένα κρατικό χρέος ως μη βιώσιμο. Στην περίπτωση της Ελλάδας υπάρχει ένα πρόγραμμα») θα βγάλει δικό ΤΗΣ πόρισμα για την βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους ΜΕΤΑ την κυοφορούμενη συμφωνία.

Ο έτερος των δανειστών, το ΔΝΤ, έχει την ευκολία να λέει τα πράγματα πιο καθαρά. Όντας ένα εργαλείο παγκόσμιου νομισματικού συστήματος έχει τη δυνατότητα, σύμφωνα με το καταστατικό του, να δανείζει μόνο βραχυπρόθεσμα τις διάφορες χρεοκοπημένες χώρες, να παίρνει γρήγορα πίσω τα δανεικά του και να πηγαίνει στον επόμενο “πελάτη”. Μπορεί να έκανε… γαργάρα το καταστατικό του για να μπορέσει να συμμετάσχει στο 1ο ελληνικό μνημόνιο την εποχή που κινδύνευε να καταρρεύσει το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα (2010) αλλά σήμερα μπορεί να διατυπώνει ξεκάθαρα τη θέση του ότι δηλαδή μακροπρόθεσμα το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο χωρίς μερική διαγραφή του από τους Ευρωπαίους δανειστές του (το καταστατικό του ΔΝΤ δεν του επιτρέπει να διαγράφει δάνεια που έχει δώσει ενώ το ελληνικό πρόβλημα είναι ευρωπαϊκό άρα, κατά το ΔΝΤ, μόνο η Ευρωζώνη έχει υποχρέωση να διαγράψει χρέος –εξάλλου το μεγαλύτερο μέρος του χρέους κατέχεται πλέον από τους θεσμούς της Ευρωζώνης εδώ). 

Συγκεκριμένα σύμφωνα με την πιο πρόσφατη Έκθεση του ΔΝΤ, όπως την παρουσιάζει ο Μ. Ιγνατίου:  

Το ΔΝΤ θεωρεί ότι το Δημόσιο Χρέος της Ελλάδος είναι εξαιρετικά μη διαχειρίσιμο (highly unsustainable) τόσο εξαιτίας του ύψους του (προβλέπεται ότι θα φθάσει το 170% του ΑΕΠ το 2020 για να μειωθεί ελαφρώς στο 164% το 2022 μέχρι να εκτιναχθεί στο 275% το 2060), όσο και των χρηματοδοτικών αναγκών που θα χρειαστεί η χώρα για την εξυπηρέτηση του.

Οι δαπάνες αυτές θα ξεπεράσουν το φράγμα του 15% του ΑΕΠ το 2024 και το 20% το 2031 για να φθάσουν το 33% το 2040.

Οι δε μακροπρόθεσμες λύσεις που το ίδιο το Ταμείο προτείνει απαιτούν ουσιαστική αναδιάρθρωση των όρων του δανείου:

Το ΔΝΤ εκτιμά ότι απαιτείται μία ουσιαστική αναδιάρθρωση των όρων των δανείων που έχουν χορηγήσει οι Ευρωπαίοι στην Ελλάδα προκειμένου να αποκατασταθεί η “βιωσιμότητα” του Χρέους. Στον πλαίσιο αυτό το ΔΝΤ προτείνει, λαμβάνοντας ως δεδομένο ότι τα πρωτογενή πλεονάσματα θα κυμαίνονται μεσοπρόθεσμα στο 1% με 1,5% του ΑΕΠ μεταξύ άλλων:

  • Να παραταθεί έως το 2040 η περίοδος χάριτος, το οποίο συνεπάγεται μία παράταση κατά 6 ετών των δανείων του ESM και κατά 17 έως 20 ετών για τα διακρατικά δάνεια και εκείνα που έχει χορηγήσει ο EFSF.
  • Παράταση του χρόνου λήξης των δανείων έως το 2070, το οποίο οδηγεί σε παράταση του χρόνου αποπληρωμής των διακρατικών δανείων κατά 30 χρόνια, και έως 14 χρόνια για τα δάνεια του EFSF, και 10 χρόνια για τα δάνεια του ESM,.
  • Αναβολή στην καταβολή τόκων έως το 2040 με κεφαλαιοποίηση τους. Η αποπληρωμή τους προτείνεται να επιμηκυνθεί έως το 2070 και να πραγματοποιηθεί με ισόποσες δόσεις.
  • “Κλείδωμα των επιτοκίων” όλων των δανείων που έχουν χορηγήσει ο ESM και ο ΕFSF (περίπου 200 δια. ευρώ ή 113% του ΑΕΠ), τουλάχιστον για 30 χρόνια. Το επιτόκιο των δανείων αυτών δεν θα πρέπει να υπερβεί το 1,5%.

Στην παρούσα συγκυρία, και με δεδομένη την επίσημα διατυπωμένη άποψη του ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο, το ΔΝΤ λέει στους Ευρωπαίους ότι επειδή η Ελλάδα δεν μπορεί να βγάλει υψηλά πλεονάσματα για να πληρώνει τόκους πρέπει να της δοθεί μια μείωση χρέους και οι απαιτήσεις για πλεόνασμα πρέπει να κατέβουν στο 1,5% επί σειρά ετών ώστε το χρέος να γίνει βιώσιμο –δλδ ουσιαστικά να πληρώνονται οι τόκοι. Αν δεν συμβεί αυτό αλλά επικρατήσει η άποψη των Ευρωπαίων ζητά εγγυήσεις από τους Ευρωπαίους πως η ελληνική κυβέρνηση θα βγάζει πλεόνασμα (το 3,5% που ζητούν οι Ευρωπαίοι) ώστε το ίδιο το ΔΝΤ να επιστρέψει και να συμμετάσχει και με χρήμα στη συνέχεια το προγράμματος (το πλεόνασμα 3,5% μεταφράζεται σε μείωση της προσωπικής διαφοράς των συντάξεων και στην μείωση του αφορολόγητου για μισθωτούς και συνταξιούχους).

Έτσι, για άλλη μια φορά, οι δανειστές, αντί να δώσουν μια οριστική λύση στο πρόβλημα, σαν τα μικρά παιδιά “κλωτσάνε το ντενεκεδάκι παρακάτω”.

Ο τρίτος της παρέας, η ελληνική κυβέρνηση, από κει που στο πλαίσιο της δεύτερης αξιολόγησης (το τελευταίο ανοικτό ζήτημα της πρώτης αξιολόγησης είχε κλείσει στις 21/10/2016) θα συζητούσε

α) το δημόσιο χρέος

β) τη συμμετοχή της χώρας στην ποσοτική χαλάρωση (QE) και

γ) το τέλος των μνημονίων

τελικά έχει φτάσει να συζητά νέα αντιλαϊκά μέτρα λιτότητας.

Στο προηγούμενο Γιούρογκρουπ (20/1), η κυβέρνηση δεν συμφώνησε να έρθουν τα Τεχνικά Κλιμάκια των δανειστών διότι προφανώς δεν ήταν διατεθειμένη να κάνει κάποιες υποχωρήσεις. Όμως στο Γιούρογκρουπ της 20/2 η κυβέρνηση αποδέχτηκε να μπουν στο τραπέζι τα θέματα που ζητούν οι δανειστές. Στο Γιούρογκρουπ της 20/3 είναι τώρα το νέο ραντεβού με τις εξελίξεις. Τώρα πια η κυβέρνηση διαπραγματεύεται με τον ελληνικό λαό για το πως θα περάσουν τα μέτρα εν όψει της deadline του Ιουλίου οπότε και θα πρέπει να πληρωθούν δόσεις €7,4 δισ. (€6,6 δισ. για την πληρωμή χρεολυσίων και €0,8 δισ. για την πληρωμή τόκων). Ήδη το σενάριο που αρχίζουν να προπαγανδίζουν είναι «[γ]ια κάθε ευρώ επιβάρυνσης που θα νομοθετείται θα υπάρξει και ένα ευρώ ελάφρυνσης που θα ψηφιστεί».

Η κυβέρνηση και ο Συριζα “παίζουν καθυστερήσεις” και ανίκανοι να δώσουν λύση περιμένουν μια ευνοϊκότερη διεθνή συγκυρία (αμερικάνικη βοήθεια; κυβέρνηση τού SPD στη Γερμανία από το φθινόπωρο;) κάνουν τη χώρα να μοιάζει με ακέφαλο κοτόπουλο που τρέχει ακατάπαυστα χωρίς προσανατολισμό.

Από την Τρίτη λοιπόν τα Τεχνικά Κλιμάκια της Τρόικας επιστρέφουν για να συζητήσουν

α) τα “μέτρα” (τουλάχιστον: μείωση αφορολόγητου, κούρεμα συντάξεων με μείωση ή εξάλειψη της προσωπικής διαφοράς -πιθανώς και νέες μειώσεις-, εργασιακά/ομαδικές απολύσεις, ιδιωτικοποιήσεις στην ενέργεια, πώληση “κόκκινων δανείων” και ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί κ.ά.)

β) το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα

γ) το πλεόνασμα μετά το 2018

 

Σημ.: Για να μη νομίζουμε όμως πως τα μαρτύρια μας και τα σούρτα φέρτα των δανειστών τελειώνουν τον Αύγουστο του 2018 -οπότε λήγει και το “αριστερό” μνημόνιο-, να υπενθυμίσουμε ότι, όπως λέει και το ΔΝΤ, μετά τη λήξη του μνημονίου θα υπάρξει χρηματοδοτικό κενό το οποίο από τώρα θα πρέπει να καλύψουμε με συγκεκριμένα μέτρα.

Σχετικά:
1. Λαγκάρντ – Μέρκελ: Παίρνοντας από τις δύο τα χειρότερα

2. Τι συνάγεται μετά τη συνεδρίαση του Eurogroup (20.02.2017)
3. Δημόσιο χρέος: παρηγοριά στον άρρωστο ώσπου να βγει η ψυχή του

4. Μέτρα και αντίμετρα με μηδενικό αποτέλεσμα!
5. 4o μνημόνιο; Χρεοκοπία; Ή κάτι άλλο;
6. Ημέρες και νύχτες τής μαρμότας στις Βρυξέλες
7. Τι γίνεται με τη διαπραγμάτευση;
8. Το ευρωπαϊκό εγχείρημα τής ελληνικής αστικής τάξης είναι νεκρό
9. Ο καραγκιόζ-μπερντές τής δεύτερης αξιολόγησης
 

 

Τα «κλεμμένα»

 

Η ημερομηνία είναι 10 Σεπτεμβρίου του 1945. Στην κωμόπολη Fruita (Φρούτα!) της πολιτείας Κολοράντο των Η.Π.Α. ο αγρότης Lloyd Olsen (Λόυντ Όλσεν) έχοντας επισκέψεις στο σπίτι του, την πεθερά του(!), ετοιμάζεται να αποκεφαλίσει το πεντέμιση μηνών κοκκοράκι Μάικ για να ετοιμάσουν το δείπνο.

Ούτε που του περνούσε από το μυαλό εκείνη τη στιγμή ότι ο Μάικ θα έμενε στην ιστορία. Το χτύπημα του τσεκουριού λοιπόν βρήκε το κεφάλι του Μάικ αρκετά ψηλά αφήνοντας άθικτα ζωτικά αιμοφόρα αγγεία και ένα μέρος του εγκεφάλου.

Ο Μάικ, παρότι τεχνικώς αποκεφαλισμένος, έμεινε στη ζωή και άρχισε να περπατάει προσπαθώντας να κάνει κινήσεις... ρουτίνας, όπως να καθαρίσει τα φτερά του με το ράμφος του, να τσιμπήσει κάτι από το χώμα ή να λαλήσει!!!

Εννοείται ότι δε μπορούσε να κάνει τίποτα από αυτά αφού δεν είχε πλέον κεφάλι!

Ο Λόυντ Όλσεν παραξενεύτηκε για το αποτέλεσμα του αποτυχημένου αποκεφαλισμού και τελικά αποφάσισε να δώσει στον πλέον ακέφαλο Μάικ την δέυτερη ευκαιρία για ζωή και να συνεχίσει να τον φροντίζει.

Τον τάιζε με σταγονόμετρο απευθείας στην ανοιχτή τραχεία με νερό, γάλα και σπόρους καλαμποκιού!

Ο Μάικ ο ακέφαλος κόκκορας, στην αρχή περπατούσε λίγο ατσούμπαλα αλλά μόλις συνήθισε το νέο του... κέντρο βάρους μπορούσε πλέον να κινηθεί αρκετά επιδέξια ώστε να πηδάει και να ισορροπεί επάνω σε φράχτες. Επίσης προσπαθούσε επίμονα να λαλήσει βγάζοντας περίεργους ήχους από το λαιμό του!

Φοβερό, φανταστείτε το απλά!!

Κάποια στιγμή ο Λόυντ Όλσεν άρχισε να κάνει περιοδείες επιδεικνύοντας τον μοναδικό Μάικ με πληρωμή σε διάφορα σώου, κερδίζοντας αρκετά χρήματα από αυτό.

Ο διάσημος Μάικ είχε επιτυχία και ως «φωτομοντέλο» ποζάροντας σε εφημερίδες και περιοδικά, ανάμεσα στα οποία ήταν και τα περιοδικά Time και Life!

[…]
Το Μάρτιο του 1947, κατά την επιστροφή από μια περιοδεία, σε ένα μοτέλ ο διάσημος ακέφαλος κόκκορας άφησε τα ...εγκόσμια. Ο άτυχος Μάικ δεν μπορούσε να αναπνεύσει και πνίγηκε κατά τη διάρκεια της νύχτας σε ηλικία σχεδόν 2 ετών.

Έτσι τελείωσε η ένδοξη ιστορία του «θαύματος του ακέφαλου κοτόπουλου»!

Η εντυπωσιακή πραγματική ιστορία με το ακέφαλο κοτόπουλο! [1, 2]

 

 

 

 

Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
8 ψήφοι

 Εκτύπωση
1396 αναγνώστες
Πέμπτη, 2 Φεβρουαρίου 2017
23:03

Μπορεί η εκλογή Τραμπ να αποτελέσει την αρχή του τέλους του οικονομικού υποδείγματος που κυριαρχεί τα τελευταία έτη;

1. Δεν θα είμαστε μακριά από την αλήθεια υποστηρίζοντας ότι σε ολόκληρο τον Πλανήτη, την τελευταία περίοδο, μια ερώτηση κυριαρχεί: βρισκόμαστε προ των πυλών αλλαγής του οικονομικού υποδείγματος που κυριάρχησε τα τελευταία σαράντα χρόνια οδηγώντας σε αυτό που ονομάσθηκε (υπερ)παγκοσμιοποίηση με αιχμή του δόρατος τον χρηματοπιστωτικό τομέα και την μετακίνηση μεγάλου μέρους της πραγματικής οικονομίας στην Ανατολή; Μια διαδικασία που προκάλεσε τεκτονικές αλλαγές στις επικρατούσες μέχρι τότε οικονομικές, κοινωνικές και πολιτισμικές συμπεριφορές των πολιτών του συνόλου των χωρών του πλανήτη. Στην αναπτυγμένη Δύση, κυρίως στην Ευρώπη, οι εργασιακές σχέσεις, το κοινωνικό κράτος και τα δημόσια αγαθά  υπέστησαν τρομακτικές επιθέσεις μεταφέροντας μεγάλο μέρος του παραγόμενου πλούτου στη μεριά των κερδών. Σημαντικές αλλαγές εμφανίστηκαν στο καθημερινό κοινωνικό ήθος ως ένα πλέγμα προτύπων, βασικές αρχές του οποίου ήταν οι καταναλωτικές –ηδονιστικές στάσεις ζωής, η λατρεία του εφήμερου, η ενδυνάμωση του ατομικού, και η καταρράκωση κάθε εμπιστοσύνης στο συλλογικό. Η  πολιτισμική συμπεριφορά των πολιτών διέπεται από τη μεταμοντέρνα λογική της υπερκατανάλωσης, του σύγχρονου lifestyle, της αυτοπραγμάτωσης του εαυτού, του χρηματιστηριακού τρόπου αντιμετώπισης των κοινωνικών γεγονότων, λογική δηλαδή η οποία αντιμετωπίζει οτιδήποτε ως ευκαιρία απόδρασης από τα «βάρη» του παρελθόντος, με μοναδική επιδίωξη την βίωση μόνο του παρόντος.

Πόσο κοντά βρισκόμαστε σε μια εγκατάλειψη αυτού του υποδείγματος που καθοδηγήθηκε πρωταρχικά από μια θεώρηση της οικονομίας (νεοφιλελεύθερη αντίληψη) ως της κυρίαρχης  και καθοριστικής στιγμής όλων των υπολοίπων στιγμών που απαρτίζουν την κοινωνία;

Για να δώσουμε μια πρώτη απάντηση στο παραπάνω ερώτημα, κατ’ αρχάς θα πρέπει να ενσκήψουμε στη μελέτη της πρόσφατης ιστορίας όχι τόσο του καπιταλιστικού συστήματος (που βεβαίως είναι σημαντική) αλλά πρωτίστως στην αλληλοδιαδοχή των οικονομικών θεωριών- υποδειγμάτων που χρησιμοποιήθηκαν στην πορεία των τελευταίων εκατό πενήντα ετών να διαχειριστούν τις εξελίξεις του συστήματος και κυρίως τι είναι το καθοριστικό στη διαδοχή της μιας από την άλλη. 

2. Ας επιτραπεί στο σημείο αυτό μια μικρή αναφορά σε ορισμένα ζητήματα που άπτονται της οικονομικής θεωρίας. Στο εσωτερικό της οικονομικής θεωρίας έχουν διαμορφωθεί δύο ουσιαστικά αντίπαλα επιστημονικά προγράμματα: το πρώτο που πιστεύει και αγωνίζεται να αποδείξει ότι η αγορά αποτελεί ένα μηχανισμό αυτορρυθμιζόμενο, μη επιδεχόμενο περαιτέρω βελτιώσεων, άριστο σε σχέση με την υποχρέωση να συντονίζει κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο τις ατομικές επιλογές. Παράλληλα να εξασφαλίζει την τάξη, την αποτελεσματικότητα και την κοινωνική αρμονία καθώς και τη διαχρονική εξέλιξη των οικονομικών γεγονότων.

Το δεύτερο το οποίο προσπαθεί να καταστήσει εμφανές το πώς και το γιατί τα αποτελέσματα των λειτουργιών της αγοράς είναι μη ικανοποιητικά μέχρι καταστροφικά, αναφέροντας μεταξύ άλλων, ως αρνητικές συνέπειες, τις περιοδικές μαζικές ανεργίες ανθρώπινου δυναμικού, τη κατασπατάληση φυσικών και τεχνικών πόρων πρεσβεύοντας την ύπαρξη σημαντικών δυνατοτήτων ενεργητικής παρεμβατικής κρατικής πολιτικής στην κατεύθυνση της βελτίωσης της λειτουργίας της αγοράς.

Στη βάση των παραπάνω αντιλήψεων, οι οποίες αποτελούν και το κυρίαρχο μέρος του αδιάψευστου σκληρού πυρήνα τους, διαμορφώθηκαν αντίπαλα επιστημονικά προγράμματα με συγκεκριμένες μεθοδολογικές αρχές, συστηματική προβλβηματοθεσία και γενικά καθορισμένη εσωτερική δομή.

Παράλληλα, η αντιπαλότητα μεταξύ των επιστημονικών προγραμμάτων (αντιλήψεων) δημιούργησε τους απαραίτητους διαύλους επικοινωνίας, έτσι ώστε να καταστεί κατά κάποιο τρόπο δυνατή η συγκρότηση μιας ενιαίας εσωτερικής λογικής ως βάση για αξιολογικές κρίσεις ορθολογικότητας.

Με την έννοια αυτή έχει επιβληθεί μια εσωτερική λογική στην ανάπτυξη της οικονομικής επιστήμης διαμέσου της συνεχούς αντιπαράθεσης προβληματοθεσιών, διερευνήσεων, λύσεων και εκατέρωθεν κριτικών τοποθετήσεων. Υπάρχει δηλαδή, μια συνεχής εσωτερική κινητικότητα στο corpus  της οικονομικής επιστήμης διαμέσου της αντιπαράθεσης θεωριών, οι οποίες ορίζονται, κατά τρόπο απόλυτο θα έλεγα, από το εάν ισχύει η θέση περί αυτάρκειας της αγοράς ή η κρατική παρέμβαση αποτελεί αναγκαιότητα «εκ των ουκ άνευ» για την εξασφάλιση της συνεχούς αποδοτικής λειτουργίας του οικονομικού συστήματος.

Η αξιολόγηση της προόδου στο εσωτερικό της οικονομικής επιστήμης απαιτεί την υιοθέτηση σαφών τυπικό-ορθολογικών κριτηρίων που να εξασφαλίζουν την εσωτερική συνέπεια και τη λογική πληρότητα των θεωριών. Στη βάση αυτή, η διαμάχη μεταξύ των θεωριών αφορά κατ’ αρχήν στους «παροικούντες στην Ιερουσαλήμ», την κοινότητα των επαγγελματιών – ακαδημαϊκών οικονομολόγων και πολύ λιγότερο ή σχεδόν καθόλου την κοινή γνώμη. Η τελευταία ενδιαφέρεται κατά βάση μονάχα για τα εμπειρικά αποτελέσματα των οικονομικών πολιτικών, που βασίζονται στις εκάστοτε κυρίαρχες θεωρίες, διότι αυτά αφορούν στο άμεσο οικονομικό της συμφέρον. Η εμπειρική επικύρωση δηλαδή των οικονομικών θεωριών, αποτελεί το μοναδικό κριτήριο που είναι ικανό να καταστήσει κυρίαρχη μια θεωρία.

Δηλαδή οι οικονομικές θεωρίες και οι πολιτικές που από αυτές απορρέουν κυριαρχούν ή περνούν στο περιθώριο στη βάση των εμπειρικών φαινομένων που παρατηρούνται στην κοινωνία τα οποία έχουν επιχειρήσει να ερμηνεύσουν ή να προβλέψουν την εξέλιξή τους.

Όμως, στην ιστορία της οικονομικής σκέψης απλές και χοντροκομμένες «αποδείξεις» έχουν διαδραματίσει σοβαρότερο ρόλο από πολύπλοκες οικονομετρικές ή άλλου είδους στατιστικές διερευνήσεις που κατά γενική ομολογία αποτελούν τα απαραίτητα εργαλεία των απασχολουμένων με την οικονομική επιστήμη.

Δηλαδή είναι τα εξωτερικά γεγονότα (τα κοινωνικά γεγονότα) εκείνα τα οποία επιδρούν αποφασιστικά στον καθορισμό του ποια θεωρητική προσέγγιση θα θεωρηθεί επικρατούσα στη δεδομένη χρονική περίοδο. Τα γεγονότα αυτά κινούνται συνήθως στην αναζήτηση μιας νέας πολιτικής και ιδεολογικής θεμελίωσης, καθώς τη δεδομένη στιγμή κινούνται σε εμφανή αναντιστοιχία με τις προβλέψεις και τα συμπεράσματα των θεωρητικών υποδειγμάτων που  αποτελούν in ultima istanza το αποφασιστικό κριτήριο το οποίο «επιβάλλει» τις οικονομικές θεωρίες. Σαφέστατα συμπαρασύρει και τις πολιτικές και ιδεολογικές απόψεις στις οποίες εδράζονται οι παραπάνω θεωρίες.   

3. Ανατρέχοντας στις ιστορικές εξελίξεις παρατηρούμε τα παρακάτω:

Η νεοκλασική ορθοδοξία η οποία από την περίοδο της εμφάνισής της, το 1880, έως και τη δεκαετία του 1920, αποτελούσε την απόλυτη κυρίαρχη άποψη υποστηρίζοντας την ισορροπία των αγορών και την αρμονική συνύπαρξη των κοινωνικών τάξεων, δέχθηκε ένα συντριπτικό χτύπημα από τα γεγονότα της μεγάλης κρίσης του 1929, για τα οποία φάνηκε ότι δεν διέθετε ούτε εξήγηση αλλά ούτε και τη δυνατότητα διορθωτικών κινήσεων επηρεασμού της ροής των γεγονότων. Φάνηκε ότι τέθηκε ουσιαστικά εκτός αγώνα.

Παράλληλα τα γεγονότα αυτά επέτρεψαν την εμφάνιση και την υιοθέτηση των κεϋνσιανών απόψεων παρεμβατικής σταθεροποιητικής πολιτικής. Οι απόψεις αυτές απέκτησαν κύρος και αποδοχή κυρίως από την ανάπτυξη και τη μεγέθυνση της παγκόσμιας οικονομίας που ακολούθησε το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, και διατηρήθηκε περίπου για είκοσι πέντε χρόνια. Η εμφάνιση δεν ήταν αρκετή. Έπρεπε να υιοθετηθούν από την κυρίαρχη και ανερχόμενη παγκόσμια δύναμη, τις ΗΠΑ, υπό την προεδρία του Ρούσβελτ.

Με τη σειρά της η κεϋνσιανή άποψη δέχτηκε σοβαρό χτύπημα και αμφισβητήθηκε έντονα με την εμφάνιση του στασιμοπληθωρισμού τη δεκαετία του 1970. Η εμπιστοσύνη των πολιτών κλονίστηκε από την εξέλιξη των πραγματικών γεγονότων (υψηλός πληθωρισμός και μεγάλη ανεργία) και από τις δικές της πολιτικές και θεωρητικές σκληρύνσεις.

Το νέο υπόδειγμα που σιγά-σιγά εγκαθιδρύθηκε και έγινε κυρίαρχο, το γνωστό ως νεοφιλελεύθερο υπόδειγμα, πέρα από τις θεωρητικές απαντήσεις που προσπάθησε να δώσει, στηρίχτηκε πάλι στη υιοθέτησή του από την κυβέρνηση της παγκόσμιας υπερδύναμης, τις ΗΠΑ, υπό την προεδρία Ρέιγκαν.

Σήμερα, σχεδόν μετά από σαράντα έτη, και αφού τα αποτελέσματα του άρχισαν να προκαλούν έντονες κοινωνικές αντιδράσεις βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την αναζήτηση ενός υποδείγματος που θα υπερβαίνει(;), θα θέτει να αμφιβόλω(;) βασικές προκείμενες του εν λειτουργία υποδείγματος. Οι θεωρητικές κριτικές που έχουν απευθυνθεί στο εν λειτουργία υπόδειγμα είναι πολλαπλές, σημαντικές, και  έχουν διατυπωθεί εδώ και πολλά χρόνια και προφανώς δεν είναι καινούργιες. Όμως, όπως και στις προηγούμενες περιπτώσεις, και σήμερα είναι οι κοινωνικές διεργασίες που πρωτοστατούν στην ανατροπή του και είναι ο νέος πρόεδρος της αμερικανικής υπερδύναμης, Ντόναλντ Τραμπ, που θέτει εν αμφιβόλω, σε πολιτικό επίπεδο, και σε επίπεδο άσκησης της οικονομικής πολιτικής, βασικές προκείμενες του εν λειτουργία υποδείγματος.

Προσοχή, σαφέστατα δεν βρισκόμαστε μπροστά στην υιοθέτηση ενός συνεκτικού θεωρητικού υποδείγματος, το οποίο προφανώς δεν υφίσταται, ούτε θεωρούμε ως θετικό αυτό το οποίο επιχειρεί να θέσει σε εφαρμογή ο πρόεδρος Τραμπ και το επιτελείο του. Άλλωστε όσα έχει εξαγγείλει το οικονομικό επιτελείο του Αμερικανού προέδρου χαρακτηρίζονται από αντιφάσεις, γεννούν πολλά ερωτηματικά και περισσότερο από όλα φοβίζουν με το εθνικιστικό τόνο που τα διαπερνά, όπως το γνωστό «Η Αμερική πρώτη».

Ακόμη και η αναφορά στο επιτελείο του προέδρου αρκεί για  να πιστοποιήσει την αντιφατικότητα που διαπερνά το οικονομικό πρόγραμμα του Τραμπ. Πρόκειται για μια Κυβέρνηση η οποία αποτελείται μόνο  από πρόσωπα του επιχειρηματικού τομέα οι μισοί εκ των οποίων θεωρούν ότι ο προστατευτισμός αποτελεί μια θαυμάσια επιλογή και οι άλλοι μισοί πιστεύουν ότι η μείωση των φορολογικών συντελεστών αποτελεί επίσης μια θαυμάσια επιλογή. Παράλληλα και το λόμπι του χρηματοπιστωτικού τομέα (ονόμαζέ με Goldman Sachs) βρίσκεται σε κύριες επιτελικές θέσεις.

Όμως, εν κατακλείδι, φαίνεται ότι το εν λειτουργία οικονομικό υπόδειγμα, βρίσκεται στην αρχή της αποδρομής του. Τι θα το διαδεχθεί, ποια θα είναι τα χαρακτηριστικά του και τι θα επακολουθήσει είναι το ζητούμενο. Κανείς δεν είναι αυτή τη στιγμή να το προβλέψει.

Κώστας Μελάς

Σχετικά:
1. Ιμπεριαλισμός και "παγκοσμιοποίηση"
2. Τοστιέρες, τερμινάτορ και Τραμπ (μέρος 2ο)
3. Τελειώνει η παγκοσμιοποίηση;
4. SOS! ΗΠΑ επειλούν Κίνα
5. Ο Τραμπ, η παγκοσμιοποίηση και η Ελλάδα
6. Η προφητεία τού Κίσινγκερ και ο κόσμος τού Τραμπ
7. 
Η κυβέρνηση Τραμπ, η σύγκρουση ΔΝΤ-ΕΕ και η ελληνική ολιγαρχία

 


 

 


 

Αξιολογήστε το άρθρο 
2 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
528 αναγνώστες
Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2017
22:03

Για τον Αλέξη ο λόγος. Αφού θα τα υπογράψει γιατί μάς ταλαιπωρεί; Εκτός κι αν έχει σορτάρει στο ΧΑΑ :)

Ο ΔΤΡ ταλαντώνεται σε οριζόντιο κανάλι και δοκιμάζει στηρίξεις.

 

Ο ΓΔ πιθανώς να έχει μπει σε διορθωτικό πτωτικό κανάλι (αλλά κι αυτός έχει ισχυρές στηρίξεις να δοκιμάσει). Ες αύριον τα σπουδαία...
 

09 Μαρτίου 2017: Συνεδρίαση ΕΚΤ
15 Μαρτίου 2017: Εκλογές στην Ολλανδία
20 Μαρτίου 2017: Eurogroup
31 Μαρτίου 2017: Ενεργοποίηση άρθρου για την αποχώρηση της Μ. Βρετανίας από Ε.Ε.
07 Απριλίου 2017: Eurogroup
21-23 Απριλίου 2017: Εαρινή Σύνοδος ΔΝΤ στην Ουάσιγκτον
23 Απριλίου 2017: 1ος γύρος Προεδρικών εκλογών στην Γαλλία
27 Απριλίου 2017: Συνεδρίαση ΕΚΤ
07 Μαΐου 2017: 2ος γύρος Προεδρικών εκλογών στη Γαλλία
22 Μαΐου 2017: Eurogroup
08 Ιουνίου 2017: Συνεδρίαση ΕΚΤ
15 Ιουνίου 2017: Eurogroup
23 Ιουνίου 2017: Έκθεση αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας Ελλάδος από την Moody’s
17 Ιουλίου 2017: Λήξη ομολόγου 2 δισ. ευρώ
20 Ιουλίου 2017: Λήξη ομολόγου 4 δισ. ευρώ
20 Ιουλίου 2017: Συνεδρίαση ΕΚΤ
21 Ιουλίου 2017: Έκθεση αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας Ελλάδος από την S&P
18 Αυγούστου 2017: Έκθεση αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας Ελλάδος από την Fitch
07 Σεπτεμβρίου 2017: Συνεδρίαση ΕΚΤ
Σεπτέμβριος Οκτώβριος 2017: Γερμανικές Εκλογές
26 Οκτωβρίου 2017:- Συνεδρίαση ΕΚΤ
13 Οκτωβρίου 2017: Έκθεση αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας Ελλάδος από την Moody’s
14 Δεκεμβρίου 2017: Συνεδρίαση ΕΚΤ

«Γδάρτης» για την οικονομία ο Μάρτιος με ένα νέο ναυάγιο

 

 

 

 

Σχετικές μετοχές:
ΓΔ
Αξιολογήστε το άρθρο 
2 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1668 αναγνώστες
Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2016
21:39

Το ευρώ αφήνει την ζώνη συναλλαγών στην οποία κινήθηκε τα δυο (σχεδόν) προηγούμενα χρόνια. Η εικόνα δεν χρειάζεται πολλά σχόλια...

(και μια ματιά στο ζευγάρι GBP/EUR για τα υπ' όψιν)
Σχετικό:
Rectangle in a down trend

Figure 4.55 shows a rectangle continuation pattern in a downtrend.

Rectangle continuation pattern in a downtrend

Αξιολογήστε το άρθρο 
4 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
789 αναγνώστες
1 σχόλιο
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2016
23:44

 

c

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Απαράδεκτα αρνητικό, σε σχέση με τις υποχωρήσεις της ελληνικής κυβέρνησης, ήταν το αποτέλεσμα της συνόδου του Γιούρογκρουπ στις 5 Δεκεμβρίου 2016.

Του ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Μια ψυχρή αποτίμηση της απόφασης, που δε διακατέχεται από το άγχος της επιβεβαίωσης, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ήταν μία επιβλαβής για τα συμφέροντα της κοινωνικής πλειοψηφίας απόφαση, που παγιώνει και δεν αναιρεί την υπερχρέωση, για πέντε συγκεκριμένους λόγους.

Πρώτος, η κυβέρνηση πίστευε ότι το Γιούρογκρουπ της 5ης Δεκεμβρίου θα επιτάχυνε την ολοκλήρωση της αξιολόγησης. Θα εκβίαζε δηλαδή τους θεσμούς για μια συμφωνία σε τεχνικό επίπεδο, που θα έδινε το πράσινο φως για την ολοκλήρωση της αξιολόγησης. Αυτό  δεν έγινε. Η ανακοίνωση (http://www.consilium.europa.eu/en/press/press-releases/2016/12/05-eurogroup-statement-greece/) επισημαίνει στην αρχή της 7ης παραγράφου ότι «το Γιούρογκρουπ καλεί τους θεσμούς και την Ελλάδα να επαναλάβουν τις διαπραγματεύσεις προκειμένου να φτάσουν σε τεχνική συμφωνία όσο το δυνατό συντομότερα». Κανένα έλεος για τους προσκυνημένους…

Δεύτερος, οι ΣΥΡΙΝΕΛ ανέμεναν ότι η μέχρι σήμερα συμμόρφωσή τους θα καθιστούσε περιττά πολλά από τα μέτρα και θα μπορούσαν με την δουλικότητά τους να εξαγοράσουν μέτρα όπως η αλλαγή του συνδικαλιστικού νόμου. «Καμία υποχώρηση», ήταν το μήνυμα του Γιούρογκρουπ. «Η συμφωνία σε τεχνικό επίπεδο θα συμπεριλαμβάνει περαιτέρω ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας, το άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων και την άρση εμποδίων στην ανάπτυξη. Ειδικότερα το Γιούρογκρουπ επιβεβαιώνει ότι ο διορισμός των μελών στη διοίκηση της Ελληνικής Εταιρείας Συμμετοχών και Περιουσίας πρέπει να υλοποιηθεί ως το τέλος του Ιανουαρίου του 2017 ώστε το ταμείο να γίνει πλήρως λειτουργικό». Όσοι επομένως ήλπιζαν ότι η ψήφιση αντιλαϊκών νομοσχεδίων νύχτα από βουλευτές που δεν ξέρουν καν τι περιλαμβάνουν οι εκατοντάδες σελίδες φωτοτυπιών που έχουν μπροστά τους ανήκει στο …δύσκολο 2016 είναι βαθιά νυχτωμένοι. Προ των πυλών είναι νέα πολυνομοσχέδια με καινούργια αντιλαϊκά μέτρα και πολλά δύσκολα ακόμη χρόνια!

Τρίτος, η κυβέρνηση ήλπιζε ότι οι Ευρωπαίοι θα έδειχναν οίκτο και θα μείωναν το στόχο για πλεόνασμα ύψους 3,5% του ΑΕΠ για το 2018. «Το Γιούρογκρουπ σημειώνει ότι η συμφωνία σε τεχνικό επίπεδο θα πρέπει να συμπεριλαμβάνει μέτρα που οδηγούν στο συμφωνημένο δημοσιονομικό στόχο για το 2018 (πρωτογενές ισοζύγιο 3,5% του ΑΕΠ)». Και το κακό των πλεονασμάτων δε σταματάει το 2018!

Τέταρτος, η κυβέρνηση ήλπιζε ότι τα βάσανα της λιτότητας θα τελείωναν τον Ιούλιο του 2018, οπότε λήγει και η τρίτη δανειακή σύμβαση που υπέγραψαν οι ΣΥΡΙΝΕΛ πέρυσι το καλοκαίρι. «Το Γιούρογκρουπ επανέλαβε ότι ο στόχος για πρωτογενές πλεόνασμα ύψους 3,5% του ΑΕΠ που θα υλοποιηθεί μέχρι το 2018 θα πρέπει να διατηρηθεί μεσοπρόθεσμα. Επιβεβαιώσαμε επίσης τη σημασία μιας δημοσιονομικής πορείας που είναι συμβατή με τις δημοσιονομικές δεσμεύσεις εντός του πλαισίου της ΕΕ. Προκειμένου να εξασφαλισθεί συμμόρφωση με τους δημοσιονομικούς στόχους κατά ένα διατηρήσιμο τρόπο μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος, οι ελληνικές αρχές δεσμεύονται να συμφωνήσουν με τους θεσμούς για ένα μηχανισμό και δομικά μέτρα που θα το διασφαλίσουν». Για όποιον δεν κατάλαβε ότι εδώ περιγράφεται ένα επιπλέον 4ο Μνημόνιο, διάρκειας ακόμη και 10 ετών, υπάρχει κι η τελευταία παράγραφος της απόφασης: «Η πλήρης εφαρμογή όλων των προκαταρκτικών δράσεων που σχετίζονται με τη δεύτερη αξιολόγηση και η ολοκλήρωση των εθνικών διαδικασιών θα ανοίξουν το δρόμο για τη διοίκηση του ΕΜΣ να εγκρίνει το συμπληρωματικό ΜΝΗΜΟΝΙΟ κατανόησης». Καλά διαβάσατε: Μνημόνιο! Τα καλά πάντα αφήνονται για το τέλος…

Πέμπτος και σημαντικότερος, τα μέτρα ελάφρυνσης του χρέους που ανακοίνωσε ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας, και χαρακτηρίστηκαν ως εθνική επιτυχία από την κυβέρνηση, κρίθηκαν ανεπαρκή ακόμη και από το ΔΝΤ, σύμφωνα με δημοσίευμα του πρακτορείου Μπλούμπεργκ. Εν ολίγοις το ΔΝΤ περίμενε πιο γενναιόδωρα μέτρα που θα οδηγούσαν σε μεγαλύτερη ελάφρυνση του χρέους, διευκολύνοντας έτσι την ένταξή του στο ελληνικό πρόγραμμα. Και δε δίστασε να κρύψει τη δυσφορία του. Ο επιδερμικός χαρακτήρας των μέτρων ελάφρυνσης σε συνδυασμό με τις απαιτήσεις του για νέα αντιλαϊκά μέτρα είναι πιθανότατα οι αιτίες που δεν συμφωνήθηκε ούτε και τώρα η συμμετοχή του στο πρόγραμμα. Η κυβέρνηση, αντίθετα, μόνο πάρτι δεν έκανε! Τα μέτρα ελάφρυνσης περιλαμβάνουν εξομάλυνση του προφίλ των αποπληρωμών (με επιμήκυνση ωριμάνσεων από 28 στα 32,5 χρόνια) και ρυθμίσεις για τα επιτόκια με στόχο να αποφευχθούν μελλοντικές επιβαρύνσεις.

Σημασία ωστόσο έχει πως: Πρώτο, δεν επιφέρουν καμία μείωση της ονομαστικής αξίας του χρέους! Δεύτερο, επισείουν άμεσο κόστος το οποίο θα επωμιστεί η Ελλάδα για μελλοντικά οφέλη. Τρίτο, αυτά τα οφέλη που εκτιμώνται σε μία μείωση 20 ποσοστιαίων μονάδων του ΑΕΠ το 2060 (δηλαδή μετά από 44 χρόνια!) είναι εξόχως επισφαλή. Ανέφερε κατά λέξη στη συνέντευξη Τύπου (https://www.esm.europa.eu/press-releases/transcript-eurogroup-press-conference-1) ο διευθύνων σύμβουλος του ΕΜΣ, Κλάους Ρέγκλινγκ: «Ασφαλώς, ο χρονικός ορίζοντας μέχρι το 2060 είναι ασυνήθιστα μεγάλος και συνεπάγεται μεγάλη αβεβαιότητα. Επομένως κάποιος πρέπει να είναι πολύ προσεκτικός δεδομένου ότι πρόκειται για εκτιμήσεις – τις καλύτερες ως προς το παρόν εκτιμήσεις. Αλλά υπάρχει μεγάλος βαθμός αβεβαιότητας, οι συνθήκες της αγοράς μπορούν να αλλάξουν κι επομένως αυτό είναι προκαταρκτικό»!!! Τώρα, το πώς πρόλαβε η κυβέρνηση να ποσοτικοποιήσει την ωφέλεια εκτιμώντας την σε 45 δισ. ευρώ, όταν ακόμη και ο ΕΜΣ αρνήθηκε να κάνει κάτι τέτοιο, εξηγείται μόνο στη βάση δημιουργικής αριθμητικής και πολιτικών, επικοινωνιακών υπολογισμών (πχ Τσακαλώτος: «40, να το αφήσω;» Παππάς: «βάλε άλλα 5»), όχι μαθηματικών…

Εν κατακλείδι, η απόφαση του Γιούρογκρουπ πρώτο, φέρνει νέα μέτρα λιτότητας άμεσα, δεύτερο, επεκτείνει την λιτότητα στο διηνεκές με την εισαγωγή ενός 4ου Μνημονίου μακράς διάρκειας και τρίτο, αποκαλύπτει ότι η περίφημη συνταγή ελάφρυνσης του χρέους είναι απάτη!

Στη βάση δε των παραπάνω επαναφέρει το στόχο άμεσης ανατροπής της αντιλαϊκής πολιτικής ΣΥΡΙΝΕΛ – δανειστών και της μονομερούς διαγραφής του δημόσιου χρέους, εφ’ όσον αποδεδειγμένα πια οι πιστωτές δεν έχουν καμιά πρόθεση ουσιαστικής ελάφρυνσης των δανειακών βαρών!

https://leonidasvatikiotis.wordpress.com

Σχετικά:
1. Ευκλ. Τσακαλώτος: Είχαμε ένα πολύ ελπιδοφόρο αποτέλεσμα – Η Ελλάδα επιστρέφει στην ανάπτυξη
2. Τι στ' αλήθεια έγινε στις Βρυξέλλες
3. Απόφαση Eurogroup: Πικρές αλήθειες και βρώμικα ψέματα- Δέκα (10) σχόλια
4. Αν όχι τώρα, πότε;

Αξιολογήστε το άρθρο 
Δεν έχει αξιολογηθεί
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
«Πρώτη<123456789>Τελευταία»

Σχετικά με το blog
# Οταν οι ανθρωποι κανουν σχεδια ο Θεος γελαει.
# Για το παιχνίδι στα χρηματιστήρια: "Πρόκειται για μια δραστηριότητα που απαιτεί λίγο χρόνο και σου επιτρέπει, διατρέχοντας κάποιο μικρό κίνδυνο, να απαλλάξεις τον εχθρό σου από τα χρήματά του".


Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
21/5Μια άνοδος που αποδείχτηκε... faux