cornelsen
ένθεν κι ένθεν, εκείθεν και εντεύθεν
Σύνδεσμοι


593 αναγνώστες
Τρίτη, 1 Αυγούστου 2017
08:37

Διορθωτικές τάσεις για τον ΓΔ μέσα σε αρνητικό κλίμα για τα ευρωπαϊκά χρηματιστήρια και θετική εικόνα για το ευρώ.

 

Αναλυτικά: ο ΓΔ λιγο πριν "τα [τελευταία] μπάνια τού λαού"

Σχετικές μετοχές:
ΓΔ
Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
Δεν έχει αξιολογηθεί

 Εκτύπωση
237 αναγνώστες
Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017
23:34

"Το νομοσχέδιο, που αναμένεται να κατατεθεί την επόμενη εβδομάδα, προβλέπει μεταξύ άλλων ειδικό επίδομα «χειρισμού σφραγίδας και άλλων εργαλείων επικύρωσης εγγράφων» ύψους 50 ευρώ σε μηνιαία βάση.

Σύμφωνα με πηγές του υπουργείου, το μέτρο αποσκοπεί στην ανακούφιση των υπαλλήλων, ειδικά των Εφοριών, που κάνουν χρόνια χρήση σφραγίδας, ενώ προβλέπει μάλιστα και ειδικό κονδύλι για την παροχή ιατροφαρμκευτικής περίθαλψης και φυσικοθεραπείας για όσους πάσχουν από προβλήματα από τη χρήση της, όπως τενοντίτιδα και το Σύνδρομο Καρπιαίου Σωλήνα"

Με αυτήν την "είδηση" η ιστοσελίδα Το Βατράχι (που αυτοδιαφημίζεται ως η "ποιοτική παραπληροφόρηση") βγήκε να τρολάρει για μία ακόμη φορά. Το αστείο είναι η "είδηση" τού βατραχιού. Το γελοίο είναι αυτό που ακολούθησε σε συστημικά ΜΜΕ και σε διάφορους εμμονικούς καραγκιόζηδες τού διαδικτύου που αναπαρήγαγαν την "είδηση" δείχνοντάς το διανοητικό τους επίπεδο και την αντιληπτική τους ικανότητα. Η δε ΝΔ -κατά τα ίδια αυτά ΜΜΕ- έβγαλε και σχετικη ανακοίνωση-καταγγελία(!) σε βάρος τής κυβέρνησης.
Και να μην ξεχνάμε: είναι οι ίδιοι που μάς τα πρήζουν καθημερινά με τις μεταρρυθμίσεις και τα "ευρωπαϊκά κεκτημένα"...
 

 

 

 

 

Φωτογραφία της Μαρία Μπαλάφα.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Η συνέχεια στο http://enthen-ki-enthen.blogspot.gr/2017/07/blog-post_26.html

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
3 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1365 αναγνώστες
Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017
09:50

Τι πήραμε, τι δώσαμε στις 15 Ιουνίου…

Αρχικά το Eurogroup εξέφρασε την ικανοποίησή του για τις μεταρρυθμίσεις (με ή χωρίς εισαγωγικά) τις οποίες έχει πραγματοποιήσει η ελληνική κυβέρνηση και ταυτοχρόνως δήλωσε πως για να βγει η χώρα από το τέλμα είναι απαραίτητη η αξιοποίηση των διαθέσιμων ευρωπαϊκών πόρων και η διαμόρφωση αναπτυξιακής στρατηγικής.

Στο θέμα του χρέους το Eurogroup δήλωσε ότι η βιωσιμότητα του μπορεί να επιτευχθεί εντός των πλαισίων της συμφωνίας του Μαΐου του 2016 (22/5/2016) ενώ από την πλευρά της η ελληνική κυβέρνηση αποδέχτηκε πρωτογενή πλεονάσματα (π.π.) 3,5% του ΑΕΠ έως το 2022 και γύρω στο 2% από το 2023 μέχρι το 2060. Να θυμίσουμε ότι η συμφωνία του Μαΐου του 2016 προβλέπει πως η όποια διευκόλυνση στο θέμα του χρέους θα δοθεί όχι από ονομαστική μείωση του αλλά μέσα από μεσοπρόθεσμα μέτρα (κυρίως από την διαχείριση των επιτοκίων και τον χρόνο ωρίμανσης των χρεών προς τον EFSF –αυτά τα χρέη ανέρχονται περίπου στα 131 δισ. και έχουν περίοδο χάριτος μέχρι το 2023). Για το θέμα των π.π. ο Σόϊμπλε και ο ESM ζητούσαν π.π. 2,3% ενώ το ΔΝΤ ζητούσε π.π. 1,5% (προφανώς ο συμβιβασμός έγινε περίπου στη μέση).

Οι μελλοντικές πληρωμές προς το EFSF θα στηρίζονται σε κάποιο μηχανισμό που θα παίρνει υπόψη του την ανάπτυξη και ο οποίος θα συγκεκριμενοποιηθεί μετά την ολοκλήρωση του παρόντος προγράμματος το 2018 («... η “γαλλική πρόταση” για τη σύνδεση ανάπτυξης και αποπληρωμής χρέους δεν συνοδευόταν από επαρκή τεκμηρίωση και ως εκ τούτου έπρεπε να ανατεθεί στο EWG να κάνει τις σχετικές αναλύσεις “τους επόμενους μήνες”»[εδώ]. Όμως «…μια “ρήτρα ανάπτυξης” δεν είναι ούτε απολύτως καλή ούτε απολύτως κακή. Το πόσο καλή ή κακή είναι φαίνεται σε βάθος χρόνου, όταν ενεργοποιηθεί ή όταν συσσωρευτούν τα αποτελέσματά της» [εδώ])

Επιβεβαιώθηκε (όπως και στην συμφωνία 5ου/2016) ότι οι Συνολικές Χρηματοοικονομικές Ανάγκες της χώρας, δεν θα υπερβαίνουν μεσοπρόθεσμα το 15% του ΑΕΠ και μακροπρόθεσμα το 20% με τη σημείωση ότι αυτό θα γίνει όταν το ελληνικό δημόσιο χρέος θα σταθεροποιηθεί (άρα όσο περνάει ο χρόνος η Ελλάδα θα αποπληρώνει περισσότερο χρέος).

Ποιες υποσχέσεις δόθηκαν:

- να εξεταστεί από το Eurogroup η περαιτέρω επιμήκυνση των ωριμάνσεων από 0 έως 15 χρόνια των δανείων του EFSF στη βάση πάντοτε της τεχνικής ανάλυσης που θα γίνει μετά το τέλος του προγράμματος το 2018 και «αν κριθούν αναγκαία»: «…At the end of the program, conditional upon its successful implementation and to the extent necessary…» (φράση που επιτρέπει στον Σόϊμπλε να επιχειρηματολογεί ότι το ελληνικό χρέος δεν χρειάζεται αναδιάρθρωση)

- το Eurogroup μπορεί να μεταφέρει χρονικά την πληρωμή των τόκων ή των χρεολυσίων

(στις δυο αυτές “υποσχέσεις” το ΔΝΤ ζητά πολύ μεγαλύτερη επέκταση λήξης των δανείων και χωρίς να τίθεται η προϋπόθεση -«..αν χρειαστεί..»- προϋπόθεση την οποία δεν ήθελε και η κυβέρνηση στην τελική Απόφαση).

- αναφέρεται η ίδρυση Εθνικής Αναπτυξιακής Τράπεζας, κάτι που μέχρι τώρα οι δανειστές δεν το επέτρεπαν και οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν το διεκδικούσαν (όμως χωρίς αναφορά στα κεφάλαια που απαιτούνται και ποιος θα τα βάλει [εδώ]).

- οι δανειστές θα βοηθήσουν την Ελλάδα “να βγει στις αγορές” με το τέλος του προγράμματος τον Αύγουστο του 2018 (επομένως οι επόμενες εκταμιεύσεις του τρέχοντος (τρίτου) Μνημονίου θα πρέπει να στοχεύουν και στο σχηματισμό αποθεματικού ρευστότητας).

Όσο για το ΔΝΤ, προς το παρόν θα συνεχίσει να παραμένει στο Πρόγραμμα αλλά χωρίς χρηματοδότηση ενώ το QE παραπέμφθηκε στο (κοντινό) μέλλον.

Σε πολιτικό επίπεδο συνολικά η παρτίδα κερδήθηκε από την “πλευρά Σόιμπλε” (δλδ την λογική του ευρωπαϊκού Διευθυντηρίου). Η ελληνική πλευρά πήρε μόνο υποσχέσεις για βοήθειες σε δευτερεύοντα θέματα καθώς και παράταση ζωής από τους δανειστές για να ολοκληρώσει το “αριστερό” Μνημόνιο –ίσως και για να υπογράψει το τέταρτο. Ταυτοχρόνως επιβεβαιώθηκαν όσοι υποστήριζαν –είτε από τους οπαδούς των ευρωλιτότητας είτε από τους οπαδούς της ρήξης με την Ευρωζώνη/ΟΝΕ- ότι τα διαπραγματευτικά καμώματα της κυβέρνησης δεν οδηγούν σε παραχωρήσεις από την πλευρά των δανειστών αλλά σε επιπλέον οικονομικό και κοινωνικό κόστος.   

 

 

Σχετικά:
1. Το επίσημο ανακοινωθέν του Eurogroup - Τί περιλαμβάνει η συμφωνία - Εκτός το χρέος, το ΔΝΤ σε αναμονή για 14 μήνες

2. Βloomberg: Η Eλλάδα κερδίζει μια ευκαιρία μετά το επτάχρονο δράμα
3. Τα ψιλά γράμματα του Eurogroup
4. SZ: Το τρικ Σόιμπλε με τη συμφωνία - Ο Τσίπρας δεν έφτασε στον στόχο του
5. Συμφωνία στο Eurogroup: Εκταμίευση 8,5 δισ. και μηχανισμός με ρήτρα ανάπτυξης για το χρέος
6. Χαστούκι στην κυβέρνηση η απόφαση του Γιούρογκρουπ

7. Πλεόνασμα ίσο ή ανώτερο του 2% του ΑΕΠ για 37 συνεχόμενα χρόνια
8. Τι πήρε και τι έδωσε η Ελλάδα στο Eurogroup


 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

Τα «κλεμμένα»

 

Τόμσεν ΔΝΤ (για το πακέτο): «… μπορούμε να στηρίξουμε το πρόγραμμα μόνο με συμπληρωματικά μέτρα για το χρέος. Στη διατύπωση για τις συλλογικές διαπραγματεύσεις [εννοεί την αναστολή τους] περιλαμβάνεται συγκεκριμένη ημερομηνία επανόδου που δεν έχει συμφωνηθεί με εμάς [εννοεί το 2018]».

Τσακαλώτος (απαντά): «… Ορισμένες διατυπώσεις είναι περιορισμένης σημασίας π.χ. για τις συλλογικές διαπραγματεύσεις. Μετά χαράς να το αντιμετωπίσουμε και να καταλήξουμε σε κάποιο έντιμο συμβιβασμό».

Τα κείμενα που διέρρευσαν οι δανειστές δείχνουν μια πανικόβλητη κυβέρνηση να εκλιπαρεί το ΔΝΤ για μια υπογραφή για το αξιόχρεο της χώρας και να είναι διατεθειμένη να νομοθετήσει εκ νέου για την παράταση επ’ αόριστο της αναστολής των συλλογικών διαπραγματεύσεων για το σκοπό αυτό. Μια κυβέρνηση που δεν πήγε να διαπραγματευτεί το χρέος, αλλά να πάρει μια την υπογραφή του ΔΝΤ για το αξιόχρεο με σκοπό να μπει η χώρα στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης και να βολευτούν οι τραπεζίτες. Μόλις αυτό δεν έγινε κατορθωτό ανέκρουσαν πρύμναν.

Το ερώτημα είναι γιατί οι δανειστές έσπευσαν να εκθέσουν μια κυβέρνηση που τους κάνει όλα τα χατίρια και μάλιστα με τόσο άγαρμπο και επιθετικό τρόπο. Ο λόγος είναι ότι δεν μπορούν να πάρουν το βάρος για ένα πιθανό ναυάγιο του ελληνικού προγράμματος από πιθανή αποχώρηση του ΔΝΤ, το βάρος πρέπει να πέσει στην ελληνική πλευρά. Αυτό εξυπηρετούν οι διαρροές. Η κυβέρνηση από την άλλη μετά και την ψήφιση των μέτρων και το ναυάγιο για το χρέος είναι έρμαιο στα χέρια των δανειστών. Για αυτό και είναι διατεθειμένη να κάνει τα πάντα απλά για να κλείσει η αξιολόγηση και να εκταμιευθεί η δόση.

Αυτό που εκτιμώ είναι ότι θα την πληρώσει για μια ακόμη φορά ο κόσμος γιατί θα απαιτηθούν και νέα μέτρα για να κλείσει το θέμα της εκταμίευσης της δόσης. Είναι κρίμα να περνάει η κοινωνία αυτό το Γολγοθά τη στιγμή που οι αλλαγές που έχουν δρομολογηθεί στην ΕΕ δεν είναι δυνατόν να συμπεριλάβουν την Ελλάδα στην πρώτη ταχύτητα. Οι εξελίξεις στην ΕΕ και η πορεία της κρίσης επιβάλλουν πλέον την ανάγκη για δραστικές λύσεις ακόμα και αν έχουν κόστος. Δεν έχουμε την πολυτέλεια να ανεχόμαστε τον κ. Τσίπρα να μας πουλάει φύκια για μεταξωτές γραβάτες.

Ν. Στραβελάκης (λέκτορας Οικονομικών), «Φύκια για μεταξωτές γραβάτες»

 


Τα κείμενα δημοσιεύονται και στο http://enthen-ki-enthen.blogspot.gr/
 

 

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
3 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
947 αναγνώστες
Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017
20:35

Μπορεί η σχέση της Ελλάδας με τους εταίρους της να έχει εδώ και καιρό αλλάξει, αλλά δεν έχει αλλάξει όσο χρειάζεται για να εξέλθει από την παγίδα “αργού θανάτου”. Κι αυτό, παρότι έχει πληρώσει βαρύ τίμημα, που με την υπερψήφιση των πρόσθετων μέτρων την περασμένη εβδομάδα γίνεται βαρύτερο.

Το γεγονός ότι η Ελλάδα δεν είναι πλέον απομονωμένη, είναι αναγκαία, αλλά όχι και ικανή συνθήκη για να ξεφύγει από την παγίδα. Στην πραγματικότητα, το μίγμα οικονομικού εθνικισμού και πολιτικής αδιαλλαξίας που χαρακτηρίζει τη στάση του Βερολίνου μας υποχρεώνει να κρατάμε μικρό καλάθι. Η στάση του Σόιμπλε στο Eurogroup της 22ας Μαΐου επιβεβαιώνει αυτή τη θεώρηση.

Η γερμανική αδιαλλαξία τορπίλισε τις προσπάθειες να βρεθεί συμφωνία τη Δευτέρα. Η εξέλιξη αυτή έχει αρνητικές επιπτώσεις στην ήδη δραματική κατάσταση της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας. Ταυτοχρόνως, όμως, υποσκάπτει και την πίστη των ευρωπαϊκών λαών στην ικανότητα της Ευρωζώνης να δίνει λύσεις σε ζωτικά προβλήματα των χωρών-μελών, αλλά και στο δικό της υπαρκτό πρόβλημα επιβίωσης.

Όπως φάνηκε και από τις μετέπειτα δηλώσεις του, ο Σόιμπλε εξαντλεί τα χρονικά περιθώρια σε μία προσπάθεια να εκβιάσει με σκοπό να πάρει αυτό που θέλει. Όλα δείχνουν, ωστόσο, ότι το ΔΝΤ δεν πρόκειται να κάνει πίσω. Και να το ήθελε η Λαγκάρντ δεν έχει περιθώρια. Είναι πολύ στριμωγμένη από το Συμβούλιο του Ταμείου. Τα περισσότερα μέλη του δεν θέλουν τη συμμετοχή στο ελληνικό πρόγραμμα. Γι’ αυτό θα είναι πολύ αυστηροί με την τήρηση των κανόνων όσον αφορά τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους. Για να πεισθούν, η Λαγκάρντ πρέπει να πάει με πολύ συγκεκριμένες δεσμεύσεις στα χέρια.

Έτσι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, η εκκρεμότητα παραπέμπεται για την επόμενη σύνοδο του Eurogroup, στις 15 Ιουνίου. Μέχρι τότε, η ελληνική οικονομία παραμένει στην παγίδα της αβεβαιότητας. Με άλλα λόγια, τον λογαριασμό θα τον πληρώσουν οι Έλληνες.

Αντικείμενο των διαπραγματεύσεων είναι αφενός ο προσδιορισμός από τώρα των μεσοπρόθεσμων μέτρων για την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους, αφετέρου ο καθορισμός του ύψους και της διάρκειας του πρωτογενούς πλεονάσματος για μετά το 2018.

Πριν τη σύνοδο, στην Κομισιόν προεξοφλούσαν πως η ψήφιση των προαπαιτούμενων από την ελληνική Βουλή ουσιαστικά οριστικοποιεί την έγκαιρη εκταμίευση της δόσης. Κι αυτό, παρότι το γερμανικό και το ολλανδικό Κοινοβούλιο έχουν θέσει ως όρο τη συμμετοχή του ΔΝΤ. Προεξοφλούσαν, δηλαδή, ότι δεν πρόκειται να υπάρξει πρόβλημα με την έγκαιρη αποπληρωμή των ελληνικών ομολόγων που έχει στα χέρια της η ΕΚΤ (Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα) και τα οποία λήγουν τον Ιούλιο (περίπου επτά δισ ευρώ).

Αν και θεωρητικά δεν μπορεί να αποκλεισθεί να προκύψει “ατύχημα” το ενδεχόμενο αυτό συγκεντρώνει πολύ λίγες πιθανότητες. Για την Αθήνα, όμως, αυτό δεν είναι αρκετό. Επιδιώκει από τώρα προσδιορισμό των μεσοπρόθεσμων μέτρων, κατά τρόπο που να οδηγήσουν σε γενναία ελάφρυνση του χρέους. Στην επιδίωξή της αυτή έχει σύμμαχο το Ταμείο. Χωρίς την πίεση που αυτό ασκεί στο Βερολίνο, η Ευρωζώνη δεν υπήρχε περίπτωση να κάνει ουσιαστικά βήματα προς αυτή την κατεύθυνση.

Το “κόκκαλο” και το “ψαχνό”

Από τη στιγμή που υποχώρησε και αποδέχθηκε τα πρόσθετα μέτρα που ζητούσε το ΔΝΤ, η κυβέρνηση Τσίπρα έχει γίνει υπέρμαχος της συμμετοχής του Ταμείου στο ελληνικό πρόγραμμα. Και είναι λογικό. Αφού πλήρωσε τόσο υψηλό τίμημα, θέλει να πάρει και το θετικό, που είναι η απαίτηση της Λαγκάρντ για γενναία ελάφρυνση του χρέους. Ο πρωθυπουργός, μάλιστα, ξεκαθάρισε πως εάν τελικώς το ΔΝΤ δεν συμμετάσχει και δεν εφαρμοσθούν τα μεσοπρόθεσμα, η κυβέρνηση δεν πρόκειται να εφαρμόσει τα πρόσθετα μέτρα που ψήφισε την Πέμπτη.

Η ελάφρυνση του χρέους είναι πολύτιμο όπλο για την κυβέρνηση Τσίπρα, με την έννοια ότι θα το “πουλήσει” επικοινωνιακά για να εξισορροπήσει κάπως το βαρύ πολιτικό-εκλογικό κόστος από τα νέα επώδυνα μέτρα. Ταυτοχρόνως, όμως, είναι και προϋπόθεση για τη συμμετοχή του ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα. Αυτή με τη σειρά της είναι προϋπόθεση για την ένταξη της Ελλάδας στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ, η οποία και θα στείλει το μήνυμα σε επενδυτές και αγορές ότι η χώρα γύρισε σελίδα.

Ο Κερέ (μέλος της εκτελεστικής επιτροπής της ΕΚΤ) ήταν προ ημερών σαφής. Για να συζητήσει η ΕΚΤ την ένταξη της Ελλάδας στην ποσοτική χαλάρωση πρέπει να γίνουν τρία βήματα:

•          Το πρώτο είναι το αυριανό [22/5] Eurogroup να καταλήξει σε συμφωνία και για το ζήτημα της ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους.

•          Το δεύτερο και δεδομένο βήμα είναι ο ESM (Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας) να δώσει την έκθεσή του για το κλείσιμο της 2ης αξιολόγησης.

•          Το τρίτο βήμα είναι το Συμβούλιο του ΔΝΤ να αποφασίσει τη συμμετοχή στο ελληνικό πρόγραμμα.

Σύμφωνα με καλά ενημερωμένη πηγή, η Λαγκάρντ είχε πριν τη σύνοδο του Eurogroup καταστήσει σαφές στον Σόιμπλε ότι το Ταμείο δεν πρόκειται να συμφωνήσει με μία γενικόλογη απόφαση. Το γεγονός ότι η αντίστοιχη γενικόλογη δέσμευση του Eurogroup το Νοέμβριο του 2012 έμεινε επιταγή χωρίς αντίκρισμα ήταν αιτία που η γενική διευθύντρια Λαγκάρντ είχε γίνει στόχος εσωτερικής κριτικής στο ΔΝΤ. Κι αυτό, επειδή η ίδια είχε δεσμευθεί στο Συμβούλιό του ότι η ελάφρυνση θα γινόταν.

Κατά την ίδια πηγή, η γενική διευθύντρια έχει, επίσης, διαμηνύσει στον Γερμανό υπουργό Οικονομικών ότι η δήλωσή του πως η ελάφρυνση δεν είναι δεδομένη και πως το ζήτημα αυτό θα εξετασθεί μετά το τέλος του 3ου Μνημονίου έχει επιβαρύνει το κλίμα στο ΔΝΤ. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να καθιστά δυσκολότερη τη συμμετοχή του στο ελληνικό πρόγραμμα. Η κυβέρνηση Τραμπ με δυσκολία και με αυστηρούς όρους έχει συναινέσει στη συμμετοχή του Ταμείου και δεν πρόκειται να κάνει επ’ αυτού εκπτώσεις.

Σύμφωνα με άλλες πληροφορίες, στις διαπραγματεύσεις που έχουν γίνει μεταξύ ΔΝΤ και Βερολίνου, η Λαγκάρντ έχει ζητήσει –στο πλαίσιο μίας συνολικότερης πρότασης– το πρωτογενές πλεόνασμα μέχρι το 2022 να πέσει από το 3,5% του ΑΕΠ στο 2,5% και στη συνέχεια να μειώνεται σταδιακά μέχρι το 1%.

Ο Σόιμπλε το είχε απορρίψει, αντιπροτείνοντας μείωση του στόχου για το πρωτογενές πλεόνασμα από το 3,5% του ΑΕΠ στο 2,75%, αλλά αυτό να ισχύσει για μία δεκαετία. Με τη σειρά της η γερμανική πρόταση απορρίφθηκε από το ΔΝΤ. Η Ευρωζώνη προς το παρόν τουλάχιστον επιμένει στο 3,5% για μία πενταετία, σύμφωνα με τη δήλωση Ντάισελμπλουμ.

Διαπραγματευτική η γερμανική σκλήρυνση;

Οι πρόσφατες εκλογικές επιτυχίες των Χριστιανοδημοκρατών έχουν αμβλύνει την πολιτική πίεση που ένοιωθε η καγκελάριος. Το γεγονός αυτό της αφήνει μεγαλύτερα περιθώρια κινήσεων στο ελληνικό μέτωπο. Η στάση του Σόιμπλε, όμως, έδειξε ότι δεν υπάρχει πρόθεση -τουλάχιστον προς το παρόν- αξιοποιήσει αυτά τα περιθώρια.

Επιβεβαιώνονται όσοι υπογραμμίζουν τη δομική ανελαστικότητα της γερμανικής πλευράς. Όσοι πριν το Eurogroup εκτιμούσαν πως ο Σόιμπλε θα τράβαγε το σκοινί, θεωρώντας πως έχει την πολυτέλεια να στείλει την ελληνική εκκρεμότητα στα μέσα Ιουνίου.

Είναι αξιοσημείωτο, πάντως, πως πριν τη σύνοδο του Eurogroup συνήλθε το Euro Working Group, ενώ πραγματοποιήθηκε και σύσκεψη (ο Ντάισελμπλουμ, ο Σόιμπλε, ο Γάλλος υπουργός Οικονομικών Λεμέρ και ο Τόμσεν) για εξεύρεση συμβιβασμού. Ο Γιούνκερ προσπάθησε προς αυτή την κατεύθυνση, αλλά η επιρροή της Κομισιόν σ’ αυτό μέτωπο είναι περιορισμένη.

Παρά το γεγονός ότι δεν έχει ληφθεί πολιτική απόφαση, έχουν -σε τεχνικό επίπεδο– γίνει αντικείμενο επεξεργασίας διάφορα σενάρια, ώστε το Eurogroup να έχει όλες τις επιλογές στο τραπέζι. Σύμφωνα με καλά πληροφορημένη πηγή, μάλιστα, ένα από αυτά τα σενάρια, το οποίο έχουν ετοιμάσει τεχνοκράτες από τον ESM και την ΕΚΤ, έχει τεθεί υπόψη και του ΔΝΤ.

Σύμφωνα με αυτό, προβλέπεται εναλλακτικά εγγύηση, ή πρόωρη αποπληρωμή του ελληνικού χρέους προς το ΔΝΤ. Η πρόωρη αποπληρωμή μπορεί να γίνει με επαναγορά αυτών των δανείων με χρήματα από δύο πηγές:

•          Πρώτον, από το αδιάθετο αποθεματικό που προοριζόταν για την ανακεφαλαιοποίηση του ελληνικού τραπεζικού συστήματος.

•          Δεύτερον, από τα σημαντικά κέρδη που αποκομίζουν οι κεντρικές τράπεζες των κρατών-μελών της Ευρωζώνης από την αποπληρωμή των ελληνικών ομολόγων στο άρτιο. Υπενθυμίζουμε ότι η ΕΚΤ είχε αγοράσει αυτά τα ομόλογα από τη δευτερογενή αγορά σε πολύ χαμηλές τιμές.

Οι οφειλές προς το ΔΝΤ ανέρχονται σε 13 δισ ευρώ για το 2019. Το πλεονέκτημα μιας τέτοιας κίνησης είναι ότι τα επιτόκια του ΕSM είναι εμφανώς χαμηλότερα από τα επιτόκια που χρεώνει το Ταμείο και οι προθεσμίες εξόφλησης μεγαλύτερες. Η Ελλάδα έτσι θα απαλλαγεί από βάρος.

Μία τέτοια διευθέτηση θα διευκόλυνε τη συμμετοχή του ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα. Αρμόδια πηγή υποστηρίζει ότι ο ESM δεν θα είχε πρόβλημα από μία τέτοια διευθέτηση. Πιθανότατα, άλλωστε, η Ελλάδα δεν θα χρειαστεί όλο το ποσό της δανειακής σύμβασης των 86 δισ ευρώ. Μέχρι σήμερα έχουν εκταμιευθεί 36 δισ.

Επίσης, ο ESM δεν θα είχε πρόβλημα εάν ο χρόνος αποπληρωμής των υφιστάμενων δανείων επιμηκυνόταν κατά 10, 15, 20 ή ακόμη και περισσότερα χρόνια. Το ζήτημα αυτό είναι –σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες– σε ακτίνα συμφωνίας, γεγονός που επίσης διευκολύνει το ΔΝΤ να θεωρήσει το ελληνικό χρέος βιώσιμο.

Δεν ήθελαν να ακούσουν

Μέχρι πρότινος, στη Γερμανία δεν ήθελαν να ακούσουν γι’ αυτά. Σιγά-σιγά, όμως, αρχίζουν αυτά τα σενάρια να συζητούνται. Ο Σόιμπλε, όμως, επιμένει να πετάει την μπάλα μετά το καλοκαίρι του 2018. Από την άλλη, επιμένει για τη συμμετοχή του ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα, όπως απαιτεί και η Κοινοβουλευτική Ομάδα των Χριστιανοδημοκρατών.

Πάντα σύμφωνα με το ίδιο σενάριο-πρόταση η Ευρωζώνη προσπαθεί να τεκμηριώσει τη χρηματοδοτική βιωσιμότητα της ελληνικής οικονομίας έως το 2025. Εκτιμά πως με την ένταξη της Ελλάδας στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης και την έξοδο στην Αγορές, η οικονομία θα εισέλθει σε τροχιά μεγέθυνσης. Με βάση υπολογισμούς επιχειρείται να αποδειχθεί ότι είναι εξασφαλισμένες οι αποπληρωμές του χρέους μέχρι το 2022, για την περίοδο δηλαδή που αναμένεται να ισχύει ο στόχος για πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ.

Σύμφωνα με αρμόδια ελληνική πηγή, εάν η Ευρωζώνη εγγυηθεί με κάποιον τρόπο τις χρηματοδοτικές ανάγκες της Ελλάδας, το ΔΝΤ δεν θα έχει αντίρρηση. Ζητάει, όμως, εάν χρειασθεί, να εκδοθούν ομόλογα με ευρωπαϊκή εγγύηση. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μία έμμεση μορφή ευρωομολόγων, τα οποία ήταν και παραμένουν κόκκινο πανί για τη γερμανική πλευρά.

Το σενάριο που έχουν επεξεργασθεί ο ESM και η ΕΚΤ για αξιοποίηση ευρωομολόγων με σκοπό τη χρηματοδοτική στήριξη του ελληνικού προγράμματος προβλέπει την έκδοση με αποκλειστικό σκοπό τη χρηματοδότηση αποπληρωμών του ελληνικού χρέους. Η εκτίμηση των ειδικών είναι ότι εάν το επιτόκιο είναι ευνοϊκό οι “Αγορές” θα ανταποκριθούν.

Μία δεύτερη πηγή θα είναι η έκδοση ασφαλών ομολόγων υπό την εποπτεία της ΕΚΤ, ώστε να μην επηρεάζεται η πιστοληπτική αξιολόγηση κάθε δανειζόμενης χώρας-μέλους της Ευρωζώνης. Τέλος, χρήματα μπορούν να αντληθούν με εκδόσεις που θα έχουν σκοπό να μειώσουν το συνολικό χρέος της Ευρωζώνης.

Η τεχνική προετοιμασία για τα παραπάνω έχει σχεδόν ολοκληρωθεί, αν και είναι πολύ αμφίβολο εάν το Βερολίνο θα ανάψει το πράσινο φως για την υλοποίηση αυτού του σχεδίου. Παρόλα αυτά –σύμφωνα πάντα με τις ίδιες πληροφορίες– όλα τα παραπάνω έχουν ήδη πάρει έγκριση από το European Systemic Risk Board της ΕΚΤ ως εργαλεία που είναι συμβατά με την νομισματική πολιτική της Ευρωζώνης και με τις ευρωπαϊκές συνθήκες.

του Σταύρου Λυγερού

Σχετικά:
1. "Μύλος" το Eurogroup για το ελληνικό χρέος
2. Το χρέος επέφερε το ναυάγιο στο Eurogroup: Θα υπάρξει λύση για την Ελλάδα τον Ιούνιο;
3. Οι δανειστές οδεύουν προς θρίαμβο
4. Λύση θα υπάρξει αλλά όχι αυτή που περιμένει η Αθήνα


 

 

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
2 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
2170 αναγνώστες
Τετάρτη, 29 Μαρτίου 2017
12:16

του Μάικλ Ρόμπερτς

Επιχειρώντας μια ανασκόπηση των 100 πρώτων ημερών της θητείας Τραμπ, ο Μάικλ Ρόμπερτς εξηγεί γιατί το αμερικανικό κεφάλαιο δεν συμμερίζεται τη διεθνή κατακραυγή για την πολιτική του νέου πλανητάρχη. Αλλά και γιατί οι ελπίδες του για ανάκαμψη από την κρίση, που φαίνεται να έχουν ενισχυθεί μέσα στο τελευταίο αυτό τρίμηνο, δεν είναι ακριβώς στέρεες... 

Μετά την πρώτη ομιλία του Τραμπ ως προέδρου στο αμερικανικό  Κογκρέσο, το Χρηματιστήριο στις ΗΠΑ ανέβηκε σε ύψη ρεκόρ. Από τότε που εκλέχτηκε ο νέος πρόεδρος, εξάλλου, η άνοδος αυτή έχει ξεπεράσει το 11%.

Η ισχυρή διάθεση στην αγορά για χρηματοοικονομικά προϊόντα αντικατοπτρίζεται επίσης στις απόψεις των κορυφαίων οικονομικών αναλυτών. «Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα ‘ζωικά ένστικτα’ έχουν απελευθερωθεί μετά τις εκλογές», τονίζει ο πρόεδρος του παραρτήματος της Fed, της αμερικανικής Ομοσπονδιακής Τράπεζας στην Νέα Υόρκη, Ουίλιαμ Ντάντλει, απηχώντας την κεϋνσιανή οικονομική σκέψη ότι οι οικονομίες απογειώνονται όταν οι επιχειρηματίες νιώθουν αισιόδοξοι για μελλοντικές πωλήσεις.

Όμως και οι βασικοί οικονομικοί δείκτες στις ΗΠΑ και την παγκόσμια οικονομία βρίσκονται επίσης σε ανοδική τροχιά. Οι δείκτες PMI (Purchasing Managers Index) αποτυπώνουν έρευνες εταιρειών σε διάφορες χώρες σχετικά με τις πιθανές δαπάνες, πωλήσεις και επενδύσεις. Οι δείκτες αυτοί, λοιπόν, είναι παντού αρκετά πάνω από το 50: πάνω, δηλαδή, από το 50% των ερωτηθέντων βλέπουν βελτίωση. Ο παγκόσμιος δείκτης ΡΜΙ βρίσκεται τώρα στο υψηλότερο επίπεδο (54) εδώ και τρία χρόνια και, σύμφωνα με οικονομολόγους της JP Morgan, αυτό δείχνει ότι η παγκόσμια παραγωγή στην μεταποίηση αυτή τη στιγμή αυξάνεται με ρυθμό 4%, σε σύγκριση με μόλις 1% την ίδια εποχή πέρσι.

Το PMI της μεταποίησης στις ΗΠΑ έφτασε στο υψηλότερο επίπεδό του εδώ και δύο χρόνια.

Οι κλάδοι μεταποίησης των ευρωπαϊκών οικονομιών φαίνεται επίσης να έχουν ξεπεράσει την καμπή.

Τα πράγματα δείχνουν καλύτερα και στις λεγόμενες αναδυόμενες οικονομίες. Η Κίνα δεν έχει καταρρεύσει, όπως πολλοί ανέμεναν αυτή την εποχή πέρσι. Αντίθετα, η κινεζική οικονομία έχει αναταχθεί και, κατά συνέπεια, έχει υπάρξει αυξημένη ζήτηση για πρώτες ύλες.

Οι τιμές του σιδήρου έχουν εκτοξευθεί και πάλι προς τα πάνω, επιτρέποντας στην αυστραλιανή οικονομία να αποφύγει την ύφεση. Στο τελευταίο τρίμηνο του 2016, το πραγματικό ΑΕΠ αυξήθηκε εκεί κατά 1,1%: πρόκειται για τη σημαντικότερη αύξηση ανά τρίμηνο που έχει καταγραφεί τα τελευταία πέντε χρόνια (αν και η ετήσια αύξηση το 2016 ήταν 2,4%, δηλαδή καλύτερα από τις περισσότερες ανεπτυγμένες οικονομίες, αν και χαμηλότερα από τον μέσο όρο). Η Ινδία επίσης κατέγραψε αύξηση του ΑΕΠ πάνω από 7%.

Η συνέχεια τού άρθρου σε μετάφραση από το rednotebook


 

Αξιολογήστε το άρθρο 
6 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
Σελίδα 1 από 32123456789>Τελευταία»

Σχετικά με το blog
# Οταν οι ανθρωποι κανουν σχεδια ο Θεος γελαει.
# Για το παιχνίδι στα χρηματιστήρια: "Πρόκειται για μια δραστηριότητα που απαιτεί λίγο χρόνο και σου επιτρέπει, διατρέχοντας κάποιο μικρό κίνδυνο, να απαλλάξεις τον εχθρό σου από τα χρήματά του".


Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
1/8Ο ΓΔ λίγο πριν "τα [τελευταία] μπάνια τού λαού"